Ξανά μανά «ανασύσταση» - Tου Παντελη Μπουκαλα

Μια φορά κι έναν καιρό, δηλαδή τέσσερα - πέντε χρόνια πριν, όταν τον Αύγουστο κυριαρχούσε η σπάνια πια πινακίδα «Κλειστόν - Ραντεβού τον Σεπτέμβρη», ουδείς σώφρων οδοντίατρος έμπλεκε τέτοιες ράθυμες μέρες με μια υπόθεση δύσκολη, όπως η ανασύσταση ενός κατεστραμμένου δοντιού. Ούτε οδοντοτεχνίτη θα ’βρισκε για να συνεργαστούν ούτε εμπορικό ανοιχτό για την περίπτωση που ξέμενε από τα αναγκαία υλικά. Ο κ. Βενιζέλος δεν είναι οδοντίατρος, όσο ξέρω. Η επιλογή του πάντως να ονομάσει το εγχείρημά του «ανασύσταση του ΠΑΣΟΚ» (και όχι ανασυγκρότηση, αναγέννηση κ.ο.κ.) είναι επιστημονικά ορθή και ιστορικοπολιτικά ταιριαστή. Σωστό είναι επίσης που επιμένει αυγουστιάτικα στην προσπάθειά του με απανωτές συσκέψεις, ταλαιπωρώντας έτσι (όχι εκ προθέσεως) τα στελέχη που καθηλώνονται στην Αθήνα: Πρέπει να προλάβει την τρίτη του Σεπτέμβρη.

 Διότι, ως γνωστόν, τα σύμβολα και οι τελετές έπαιζαν πάντοτε σοβαρό ρόλο στη μικροϊστορία του ΠΑΣΟΚ, όπως σε όλες τις θρησκείες. Και το ΠΑΣΟΚ υπήρξε πρώτα απ’ όλα θρησκεία. Ιστορικοπολιτικά, το κόμμα των πράσινων είναι αυτό με τους περισσότερους οδοντιάτρους στους κόλπους του. Ας θυμηθούμε τους επιφανέστερους, τον κ. Λαλιώτη, τον κ. Ρέππα (αυτούς τους δύο δεν τους πρόλαβα στο Γουδί) και τον κ. Νεονάκη (αυτός ήταν ένα - δυο χρόνια μικρότερός μου και είχαμε ανταλλάξει αρκετούς εποικοδομητικούς διαλόγους στα αμφιθέατρα των συνελεύσεων). 

Προκύπτει λοιπόν ότι ο οδοντιατρικός όρος που επέλεξε ο κ. Βενιζέλος τυγχάνει πασοκικώς σημασιοβριθής και δεν αποκαλύπτει (όπως υπέθεσαν ορισμένοι) την αδυναμία του να επινοήσει κάτι εντυπωσιακότερο, ποιος, αυτός ο σοφιστικότατος. Ως προς τον εναρμονισμό του όρου με την κομματική πραγματικότητα: Σίγουρα, στην πασοκική διάλεκτο θα άρμοζε η «ανασυστασοποίηση» λ.χ. ή η «επαναπασοκοποίηση», αλλά άντε να βρεις εφημερίδα όπου να χωράνε οι λέξεις αυτές στους τίτλους. «Ανασύσταση» λοιπόν. 

Η οποία γίνεται όταν καταστραφεί η μύλη του δοντιού (από ατύχημα ή από υπερβολική μασητική χρήση) και χαθεί πολλή οδοντική ουσία. Από απώλειες το ΠΑΣΟΚ, άλλο τίποτε. Σε δύο χρόνια τού έφυγαν τρεις στους τέσσερις ψηφοφόρους, δηλαδή κοντά δυόμισι εκατομμύρια άνθρωποι. Και ο μόνος που εμφανίζεται ευτυχής που το κόμμα «συγκράτησε τις δυνάμεις του» (μεταξύ Μαΐου και Ιουνίου) είναι ο πρόεδρός του. Μπελαλίδικη δουλειά η ανασύσταση. Απαιτεί πολύ τροχό για να γίνει το κολόβωμα, ρητίνες, ενδοριζικούς άξονες, υαλονήματα, ήλους, καρφίδες και λοιπά ανατριχιαστικά. 

