Το παπόρι απ’ τη Μουνιχία - Της Ρούλας Γεωργακοπούλου

Δεν τη θέλουν την τριήρη μας για τους Ολυμπιακούς τους οι Λονδρέζοι. Μας την επιστρέφουν, με τρόπο, και χρησιμοποιώντας χίλια μύρια προσχήματα, μη μας κακοφανεί κι αισθανθούμε πάλι εθνικώς ταπεινωμένοι. Δεν ξέρω κι αν είναι φτιαγμένη από καπλαμά, έτσι όμως όπως τη βλέπω να ξαποσταίνει στον Φλοίσβο, δίπλα από το Θωρηκτό της Μαριέττας Χρουσαλά, λέω μέσα μου, ίσως να είναι καλύτερα. 

Τι δουλειά έχουν οι σύγχρονοι Ολυμπιακοί Αγώνες με το πεισματάρικο εθνικό μας κιτς; Ας τους αναλάβουν νέοι καλλιτέχνες, νέοι περφόρμερ, νέοι χορογράφοι. Η αναπαράσταση της αθηναϊκής τριήρους ήταν κι αυτή κάτι σαν τον Πύργο της Βαβέλ. Το παπόρι που, σύμφωνα με τον Θουκυδίδη πρωτοναυπηγήθηκε από Κορίνθιους το 700 π.Χ και εναυλώχει στο λιμανάκι της Μουνιχίας, μας κόστισε έναν σκασμό λεφτά κι ένα καντάρι μεταχρονολογημένης αρχαιολατρίας, για να μας μείνει αμανάτι στον ταρσανά. Ας χρησιμεύσει επιτέλους και σε κάτι. 

Να την πάρουν φέρ' ειπείν οι φοιτητές ναυπηγοί του ΕΜΠ ή οι ταλαντούχοι καραβομαραγκοί μας και να πειραματιστούν με τις μεθόδους και την εξέλιξη της αρχαιοελληνικής ναυπηγικής. Καλύτερο μοντέλο διδασκαλίας και πρακτικής δεν μπορώ να σκεφτώ. Και καλύτερο τρόπο συντήρησης επίσης. Δεν θέλει και πολύ να την λιμπιστούν τίποτα νεόπλουτοι για γάμους, βαφτίσεις, παιδικά γενέθλια, ούτε τίποτα δωδεκαθεϊστές να τη ναυλώσουν και να μας στείλουν κατευθείαν στα σαγόνια του κοινωνικού μας Μινώταυρου.

Μια ζωή σε θυμάμαι να φεύγεις - Της Ρούλας Γεωργακοπούλου

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ο μικρός και άκακος Γιάννης Μανώλης. Τώρα που το παραμύθι έγινε θρίλερ, ολοένα και πιο σκληρές παικτούρες μπαινοβγαίνουν στο ρόστερ. Η αμφιθυμία του Γιώργου Καρατζαφέρη μοιάζει με μικροπολιτικό χούι, στην πραγματικότητα όμως πρόκειται για μικροπολιτικό δράμα. Κατά τη γνώμη μου, είναι ζήτημα αν θα τα καταφέρει να ρεφάρει, έστω κι αν πραγματοποιήσει την απειλή του να αποχωρήσει από την κυβέρνηση Παπαδήμου.

 Τα δημοσκοπικά ποσοστά του ΛΑΟΣ μέρα με τη μέρα γλιστράνε προς ακόμη δεξιότερες τσέπες κι όποιος έχει μάτια βλέπει την απελπισία στο πρόσωπο του μεγαλοεργολάβου της δεξιάς πολυκατοικίας. Εκεί που τον περίμενε να τσοντάρει στα πέδιλα και τα μπετά, αυτός δεν μπορεί να του χρηματοδοτήσει ούτε καν μια πέργκολα. Τώρα; Τι θα κάνει ο Αντώνης Σαμαράς προκειμένου να μην πέσει στην ανάγκη τοκογλυφικών δυνάμεων της άκρας Δεξιάς που από τις δημοτικές και δώθε άνοιξαν σαράφικο και τον περιμένουν;

Την ίδια ώρα, στο εξαπεναντίας ερείπιο μάλλον δεν τρέχει κάστανο, κι αυτά που λέγονται για τον Καστανίδη θα τα πάρει όλα παραμάζωμα η μπουλντόζα. Διότι, σύμφωνα με το παλιό, αλάνθαστο ελληνικό ρητό, ουδείς εζημιώθη αγοράζοντας γης Μαδιάμ.

Η κρυφή γοητεία του Φούφουτου - Της Ρούλας Γεωργακοπούλου

Δεν θα 'θελα να είμαι ούτε ψύλλος στον κόρφο του Φίλιππου Πετσάλνικου και του Απόστολου Κακλαμάνη. Τέτοια ομαδική κατακραυγή δεν την αξίζει κανένας άνθρωπος, ακόμη κι αν κάνει το λάθος να βγει μπροστά , χωρίς να υπολογίσει αν έχει τα απαιτούμενα, για την περίσταση, γράδα. Το στραβοπάτημα πάντως άξιζε τον κόπο, γιατί ταρακούνησε ΠΑΣΟΚ και ΝΔ και άφησε να φανούν οι ρωγμές στην κομματική τους επετηρίδα.

Δεν θα ήθελα να ήμουν ούτε ψύλλος στον κόρφο του Γιώργου Παπανδρέου όχι γιατί τον ντρίμπλαρε ο Μιχελάκης, αλλά γιατί φωτογραφίζοντας το «θεσμικό πρόσωπο» ανέδειξε άθελά του τη γενικευμένη θεσμική μας ανυποληψία.

Δεν θα ήθελα να είμαι ούτε ψύλλος στον κόρφο του Σαμαρά όχι γιατί υποτίμησε τη δίψα του Καρατζαφέρη για πορτοκαλάδα, αλλά γιατί, παίζοντας εδώ και μέρες το χαρτί του αμέτοχου, άλλο δεν κάνει από το να γλιστράει στη διαλυτική τακτική του Γιάννη Μανώλη που θέλει, λέει, για Πρωθυπουργό τον, μετά συγχωρήσεως, Φούφουτο.

Τον Φούφουτο φαίνεται να προκρίνουν ενδόμυχα και όλα τα κόμματα της Αριστεράς, αλλά αυτό έχει πάψει να με εκπλήσσει προ πολλού. Είτε ο Φούφουτος φοράει την κουκούλα του ΣΥΡΙΖΑ, είτε το κόκκινο φακιόλι του ΠΑΜΕ, είτε το φωτοστέφανο της Δημοκρατικής Αριστεράς, εγώ παίρνω το καπελάκι μου και φεύγω. Εφυγα.