Δημοσιογράφων συνενοχή - Tης Ξενιας Κουναλακη

Eνα δεκαπεντάχρονο κορίτσι, αντί να σαχλαμαρίζει με τους φίλους του στο Facebook, ακούγοντας δυνατά μουσική στο δωμάτιό του, απολαμβάνοντας τις υπέροχες αντιφάσεις της εφηβείας, την αυτοπεποίθηση για το κορμί που ωριμάζει κι ομορφαίνει, αλλά και την ανασφάλεια για τη ζωή που παίρνει σχήμα μπροστά του, αγωνίζεται, κλεισμένο σε μια αποστειρωμένη εντατική, να ζήσει. Μία μητέρα, στο πλευρό του, προσπαθεί να συνειδητοποιήσει πώς έγινε το κακό, να αντέξει, ίσως να αντλήσει λίγη ελπίδα. 

Ενας δημοσιογράφος σοβαρής εφημερίδας, αδιαφορώντας για τις συνέπειες, αποφασίζει να αξιοποιήσει τη μεγάλη «επιτυχία» που έχει στα χέρια του, την κατάθεση του δράστη της επίθεσης εις βάρος του 15χρονου κοριτσιού. Ηταν ο πρώτος, άλλωστε, που βάφτισε τον θύτη «Δράκο της Πάρου», πριν καν ομολογήσει, όταν απλώς ήταν ένας από τους υπόπτους. Ακύρωσε έτσι εκ προοιμίου όλους τους αρμόδιους θεσμούς, ανοίγοντας τον δρόμο σε αυτόκλητους τιμωρούς να αναλάβουν τον ρόλο της απονομής δικαιοσύνης και του σωφρονισμού. Από προχθές το βράδυ οι φίλοι της κοπέλας ξέρουν. 

Ολες τις ειδεχθείς λεπτομέρειες, πώς τη χτύπησε, πόσα κιλά ζύγιζε η πέτρα, πώς την κακοποίησε. Η μητέρα της κινείται σε μια μικρή κοινωνία. Κι αν ζήσει το κοριτσάκι; Αυτήν την -δεύτερη κατά σειρά- κακοποίηση από τα ΜΜΕ ποιος θα κληθεί να την επουλώσει; Η Aστυνομία επέδειξε ψήγματα επαγγελματισμού, επιλέγοντας αρχικά να μη δημοσιοποιήσει το γεγονός ότι το κορίτσι κακοποιήθηκε και κρύβοντας ταυτόχρονα το πρόσωπο του δράστη, ο οποίος κινδυνεύει άμεσα με λιντσάρισμα είτε πριν από την καταδίκη του (όπως διαπιστώσαμε κατά την έφοδο Χρυσαυγιτών στο πλοίο που τον μετέφερε) είτε στη φυλακή από συγκρατουμένους του. 

Ας μην ξεχνάμε ότι μόλις αυτήν την εβδομάδα δηλητηριάστηκε μέσα στη φυλακή ο Αφγανός δολοφόνος του Μανώλη Καντάρη. Οι δημοσιογράφοι, αντίθετα, επιβεβαίωσαν τον κυνισμό, την αναλγησία, αλλά και την ανευθυνότητά τους. Εξέθεσαν το θύμα, ενθάρρυναν την αυτοδικία εις βάρος του θύτη, υπονόμευσαν οποιαδήποτε προσπάθεια να λειτουργήσει στοιχειωδώς το κράτος δικαίου και να μην επικρατήσουν τα αγριότερα ανθρώπινα ένστικτα σε μια ομολογουμένως εξαιρετικά ευαίσθητη υπόθεση. 

Η διαρκής αναφορά στην εθνικότητα του δράστη, εξάλλου, ενίσχυσε την ευρέως διαδεδομένη ρατσιστική αντίληψη περί εγκληματικότητας όλων των οικονομικών μεταναστών, που σύμφωνα με τη γνωστή επιχειρηματολογία δεν σέβονται την ανθρώπινη ζωή. Μετά την άθλια αυτή δημοσιογραφική κάλυψη του γεγονότος, κανένα μας δεν θα πρέπει να εκπλήσσει η πλήρης απαξίωση του επαγγέλματος. 