Και πράγματι, μόνο με ήλους και καρφίδες μπορεί πια να στερεωθεί το ΠΑΣΟΚ, να συνενωθούν οι φατρίες του. Ταιριαστός λοιπόν και ο στόχος: Η ανασύσταση οδόντος αποβλέπει στην απομίμηση του κανονικού κυνόδοντος ή γομφίου. Το ίδιο και η κατά Βενιζέλον ανασύσταση. Σκοπός της είναι η απομίμηση του πάλαι ποτέ ΠΑΣΟΚ. Αλλά αυτά τα πράγματα δεν γίνονται ακόμα κι αν έχεις τον Λαλιώτη συγχειρουργό οδοντίατρο.

Το πολύ το «Λαέ ελέησον» - Του Παντελη Mπουκαλα

Εκλογές έρχονται. Ετσι τουλάχιστον λέμε όσοι εμπιστευόμαστε όσα λέγονται στη Βουλή, υποθέτοντας, υποχρεωτικά καλοπροαίρετοι, ότι αυτά ισχύουν και όχι όσα οργανώνονται παρασκηνιακά, αντιθεσμικά και εξωελλαδικά. Αφού λοιπόν θα κριθούν στις εκλογές διεκδικώντας την ψήφο μας, κόμματα, ηγέτες και ηγετίσκοι, εγκατεστημένοι και νεόκοποι, προσπαθούν αγωνιωδώς να υποστυλώσουν το ερειπωμένο κύρος τους, να γιατρέψουν την τετρωμένη αξιοπιστία τους, να φτιασιδωθούν, αφού αυτό κυρίως ξέρουν.

Και τι δεν κάνουν, λοιπόν. Αλλάζουν τις έννοιες των λέξεων, αλλάζουν τα σύμβολά τους, αλλάζουν ηγεσία. Γενικώς αλλάζουν τροπάριο, υποψιαζόμενοι ότι το πολύ το «Λαέ ελέησον» το βαριέται κι ο πολίτης. Και μες στο γενικό κλίμα της αλλαγής, να και οι βουλευτές που, πιστοί στις στεντορείως διακηρυγμένες πεποιθήσεις τους, αλλάζουν κόμμα. Σπεύδουν έτσι να βρουν ζεστασιά εκεί όπου λίγο πριν έλεγαν πως υπάρχει μόνο εθνικό κρύο και πατριωτική παγωνιά, όπως ο κ. Βορίδης και ο κ. Γεωργιάδης, που αγάπησαν σφόδρα τη μισητή τους Ν.Δ. Τα ’χουν αυτά οι κεραυνοβόλοι έρωτες και περισσότερο οι εκ συμφέροντος.

Αλλοι βουλευτές έχουν πολλά να προσφέρουν στην επιστήμη της γλωσσολογίας με τις εμπειρίες τους. Εχουν, δηλαδή, να πουν πώς έζησαν τη σημασιολογική μεταβολή κρίσιμων λέξεων. Ετσι η «αποπομπή» σημαίνει πια «επανάκληση», η «διαγραφή», «επιστροφή», ενώ το «οριστικά» αποδίδεται περιφραστικά: «δυο-τρεις βδομάδες και βλέπουμε». Οσοι λοιπόν αποπέμφθηκαν από το ΠΑΣΟΚ και τη Ν.Δ. επειδή καταψήφισαν τη δανειακή σύμβαση ελπίζουν βάσιμα στην επανάκαμψή τους, ιδίως αν υπερψήφισαν τμηματικά όσα είχαν καταψηφίσει ολικά. Αλλωστε, αυτοί είναι οι πρώτοι γλωσσικώς διδάξαντες, αφού έδωσαν στη λέξη «αρνούμαι» την έννοια του «συμφωνώ, αλλά πιέστε με», στη δε λέξη «καταψηφίζω» μια έννοια που αποδίδεται επίσης περιφραστικά: «Ε, είπαμε και μια κουβέντα παραπάνω, δεν χάλασε ο κόσμος». Γενικά οι μέρες που πέρασαν ήταν γλωσσολογικά αποδοτικές, αφού μάθαμε από εισαγγελείς και βουλευτάρχες ότι Μάιος σημαίνει Μάρτιος, ευρώ σημαίνει δολάρια, Ελβετία σημαίνει Αγγλία και βουλευτής σημαίνει σύζυγος βουλευτίνας. Ντόρος να γίνεται. Ή μάλλον Ντόρα.