Η υπόθεση θυμίζει κάπως τη δημοσίευση του τεμαχισμένου πτώματος της Ζωής Φραντζή στην πρώτη σελίδα του «Εθνους» το 1987. Εχουν περάσει 25 χρόνια και η δημοσιογραφία έκτοτε έχει προοδεύσει. Οχι όμως αρκετά για τις απαιτήσεις της πολύπλοκης σημερινής κοινωνίας με βαθιά αποθέματα μίσους και τυφλής οργής.

Ιταλογαλλικός άξονας εναντίον Βερολίνου - Ξενια Kουναλακη

Μετά τον διορισμό του Μάριο Μόντι στην ιταλική πρωθυπουργία, έχει αλλάξει δραματικά η ισορροπία δυνάμεων στην Ε. Ε.: εις βάρος της Γερμανίας. Ενας κραταιός ιταλογαλλικός άξονας, συνεπικουρούμενος από την επικεφαλής του ΔΝΤ, Κριστίν Λαγκάρντ, αντιτίθεται σθεναρά στην ευρωπαϊκή πολιτική του Βερολίνου και διεκδικεί διπλασιασμό των κονδυλίων του μόνιμου μηχανισμού στήριξης του ευρώ (ESM). «Ο διχασμός είναι δραματικός και η εξέλιξη αυτή υποβαθμίζεται» από τη Γερμανία, επισήμανε πρόσφατα στο Στρασβούργο η Δανέζα πρωθυπουργός, Χέλε Τόρνιγκ Σμιντ, σύμφωνα με δημοσίευμα του περιοδικού Der Spiegel.

H καγκελάριος Αγκελα Μέρκελ βλέπει να τορπιλίζονται τα σχέδιά της για ένα συνταγματικά κατοχυρωμένο φρένο χρέους και την επιβολή σκληρών ποινών κατά των συστηματικών παραβατών των ευρωπαϊκών δημοσιονομικών κανόνων. Υπό την πίεση Ρώμης και Παρισιού, η Μέρκελ καλείται αύριο να προσέλθει στη σύνοδο κορυφής με αποφασιστικές, αναπτυξιακές πρωτοβουλίες, οι οποίες θα ικανοποιήσουν το ισχυρό αντιγερμανικό μέτωπο που έχει διαμορφωθεί στους κόλπους της Ε. Ε.

Οσο ήταν πρωθυπουργός της Ιταλίας ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι, η Ρώμη διαδραμάτιζε αμελητέο ρόλο στις ευρωπαϊκές εξελίξεις. Παράλληλα, ο Γάλλος πρόεδρος Νικολά Σαρκοζί ήταν υποχρεωμένος να συμπλέει με τη Γερμανία, έστω μετά από ακροβατικούς συμβιβασμούς. Ο Μόντι όμως είναι έμπειρος οικονομολόγος (φοιτητής του βραβευμένου με Νομπέλ Τζέιμς Τόμπιν γαρ) και η στρατηγική του κερδίζει έδαφος σε ολόκληρη την Ευρωζώνη: η Ιταλία δεν στοχεύει άλλωστε στην επέκταση του ESM για να προσφύγει σε αυτόν για βοήθεια. Επιθυμεί την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης των αγορών στο ευρώ, που θα οδηγήσει σε αποκλιμάκωση των επιτοκίων όχι μόνο για την Ιταλία, την Ισπανία και την Πορτογαλία, αλλά και τη Γαλλία, που έχασε πρόσφατα την αξιολόγηση ΑΑΑ. Ο σημερινός πρωθυπουργός, πέραν του οικονομικού σκεπτικού του, επικαλείται ένα ακόμη επιχείρημα, πολιτικό αυτήν τη φορά, για να αποσπάσει την υποστήριξη της Γερμανίας: την απειλή επανεμφάνισης του Μπερλουσκόνι στην ιταλική πολιτική σκηνή, μια προοπτική που απεύχεται το Βερολίνο.

Την ίδια στιγμή, το κοινό μέτωπο που έχει συμπήξει η Ιταλία με τη Γαλλία και τις υπόλοιπες χώρες της νότιας Ευρώπης ζητεί από τη Γερμανία να εξαντλήσει τη γενναιοδωρία της για έναν πρόσθετο λόγο: η Γερμανία ευνοείται από την κρίση. Την περασμένη Πέμπτη, το Ινστιτούτο για τη γερμανική Οικονομία (IW), με έδρα την Κολωνία, εκτίμησε ότι η Γερμανία έχει εξοικονομήσει τα τρία τελευταία χρόνια 45 δισ. ευρώ λόγω της μείωσης του κόστους δανεισμού της. Επειδή τα γερμανικά ομόλογα θεωρούνται το ασφαλέστερο λιμάνι για τους επενδυτές, τα επιτόκια συμπιέζονται διαρκώς προς τα κάτω, εξήγησε ο Μάρκους Μιλ για λογαριασμό του IW.