Οσο για τις αλλαγές συμβόλων και ηγεσιών, από βδομάδα.

Προς Αλαμανούς επιστολή - Του Παντελη Mπουκαλα

Μα όχι, Σεβαστή Δέσποινα. Ουδείς λόγος υπάρχει να ανησυχεί η εξοχότης σας. Η επιστολή είναι έτοιμη. Και ακριβώς όπως τη ζητήσατε. Αργήσαμε λίγο επειδή έπρεπε να υπογράψουν δέκα εκατομμύρια άνθρωποι, από τεσσάρων ετών και πάνω, όπως διατάξατε. Και την υπέγραψαν. Διά περιφοράς. Κεκυρωμένα αντίγραφα της επιστολής κυκλοφόρησαν σε νηπιαγωγεία και δημοτικά (έχετε απόλυτο δίκιο, το κακό πρέπει να χτυπιέται στη φύτρα του), σε γυμνάσια και λύκεια, γήπεδα και λαϊκές, καφενεία και καφετέριες (ναι, ναι, εκεί ξεπετιούνται όλα τα ζιζάνια), σε σπα και χιονοδρομικά κέντρα, νοσοκομεία και φυλακές, στρατώνες και εκκλησίες, για να μοιραστεί μαζί με τη «Φωνή του Κυρίου», καταλαβαίνετε.

Βρέθηκαν βέβαια και κάποιοι δύστροποι - άλλος έσκιζε το αντίγραφο, άλλος έσπαγε το στυλό, άλλος αντί για «Γιαβόλ» που του ζητούσαμε να γράψει, πέταγε κάτι για διαβόλους και φασκέλωνε προς όλες τις κατευθύνσεις. Αλλά ήταν λίγοι, πολύ λίγοι. Και ανάξιοι λόγου. Μη χολοσκάτε λοιπόν. Ολοι οι υπόλοιποι έβαλαν φαρδιά πλατιά την υπογραφή τους, μαζί με το αφιμί τους, για να τους τσεκάρετε. Σύμφωνα με το πρότυπο που μας στείλατε, στο κάτω μισό της μονοσέλιδης επιστολής είναι ένα μεγαλογράμματο «Γιαβόλ», ως εκ προοιμίου αποδοχή των όρων σας, όποιοι και να ’ναι. Το έγραψε ο καθένας μόνος του, ώστε και να εξοικειωθεί με την άρχουσα γλώσσα και με την κίνηση του χεριού του να γραφτεί βαθύτερα μέσα του η Εντολή. Ενα προβληματάκι με τα νήπια λύθηκε γρήγορα. Αρκετά πια με την αντιαυταρχική εκπαίδευση που διέλυσε τον δυτικό πολιτισμό μαζί μ’ αυτήν την αστεία υπόθεση που μερικοί, πιο νήπιοι κι από τα νήπια, συνεχίζουν να τη λένε δημοκρατία, ντεμοκρατί, ντιμόκρασι, καλά κρασιά. Η μόνη πρωτοβουλία που πήραμε, και ελπίζουμε να μας συγχωρέσετε, ήταν να τιμήσουμε με ειδικό Δίπλωμα Πειθηνιότητας όσους έγραψαν γερμανιστί το «Γιαβόλ» τους, οι μισοί τους πολιτευτές, οι άλλοι τραπεζίτες.

Το πάνω μισό της επιστολής το αφήσαμε κενό. Σαν λευκή επιταγή, Οπως ακριβώς μας το ζητήσατε. Για να γράψετε εκεί τις προσταγές σας. Μα όχι. Δεν έχουμε κανέναν λόγο να ανησυχούμε ότι θα θελήσετε κάτι υπερβολικό. Γιάβολε! Εταίροι και σύμμαχοι δεν είμαστε; Ε, είναι υποχρέωσή μας να σας εμπιστευόμαστε. Μια υποχρέωση 120 δισ. ευρώ. Προς το παρόν.

Τα απορρίμματα της κρίσης -Tου Παντελη Mπουκαλα

Μια από τις μικρές ειδήσεις με τις οποίες μας αποχαιρέτισε το βαρύτατο 2011 για να δώσει τη θέση του στο 2012, που οι μάντεις, ξεσκονίζοντας τάχα τα αρχεία των Μάγια, προβλέπουν πως θα είναι συμπαντικώς καταστροφικό, αφορούσε κάτι το ευτελές: τα σκουπίδια. Ακούστηκε δηλαδή και γράφτηκε ότι ο όγκος των σκουπιδιών που εναποτίθενται στη χωματερή των Λιοσίων μειώθηκε κατά 17% στη διάρκεια του 2011 και βαίνει ολονέν μειούμενος. Μικρή και ταπεινή λοιπόν η είδηση, λίαν ενδιαφέρουσα πάντως, αρκετές δε οι πιθανές ερμηνείες της, και όχι αντικρουόμενες. Μάλλον συνέβησαν πολλά ταυτόχρονα ώστε να μειωθούν τα εμβληματικά απορρίμματα του πολιτισμικού μας μοντέλου, τα επισήμως καταμετρούμενα, την ώρα ωστόσο που, εξαιτίας της κρίσης, πολλαπλασιάζονται τα ανθρώπινα απορρίμματα, όσα με τις «αντιπαραγωγικές» ή και «αντεθνικές» αξιώσεις τους «εμποδίζουν τη σωτηρία της πατρίδας».

Ερμηνεία πρώτη, ελαφρώς παραμυθητική: Επιτέλους, έπειτα από τόσα χρόνια «περιβαλλοντικής παιδείας» πήρε να ξυπνάει η οικολογική μας συνείδηση, επί μακρόν υπνώττουσα· και όχι απλώς υπνώττουσα παρά και περήφανη για τον ύπνο της, γιατί, έτσι ήθελε να πιστεύει, δεν την είχε χτυπήσει το μικρόβιο των οικολογούληδων. Δεν χωράει αμφιβολία ότι πλήθυναν με τον καιρό οι οικογένειες που χωρίζουν τα σκουπίδια τους σε μπλε και γκρίζα, ανακυκλώσιμα και μη, έστω και αν τους αποθαρρύνει το γεγονός ότι συχνά το περιεχόμενο των μπλε κάδων το περισυλλέγουν οι συνήθεις σκουπιδιάρες και όχι οι «πράσινες». Αλλά δεν χωράει επίσης αμφιβολία ότι η Αθήνα παραμένει μία από τις ρυπαρότερες πόλεις του κόσμου, με ευθύνη τόσο των χρηστών της όσο και των διοικητών της - κι από κοντά το ίδιο συμβαίνει στις περισσότερες πόλεις της περιφέρειας, που ακολουθούν σεβαστικά το πρωτευουσιάνικο μοντέλο σε όλες τις εκφάνσεις του. Δεν λέω ότι πρέπει να τοποθετηθούν πάραυτα τασάκια στους δρόμους επί ειδικών μικροστύλων, όπως συμβαίνει σε κάποιες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Δεν είμαστε για τέτοιες πολυτέλειες, όπως αποδείχτηκε και με τα ειδικά κουτιά που εγκατέστησε ο δήμος σε διάφορα σημεία της πόλης, από τα οποία μπορούσαν οι απροετοίμαστοι φιλόζωοι να αποσπούν πλαστικά γάντια για να μαζεύουν τα οσμηρά παραπροϊόντα της σκυλίσιας ζωής: Τα γάντια εξαφανίζονταν εν ριπή οφθαλμού, όσες φορές κι αν ανεφοδιάζονταν τα κουτιά, είτε επειδή κάποιοι «σπάνε πλάκα» καταταστρέφοντας οτιδήποτε δημόσιο («Χα! Οι ηλίθιοι! Δες τι έβαλαν...») είτε επειδή οι μικροβιοφοβικοί σαν τον Νίκο Σταυρίδη της παλιάς ταινίας είχαν βρει την ευκαιρία να εξοπλίζονται τζάμπα.