Παρ’ όλα αυτά, η Μέρκελ βρίσκεται για μία ακόμη φορά δέσμια εσωτερικών πιέσεων. Μπορεί η ίδια να προβάλλει εκ νέου ως η καταλληλότερη για την καγκελαρία με 45% έναντι 33% για το σοσιαλδημοκράτη πρώην υπουργό Οικονομικών Πεερ Στάινμπρουκ, αλλά οι εταίροι της, οι Ελεύθεροι Δημοκράτες, χαροπαλεύουν με το εκλογικό όριο του 5%. Στις 25 Μαρτίου θα πραγματοποιηθούν οι κρίσιμες τοπικές εκλογές στο κρατίδιο του Σάαρ, όπου οι δημοσκοπήσεις εμφανίζουν τους σοσιαλδημοκράτες να προηγούνται κατά 4% των χριστιανοδημοκρατών, ενώ τον Μάιο έπεται άλλη μια αναμέτρηση στο Σλέσβιχ Χόλσταϊν. Τρεις κρίσιμες κοινοβουλευτικές ψηφοφορίες σχετικά με το ευρώ θα μπορούσαν, εξάλλου, να αναζωπυρώσουν τον ευρωσκεπτικισμό μερίδας βουλευτών των κυβερνώντων κομμάτων: η πρώτη αφορά το δεύτερο πακέτο βοήθειας στην Ελλάδα, η δεύτερη τον ESM και η τρίτη τη νέα ευρωπαϊκή συνθήκη δημοσιονομικής πειθαρχίας.

Στην τελευταία σύνοδο κορυφής τον Δεκέμβριο είχε συμφωνηθεί να αποτιμηθεί εκ νέου τον Μάρτιο κατά πόσον επαρκούν τα κονδύλια ύψους 500 εκατ. ευρώ του ESM. Η γερμανική κυβέρνηση αναμένεται, λοιπόν, να επιμείνει σε αυτό το χρονοδιάγραμμα. Στέλεχος του κυβερνώντος κόμματος, που μίλησε στο Ρόιτερς χωρίς να επιθυμεί τη δημοσιοποίηση του ονόματός του, ανέφερε πάντως ότι η μοναδική περίπτωση να υποστηρίξει η καγκελάριος επέκταση των κονδυλίων του ESM είναι μια άτακτη χρεοκοπία της Ελλάδας, που θα μπορούσε να συμπαρασύρει τόσο την Ιταλία όσο και την Ισπανία.

«Λυπάμαι ειλικρινά τον πρωθυπουργό της Ελλάδας...» - Της Ξενιας Kουναλακη

«Σας φέραμε τασάκι», είπε ο συνεκδότης της εφημερίδας Ζeit, Γιόζεφ Γιόφε, στον πρώην καγκελάριο Χέλμουτ Σμιτ. «Δεν μου πάει εδώ μέσα στην εκκλησία», απάντησε ο 93χρονος πολιτικός, ο οποίος είναι πλέον καθηλωμένος σε αναπηρικό καροτσάκι, έχει προβλήματα ακοής, αλλά η διαύγεια και το χιούμορ του ταιριάζουν σε έφηβο.

Η τελευταία φορά που βρέθηκε στην Εκκλησία του Αγίου Μιχαήλ στο Αμβούργο ήταν πέρυσι, στην κηδεία της πολυαγαπημένης συζύγου του, Λόκι. Οταν ξεκίνησε να μιλάει ο Σμιτ στο Οικονομικό Φόρουμ της εβδομαδιαίας γερμανικής επιθεώρησης Zeit, στο Αμβούργο, την Παρασκευή, όλοι παρακολουθούσαν με θρησκευτική ευλάβεια. «Ποιος είναι τελικά ο εχθρός σε αυτήν την κρίση;», ρώτησε ο Γιόφε τον πρώην καγκελάριο. «Ο εχθρός δεν έχει καθοριστεί. Δεν μπορούμε να πούμε ότι έχει βρεθεί η διάγνωση της παθογένειας, είμαστε ακόμη στο στάδιο του πειραματισμού, δοκιμάζουμε το τάδε φάρμακο ή το δείνα. Πρέπει να αλλάξουμε εμείς οι ίδιοι, πρέπει να δώσουμε εσωτερικές μάχες, και οι τραπεζίτες πρέπει να αλλάξουν και οι δημοσιογράφοι πρέπει να αλλάξουν και οι πολιτικοί», είπε ο Σμιτ.