Οχι τασάκια λοιπόν στους δρόμους, κάπως σαν μοντέρνες ερμές κεφαλές. Αλλά μ’ εκείνα τα «βαρέα αντικείμενα» που μένουν στους δρόμους των συνοικιών δέκα και είκοσι μέρες δεν μπορεί να υπάρξει ταχύτερη μέριμνα, αν βέβαια δεν πρόκειται για εικαστική παρέμβαση; Και με τα παρατημένα αυτοκίνητα, που όχι μόνο στερούν θέσεις παρκαρίσματος (για τις οποίες σφαζόμαστε μεταφορικώς και κυριολεκτικώς) αλλά καταντούν και συλλέκτες σκουπιδιών, δεν μπορεί να γίνει τίποτα ύστερα από δύο και τρία χρόνια που έχουν στο παρμπρίζ τους το επίσημο απειλητικό αυτοκολλητάκι, «θα σας το πάρουμε αν δεν το περιμαζέψετε» ή κάτι τέτοιο; Τουλάχιστον ας ξεκολλήσουν οι υπηρεσίες το αυτοκόλλητο, ώστε και αυτό να μην πανηγυρίζει καγχάζοντας και εμείς να μην κουνάμε την κεφαλή μας επιτιμητικά μόλις το βλέπουμε.

Ερμηνεία δεύτερη: Υπακούοντας στις εντολές του ραγδαίως εξασθενούντος βαλαντίου μας και όχι στις αυστηρές συστάσεις των βλοσυρών πολιτικών και οικονομικών προυχόντων, Ελλήνων και τροϊκανών, «χαμηλώσαμε το επίπεδο της ζωής μας» για να το φέρουμε πιο κοντά στην αληθινή ισχύ των οικονομικών μας. Είχαμε πιστέψει βέβαια κάποια στιγμή, ευτυχώς όχι όλοι, ότι μπορούμε να απολαμβάνουμε εσαεί δανεική ζωή. Αλλά φαίνεται ότι βγαίνουμε πια από τον λήθαργο στον οποίο είχαμε βουλιάξει από την ευπιστία μας, την πνευματική μας πτωχεία ή την οργιώδη διαφήμιση που προπαγάνδιζε τις μεταξωτές της κορδέλες χωρίς έλεγχο από όσους υποτίθεται πως έχουν την υποχρέωση να ελέγχουν τη διαφημιστική βιομηχανία. Και πια χαλάμε λιγότερα. Στο σπίτι και όταν βγαίνουμε έξω, με την παρέα. Τα δώρα λιγόστεψαν (ή μάλλον διαλέγουμε τα χρήσιμα παρά τα εντυπωσιακά), η γκαρνταρόμπα μας δεν ανανεώνεται αναιτίως κάθε λίγο και λιγάκι για να ανταποκρίνεται υστερικά στις επιταγές της μόδας, το αμαξάκι των δύο χρόνων δεν μας φαίνεται παλιομοδίτικο, από τους εσπρέσο των τεσσάρων ευρώ παίρνουμε τις αποστάσεις μας και το κρέας δεν μετέχει καθημερινά στη δίαιτά μας όπως τον παλιό καλό καιρό - ποιον «παλιό», μόλις χθες. Και αφού χαλάμε λιγότερα, πολύ λιγότερα, μειώθηκαν και τα κάθε λογής σκουπίδια που παρήγε ο καταναλωτισμός μας. Υπέστη λοιπόν τις συνέπειες της κρίσης και αυτός ο σημαδιακός κατά κεφαλήν δείκτης της ψεύτικης ευμάρειάς μας.