«Ο τρόπος λειτουργίας του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος είναι τόσο σύνθετος, που αμφιβάλλω αν ακόμη και ο Γιόζεφ Ακερμαν (σ. σ.: καθόταν δίπλα) ξέρει ακριβώς τι συμβαίνει», πρόσθεσε. «Σίγουρα ούτε η καγκελάριος», πρόσθεσε γελώντας ο Γιόφε και ο Σμιτ συμφώνησε. «Ναι, συμμερίζομαι την άποψή σας, ούτε η καγκελάριος». Καυτηρίασε το «μερκελισμό», όπως τον αποκάλεσε, της αντιφατικής, ενίοτε ασυνεπούς, πολιτικής του καρότου και του μαστιγίου. «Πώς θα μπορούσε να αντιμετωπίσει εξυπνότερα την κρίση η Μέρκελ;», ρώτησε ο Γιόφε κι έδωσε το έναυσμα στον Σμιτ να ξεσπάσει: «Εξυπνότερο θα ήταν να μη βρίζεις τους Ελληνες, να μην τσουβαλιάζεις δέκα εκατομμύρια ανθρώπους μαζί με τις παλαιότερες κυβερνήσεις τους και στη συνέχεια να τους μαστιγώνεις. Είναι υπερβολικά εύκολο: ο χοντρός Γερμανός με πληθυσμό 80 εκατομμύρια να στριμώχνει τον ανίσχυρο Ελληνα», είπε ο Σμιτ και καταλόγισε στη σημερινή καγκελάριο ότι έχει απομονώσει πλήρως τη Γερμανία από την υπόλοιπη Ευρώπη. «Λυπάμαι ειλικρινά τον σημερινό πρωθυπουργό της Ελλάδας, τον φτωχό αυτόν άνθρωπο, που παρέλαβε μία κατάσταση για την οποία δεν ευθύνεται και την οποία καλείται σήμερα να διαχειριστεί», είπε για τον κ. Λουκά Παπαδήμο ο Σμιτ.

Η Γερμανία έχει τεράστιο εξαγωγικό πλεόνασμα ως χώρα, αυτό το πλεόνασμα δημιουργήθηκε από τα ελλείμματα των δοκιμαζόμενων σήμερα χωρών. «Εχουμε ηθική υποχρέωση να τις βοηθήσουμε» είπε ο πρώην καγκελάριος.

«Οι Γερμανοί πρέπει να επανεξετάσουν τον ρόλο τους στην Ευρώπη. Ως σοσιαλδημοκράτης αισθάνομαι την ανάγκη για συμπαράσταση και αλληλεγγύη, ο αδύναμος χρειάζεται βοήθεια και ο δυνατός που έχει τα μέσα πρέπει να του την παράσχει», ανέφερε ο Χέλμουτ Σμιτ. Τέλος, εξέφρασε την ενόχλησή του για τον μεγαλοϊδεατισμό των Γερμανών που θεωρούν ότι πρέπει μόνοι τους να αναλάβουν πρωτοβουλίες για την Ευρώπη. «Εχουν πολλή βρωμιά στα χέρια τους από το 1933 ώς το 1945 για να μεγαλοπιάνονται», είπε με έντονα αυτοκριτική διάθεση και κάλεσε τους συμπατριώτες του να προτείνουν ιδέες, αλλά να μην έχουν την απαίτηση να αποφασίζουν μονομερώς για το μέλλον της Ευρώπης.