Ερμηνεία τρίτη: Οσο οικολόγοι κι αν γίναμε, όσο κι αν νερώσαμε εξ ανάγκης την καταναλωτική μας μέθη, δεν αρκούν αυτά για να εξηγήσουν τη μείωση των απορριμμάτων. Στην όλη υπόθεση έχουν συμβάλει καθοριστικά τα φαντάσματα της ημέρας. Λέω για τους συνανθρώπους μας, μελαψούς συνήθως, εξ Ανατολής, που διασχίζουν σαν αόρατοι από το πρωί ώς το βράδυ τις συνοικίες μαζεύοντας οτιδήποτε μεταλλικό. Οδηγώντας καροτσάκια των σούπερ μάρκετ ή και πεταμένα καροτσάκια νηπίων στην ανάγκη, τα φορτώνουν με ό,τι βρουν αφημένο στα πεζοδρόμια και με ό,τι τους αποφέρει η επιμελής διερεύνηση του περιεχομένου των κάδων. «Ξεπερασμένες» ηλεκτρικές και ηλεκτρονικές συσκευές, σωλήνες, σύρματα, κατσαρολικά, κρεμάστρες, χαλασμένα παιχνίδια, μπιμπελό, τα πάντα βρίσκουν τη θέση τους στα καροτσάκια, που δείχνουν απεριόριστης χωρητικότητας. Μετέχουν όλοι αυτοί σε αλυσίδες περισυλλογής, που τις διοικούν και τις εκμεταλλεύονται κάποιοι «δικοί μας», λευκοί; Ισως. Το βέβαιο είναι πως οι μεταλλοσυλλέκτες, μαζί με τους «παραδοσιακούς» ρακοσυλλέκτες, που πληθαίνουν όσο βαραίνει η κρίση, προάγουν την ανακύκλωση περισσότερο απ’ ό,τι η επίσημη πολιτεία.

Απόστρατοι; Οχι πολίτες - Tου Παντελη Μπουκαλα

Αν μαθαίναμε ότι απόμαχοι μουσικοί, βετεράνοι οδοντίατροι ή συνταξιούχοι φιλόλογοι συνέπηξαν κόμμα, το ενδιαφέρον μας μάλλον θα εξαντλούνταν στον μετά συμπαθείας σχολιασμό της παραδοξότητας ή της πρωτοτυπίας του εγχειρήματος. Αν πάλι διαβάζαμε ότι παλαίμαχοι καρδιοχειρουργοί, μαιευτήρες και ορθοπεδικοί συνασπίστηκαν σε κόμμα για να εκκαθαρίσουν τη δημόσια υγεία ή γεγηρακότες εφοριακοί ίδρυσαν πολιτική κίνηση για να πολεμήσουν τη διαφθορά στο Δημόσιο, αρκετοί θα σκέφτονταν πως ήρθε επιτέλους η ώρα να πραγματωθεί η φράση «ο τρώσας και ιάσεται». Θα έκαιγαν βέβαια και τα χλωρά με μια τέτοια άποψη, όμως είναι βαθιά ριζωμένη η πεποίθηση ότι πολλοί ασκληπιάδες πάσχουν από φακελολαγνίτιδα, και επίσης πολλοί εισπράκτορες του Δημοσίου πιστεύουν ότι εφόσον το κοινό είναι και ιδιωτικό, η ιδιωτικοποίηση είναι επιβεβλημένη προς χάριν και προστασίαν του απειλούμενου συλλογικού.