Ρόδα, τσάντα και Θρησκευτικά - Tης Ξενιας Kουναλακη

Λίγες μέρες αφότου ανέλαβε τα καθήκοντά του ο νέος αναπληρωτής υπουργός Παιδείας, Κωνσταντίνος Αρβανιτόπουλος, διακήρυξε ότι πρώτο μέλημά του είναι η επαναφορά ως υποχρεωτικού του μαθήματος των Θρησκευτικών. «Συζητάμε για όλα, αλλά πρώτα θα επανέλθουν τα Θρησκευτικά», ανέφερε χαρακτηριστικά. Η εξαγγελία του, απευθυνόμενη στο εκλογικό ακροατήριο που αμφιταλαντεύεται μεταξύ Ν.Δ. και ΛΑΟΣ, μαρτυρεί μια γενικότερη τάση λαϊκισμού και οπισθοδρόμησης της νέας κυβέρνησης, ειδικά σε κοινωνικά θέματα. Δεν είναι πρώτη προτεραιότητα οι ελλείψεις βιβλίων σε σχολεία, το ανεπαρκές προσωπικό, η διαρκής υποβάθμιση όλων των βαθμίδων της εκπαιδευτικής δραστηριότητας - όχι, πάνω από όλα προέχει τα Θρησκευτικά να ξαναγίνουν υποχρεωτικό μάθημα.

Αλλωστε θα έχει προηγηθεί η ανάκληση του νόμου περί ιθαγένειας, που ήταν μία από τις σημαντικότερες νομοθετικές κατακτήσεις της προηγούμενης κυβέρνησης. Την επανεξέτασή του έθεσε ως όρο για τη συμμετοχή του στην κυβέρνηση ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ Γιώργος Καρατζαφέρης και τη θέση του συμμερίζεται και ο Αντώνης Σαμαράς: «...αυτός ο νόμος περί ιθαγένειας δεν είναι από εκείνα που πρέπει να τα επαναδιαπραγματευτείτε με την τρόικα, αλλά με τον εαυτό σας! Είμαι βέβαιος ότι πολλοί από σας το έχετε μετανιώσει που ψηφίσατε πέρυσι τέτοιο νόμο. Αλλά δεν τολμάτε να τον πάρετε πίσω... Μη σας νοιάζει, κι αν δεν το κάνετε εσείς, το λέω και το ξαναλέω, σύντομα θα το κάνουμε εμείς!», είχε υποσχεθεί το περασμένο καλοκαίρι ο πρόεδρος της Ν.Δ.

Ετσι, τα παιδιά των μεταναστών που γεννιούνται στην Ελλάδα δεν θα αποκτούν ελληνική υπηκοότητα και θα μαθαίνουν υποχρεωτικά τη χριστιανοορθόδοξη εκδοχή περί θρησκείας. «Καλωσήρθατε στο βαλκανικό Ιράν», δηλαδή. Ακολούθως, αν περάσει η γραμμή Αδώνιδος Γεωργιάδη, θα επανέλθουμε στο πολυτονικό. Υπάρχει εξάλλου το κατάλληλο υπόβαθρο: Τα αρχαία ελληνικά διδάσκονται με ψυχαναγκαστική λεπτομέρεια στο γυμνάσιο. Tον υπερσυντέλικο της μέσης φωνής τον παίζουν στα δάχτυλα οι Eλληνες έφηβοι, είναι άλλωστε πιο χρήσιμος από τη lingua franca. Τόλμησε κάποτε η Αννα Διαμαντοπούλου να μιλήσει για την ανάγκη θεσμοθέτησης των αγγλικών ως δεύτερης επίσημης γλώσσας του ελληνικού κράτους και κόντεψαν να πέσουν να τη φάνε οι υπερπατριώτες.

Καθώς πηδάμε δεκαετίες αντίστροφα και κοντεύουμε να φτάσουμε στα έιτις, μήπως θα έπρεπε να σκεφτούμε και την ποινικοποίηση της μοιχείας; Αντιλαμβανόμενα ότι ταξιδεύουμε πίσω στον χρόνο, πολλά έντυπα φιλοξενούν εσχάτως νοσταλγικά αφιερώματα, με μία δόση ειρωνικής πικρίας είναι αλήθεια, στη χρυσή δεκαετία του αυριανισμού και της μεταχουντικής αισθητικής. Μπορεί να έχουμε ακόμη το ευρώ ως νόμισμα, να πασχίζουμε με επώδυνες μεταρρυθμίσεις να κρατηθούμε στην Ευρωζώνη, αλλά σε κοινωνικό επίπεδο κινδυνεύουμε σοβαρά να γίνουμε παρίες της Ευρώπης.

«Στα ελληνικά, ο συμβιβασμός είναι βρισιά» - Της Ξενιας Kουναλακη

Στον έβδομο όροφο του ξενοδοχείου Kings George, με θέα τη Βουλή, επικρατεί αναβρασμός. Είναι λίγο πριν από τις δώδεκα το μεσημέρι και οι Γερμανοί βουλευτές που επισκέπτονται από προχθές την Αθήνα κρατούν τα μπλάκμπερι στο χέρι και διαβάζουν με αγωνία τις τελευταίες εξελίξεις στο twitter και τα ειδησεογραφικά sites. Με το βλέμμα στραμμένο στην Ελλάδα πέρασε άλλωστε τη χθεσινή ημέρα η μισή υφήλιος. Στελέχη ξένων πρεσβειών τηλεφωνούσαν στα δημοσιογραφικά γραφεία, προσπαθώντας να κατανοήσουν τις δραματικές εξελίξεις, τηλεοπτικά συνεργεία από χώρες της Ε.Ε. μέχρι τη Βραζιλία ζητούσαν μια εκτίμηση, μίνι συνέντευξη, κάτι καθησυχαστικό. Εις μάτην.

«Τους τελευταίους μήνες μιλήσαμε στη γερμανική Βουλή για την Ελλάδα όσο δεν έχουμε μιλήσει τα προηγούμενα σαράντα χρόνια», λέει ο Μίχαελ Στούμπγκεν, βουλευτής των Χριστιανοδημοκρατών (CDU) και επικεφαλής της αποστολής Γερμανών βουλευτών. «Ο Σημίτης θα γίνει πρωθυπουργός», ανακοινώνει η Πράσινη βουλευτής Βιόλα φον Κράμον με έκδηλο ενθουσιασμό. Oι Ελληνες δημοσιογράφοι της εξηγούν ότι είναι απλώς μια πρόταση του ηγέτη του ΛΑΟΣ, Γιώργου Καρατζαφέρη και πως δεν είναι αξιόπιστη η πληροφόρησή της. Ο Χριστιανοδημοκράτης συνάδελφός της έχει ήδη μετρήσει τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ που παραμένουν πιστοί στον πρωθυπουργό: «Είναι ήδη κάτω από 149», λέει.

Η ομάδα των Γερμανών βουλευτών συμφωνεί ότι η μοναδική λύση από το πολιτικό αδιέξοδο είναι μια προσωρινή κυβέρνηση εθνικής ενότητας, αποτελούμενη από τεχνοκράτες και πρόσωπα κοινής αποδοχής. Αμφισβητούν όμως την προθυμία των δύο μεγάλων κομμάτων να συνεννοηθούν. «Μας ανησυχεί η παντελής έλλειψη διακομματικής συναίνεσης, σαν αυτή που διαπιστώθηκε στην Πορτογαλία και την Ισπανία», επισημαίνει ο Στούμπγκεν από το CDU. «Στα ελληνικά ο συμβιβασμός είναι βρισιά», λέει απογοητευμένη η φον Κράμον.

Τα βέλη των Γερμανών βουλευτών στρέφονται κυρίως κατά του ηγέτη της αξιωματικής αντιπολίτευσης, Αντώνη Σαμαρά. Εχουν και προσωπικά παράπονα: «Δυστυχώς ματαίωσε τη συνάντηση μαζί μας», ενώ οι υπουργοί Εργασίας και Ενέργειας βρήκαν τον χρόνο να τους συναντήσουν. Καταλογίζουν στον πρόεδρο της Ν.Δ. καιροσκοπική πολιτική και ανευθυνότητα, ακόμη και ο ομοϊδεάτης του από το CDU σπεύδει να προειδοποιήσει τη Ν.Δ. ότι δεν υπάρχουν πολλά περιθώρια ελιγμών και πως σε περίπτωση που κληθεί να κυβερνήσει θα πρέπει να εφαρμόσει το ίδιο πρόγραμμα με το ΠΑΣΟΚ. «Ψάχνουμε έναν αξιόπιστο συνομιλητή, θα μας διευκόλυνε πολύ μια κυβέρνηση εθνικής ενότητας», παραδέχεται ο Στούμπγκεν.