Ποιες είναι όμως οι αντιδράσεις και από ποιες διαδρομές αισθημάτων και σκέψεων έρχονται όταν μαθαίνουμε ότι συγκροτήθηκε πολιτική κίνηση από απόστρατους αξιωματικούς, ο Σύνδεσμος Εθνικής Ενότητας, που απέσπασε ήδη τη συμπάθεια και τμήματος των (επίσης οργανωμένων) αξιωματικών εν ενεργεία; Πρώτο δεδομένο: Δικαίωμα όλων το πολιτεύεσθαι, αλλά όταν οι στρατιωτικοί, για λόγους κύρους, πολιτεύονται ως (πρώην) στρατιωτικοί και όχι ως απλοί πολίτες, σαν τάγμα ή σαν κάστα παρά σαν κόμμα, τα πράγματα νοθεύονται επικινδύνως. Δεύτερο δεδομένο: Η ίδρυση του κόμματος των αποστράτων έρχεται σε μια περίοδο όπου ξένα μίντια επιμένουν στην πιθανότητα πραξικοπήματος στην Ελλάδα. Τρίτο δεδομένο: Ακόμα και ο κ. Παπανδρέου είχε πει στους Ευρωπαίους ηγέτες, όπως τουλάχιστον έγραψαν η «Μοντ» και η «Λιμπερασιόν», ότι σκέφτηκε να προσφύγει σε δημοψήφισμα επειδή φοβόταν πραξικόπημα.

Δεδομένο τέταρτο: Σε πολλές δημοσκοπήσεις ο στρατός βρίσκεται ψηλά στην κλίμακα των «θεσμών» που αντιμετωπίζονται θετικά από τον κόσμο. Η ταπεινή μου γνώμη είναι πως η απήχηση αυτή δεν βρίσκεται σε αντιστοιχία με τη δεινή εμπειρία της χούντας ούτε με το γεγονός ότι ο ελληνικός στρατός έχει αρκετά γνωρίσματα ΔΕΚΟ, λ.χ. συναγωνίζεται αριθμητικά σε στρατηγούς, ναυάρχους, πτέραρχους κ.λπ. πολύ μεγαλύτερους στρατούς.

Δεδομένο πέμπτο: Ο Σύνδεσμος Εθνικής Ενότητας δηλώνει πως έχει στόχο να αναδειχθεί ένας νέος ηγέτης που θα βοηθήσει τη χώρα να υπερβεί την κρίση. Από τις τάξεις του θα προέρχεται άραγε ο νέος ηγέτης, δηλαδή θα είναι ένας αναβαθμισμένος λοχίας σαν κι αυτόν που υποτίθεται ότι αναμένει δίκην μεσσία ο λαός;

Δεδομένο έκτο: Αν επικρίνει κανείς τους γιατρούς, τους εφοριακούς κ.λπ. δεν θα κατακριθεί σαν ανθέλλην. Αν επικρίνει όμως το στράτευμα, που παραμένει κάτι σαν ιερή αγελάδα, θα τον σφραγίσουν σαν μισέλληνα όσοι συνεχίζουν να θεωρούν ιδιοκτησία τους την Ελλάδα.

Κυβέρνηση εξαναγκασμού - Tου Παντελη Μπουκαλα

Θολωμένα τα μυαλά των κομματικών ηγετών (από το μείγμα των τελεσιγραφικών πιέσεων και του προσωπικού και παραταξιακού συμφέροντος), θολό και ασαφές το σχήμα της νέας κυβέρνησης: ούτε ο χαρακτήρας της προσδιορίστηκε ούτε η στελέχωση, ο χρονικός της ορίζοντας και το όνομα του επικεφαλής και οι αρμοδιότητές του, αν βέβαια δεν πρόκειται για ενεργούμενο.