Η βουλευτής Βερόνικα Μπέλμαν, από τους Βαυαρούς Χριστιανοκοινωνιστές, αμφιβάλλει πάντως κατά πόσον το ίδιο το ΠΑΣΟΚ θα επιδείξει πιο ώριμη στάση όταν χρειαστεί να παράσχει την υποστήριξή του σε μια αντίπαλη ιδεολογικά κυβέρνηση. Οι Γερμανοί βουλευτές ζητούν διάλογο των μεγάλων κομμάτων στην Ελλάδα, αλλά και εκείνοι διαπληκτίζονται έντονα μεταξύ τους. Ο βουλευτής του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος (SPD), Βέρνερ Σίντερ, πιστεύει ότι η Γερμανία με την πολιτική της καθήλωσης των μισθών, της ενίσχυσης της ανταγωνιστικότητάς της και την έκρηξη των εξαγωγών της, είναι συνυπεύθυνη για τις σημερινές ανισότητες στην Ευρωζώνη. «Δεν πρόκειται να απολογηθώ, επειδή η χώρα μου παρουσιάζει εξαγωγικό πλεόνασμα», διαμαρτύρεται έντονα ο Στούμπγκεν.

Στη γερμανική Βουλή συμφωνήσαμε να συζητήσουμε την προοπτική θέσπισης φόρου στις τραπεζικές συναλλαγές, λέει η φον Κράμεν. Οχι, τη διαψεύδει ο Αντρέι Χούνκο από το Κόμμα της Αριστεράς (Die Linke) υπήρξε απλώς μια γενικόλογη αναφορά και το ζήτημα εκκρεμεί.

Αβεβαιότητα

Οι αριστεροί εκπρόσωποι του Μπούντεσταγκ, ο Σίντερ και ο Χούνκο, συμφωνούν πως η λιτότητα δεν είναι ο σωστός δρόμος για να βγει η Ελλάδα από την κρίση χρέους. «Η Ελλάδα αποταμιεύει μέχρι θανάτου», αναγνωρίζει ο Σίντερ. Ωστόσο, η χθεσινή πολιτική αβεβαιότητα δεν αφήνει περιθώρια αισιοδοξίας στους Γερμανούς βουλευτές: «Φεύγω αύριο και όταν επιστρέψω τον Δεκέμβριο, η Ελλάδα θα είναι μια χρεοκοπημένη χώρα», λέει η Πράσινη βουλευτής, κουνώντας απογοητευμένη το κεφάλι. Την επόμενη μέρα θα βρεθεί για μια ακόμη φορά μπροστά από το εκλογικό της ακροατήριο, απολογούμενη ενώπιον οργισμένων ψηφοφόρων της, γιατί η Γερμανία πρέπει να «ξαναβάλει το χέρι στην τσέπη για να συντηρήσει 50άρηδες Ελληνες συνταξιούχους». «Δεν είναι εύκολο, αλλά πρέπει να συζητάς με τους ανθρώπους και να τους εξηγείς την πραγματικότητα», λέει.

Ο καλός, ο κακός και η Mέρκελ - Της Ξενιας Κουναλακη

Ενα σπαγκέτι γουέστερν με πιστολίδι ανάλογο των ταινιών του Σέρτζιο Λεόνε διαδραματίζεται τον τελευταίο καιρό στο εσωτερικό της γερμανικής κυβέρνησης.

Στο ρόλο του «καλού» ο αντικαγκελάριος και υπουργός Οικονομίας και Τεχνολογίας, Φίλιπ Ρέσλερ, σε αυτόν του «κακού» ο υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε και ανάμεσά τους η Αγκελα Μέρκελ. Oι δύο πρώτοι έχουν επανειλημμένως συγκρουστεί στο πεδίο της ευρωπαϊκής πολιτικής. Οταν ο 38χρονος Ρέσλερ έθεσε στο τραπέζι το ζήτημα της συντεταγμένης χρεοκοπίας για την Ελλάδα, ο 69χρονος Σόιμπλε έσπευσε να υπενθυμίσει στο αυθάδες νεογνό της γερμανικής πολιτικής σκηνής ποιος συντάσσει την πολιτική ατζέντα: «Στο πλαίσιο των κατευθυντηρίων γραμμών της καγκελαρίου αρμόδιος για την πολιτική στο θέμα του ευρώ είναι ο υπουργός Οικονομικών», δήλωσε ξερά στην εφημερίδα Bild am Sonntag. «Το γεγονός ότι μιλούν διάφοροι, δεν μπορώ να το αλλάξω»...

Το τελευταίο τεύχος του έγκυρου περιοδικού Der Spiegel εμφανίζει πλέον τον Σόιμπλε ως βαρίδι για τον κυβερνητικό συνασπισμό. Οι εταίροι της Μέρκελ Ελεύθεροι Δημοκράτες (FDP) και οι Βαυαροί Χριστιανοκοινωνιστές (CSU) δυσπιστούν ότι ο Σόιμπλε είναι ειλικρινής μαζί τους. Θεωρούν ότι άλλα λέει σε εκείνους και άλλα στους Ευρωπαίους συνομιλητές του. Πιστεύουν ότι έχουν ελάχιστη ενημέρωση για όσα συμβαίνουν στις ευρωπαϊκές συσκέψεις. Ειδικά η πρότασή του να αποκτήσει το EFSF πρόσβαση στα κεφάλαια της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (EΚΤ) ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων, όχι μόνο στους κύκλους τραπεζιτών κι εμπειρογνωμόνων αλλά και στο Βερολίνο. Ο θόρυβος κόπασε μετά από παρέμβαση της ίδιας της καγκελαρίου, που διεμήνυσε στον Σόιμπλε ότι δεν θα υπάρξει εμπλοκή της ΕΚΤ.

Η Μέρκελ έχει καταστήσει σαφές ότι απεύχεται μια συνεργασία με τους σοσιαλδημοκράτες, μια επανάληψη δηλαδή του μεγάλου συνασπισμού, του οποίου ηγήθηκε κατά την πρώτη θητεία της. Γι’ αυτό άλλωστε έδωσε τον υπέρ πάντων αγώνα κατά την ψηφοφορία στη γερμανική Βουλή για την επέκταση του EFSF. Σε περίπτωση που δεν κατάφερνε να συγκεντρώσει κυβερνητική πλειοψηφία, η ήττα της θα ερμηνευόταν από την αντιπολίτευση και τον Τύπο ως απώλεια της εμπιστοσύνης του Μπούντεσταγκ.

Αντίθετα, ο Σόιμπλε βαθιά μέσα του θα προτιμούσε μια σύμπραξη με την αξιωματική αντιπολίτευση, τους σοσιαλδημοκράτες, που θα του έλυνε τα χέρια στους ευρωπαϊκούς χειρισμούς του. Λόγω ηλικίας αψηφά το πολιτικό κόστος, λέει τη γνώμη του ευθαρσώς, δεν διστάζει να διατυπώσει αντιδημοφιλείς απόψεις και έχει ως όραμα τη δημιουργία των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης.

Εκεί ακριβώς έγκειται και το χάσμα με το Ρέσλερ. Ο τελευταίος είναι ηγέτης του FDP, που χαροπαλεύει τους τελευταίους μήνες με το εκλογικό όριο του 5%. Προσαρμόζει λοιπόν τις ευρωπαϊκές του θέσεις στην απήχηση που έχουν στο εσωτερικό του κόμματός του και της χώρας του. Στην παρούσα φάση, ο ευρωσκεπτικισμός στη Γερμανία «πουλάει». Σύμφωνα με πρόσφατη δημοσκόπηση του περιοδικού Der Stern, πάνω από το 50% των Γερμανών θα ήθελε επιστροφή στο σκληρό γερμανικό μάρκο, παρόλο που η πλειοψηφία των πολιτών επιθυμεί να παραμείνει η χώρα στην Ε.Ε.

Στο εσωτερικό του FDP, ο πρωτεργάτης της ευρωσκεπτικιστικής πτέρυγας, βουλευτής Φρανκ Σέφλερ, συγκεντρώνει υπογραφές μελών του κόμματος ζητώντας να παραπεμφθεί το ζήτημα του μόνιμου μηχανισμού διάσωσης, του ESM, στην κομματική βάση. Aύριο θα παραδώσει το χαρτί με τις υπογραφές στα όργανα του κόμματος και θα διεκδικήσει να ληφθεί σοβαρά υπόψη η πρωτοβουλία του. Η πίεση που ασκεί στην ηγεσία του FDP είναι μεγάλη και ακόμη μεγαλύτερη είναι η οργή του Σόιμπλε. «Μια κυβέρνηση συνασπισμού με ένα ευρωσκεπτικιστικό κόμμα είναι για μένα αδιανόητη», σχολίασε πρόσφατα ο υπουργός Οικονομικών. Τη στρεβλή πορεία του FDP έχει αναλάβει να διορθώσει το παλαίμαχο στέλεχος του κόμματος, Χανς Ντίντριχ Γκένσερ. Ολοι σέβονται τη γνώμη του και θα υποχρεωθούν σε αναδίπλωση, εκτιμά το Der Spiegel.