Σαφέστατο είναι πάντως ότι δεν έχουμε να κάνουμε με κυβέρνηση εθνικής ανάγκης, όπως τουλάχιστον μάθαμε με τα χρόνια να την εννοούμε: δεν συμμετέχουν όλα τα κόμματα, όσα μπήκαν στη Βουλή το 2009 και όσα προέκυψαν έκτοτε, με τον βιαιότατο εμβρυουλκό του Μνημονίου. Δεν συμμετέχουν καν οι πρόθυμοι, όσοι δηλαδή είχαν ήδη ταχθεί υπέρ κυβερνήσεων συνεργασίας. Αλλά και αυτοί που μετέχουν, το ΠΑΣΟΚ και η Ν.Δ., μπήκαν στο παιχνίδι με μισή καρδιά και μισό μυαλό: τα υπόλοιπα μισά τους μετράνε ήδη κέρδη και ζημίες, κομματικά κέρδη και κομματικές ζημίες εννοείται, ενόσω η μισή τους γλώσσα συνεχίζει να ρητορεύει περί εθνικού συμφέροντος.

Ακόμα και αυτοί που πρωτοστάτησαν στο εγχείρημα (ή σύρθηκαν και, για λόγους επικοινωνιακούς, παράστησαν ότι πρωτοστατούν) γνωρίζουν ότι ο τίτλος που ταιριάζει στο νεότευκτο σχήμα είναι της κυβέρνησης εθνικού εξαναγκασμού ή και καταναγκασμού παρά της κυβέρνησης εθνικής ανάγκης. Ο τεταπεινωμένος των Καννών κ. Παπανδρέου και ο δημαγωγικά αντιμνημονιακός κ. Σαμαράς πιέστηκαν αφόρητα από το εξωτερικό και το εσωτερικό, από τους ποικίλους θεσμούς της Ευρωπαϊκής Ενωσης, που έχασε μάλλον οριστικά τη σχέση της με τη δημοκρατία, από το ΔΝΤ και από εξωθεσμικά κέντρα και συμφέροντα.

Συναποφάσισαν, λοιπόν οι δύο αρχηγοί, αν φυσικά ισχύει στη συγκεκριμένη περίπτωση το ρήμα αποφασίζω, όταν πρόκειται απλώς για την υιοθέτηση μιας εντολής, για την αποδοχή μιας στανικής υπαγόρευσης. Και ενώ, ιστορικά, έχει πολύ μικρή σημασία το αν επλήγη ο δικός τους εγωισμός και η αυτοεκτίμησή τους, έχει τεράστια σημασία το ότι, στο πρόσωπό τους, τραυματίστηκε ο εθνικός εγωισμός και η συλλογική αυτοεκτίμηση. Ο εκβιασμός άλλωστε, στα όρια της τρομοκρατίας, ασκήθηκε εις βάρος όλου του λαού, που βρέθηκε να χλευάζεται και να επιτιμάται επί μήνες όχι μόνο σαν αυτοκαταστροφικός αλλά και σαν καταστροφέας της Ευρώπης και δολιοφθορέας της οικουμενικής χρηματοπιστωικής γαλήνης.

Τεράστια είναι επίσης η σημασία του γεγονότος ότι ο κ. Παπανδρέου και ο κ. Σαμαράς συναποφάσιαν (έστω, χωρίς εισαγωγικά) σε άτυπη σύσκεψή τους υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Χωρίς να έχουν νομιμοποιηθεί από τη λαϊκή ψήφο και χωρίς να χρονοτριβούν με την προσεχτική ανάγνωση του Συντάγματος, καθόρισαν, ετεροκαθορισμένοι οι ίδιοι, την επόμενη δεκαετία της χώρας. Οντως, στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα. Αλλά υπό την αυστηρή προϋπόθεση ότι τηρούνται σεβαστικά οι νόμοι και οι κανόνες της.