Με ένα... Μνημόνιο ξεχνιέμαι - Της Μαριλης Μαργωμενου

Αλλοτε είναι υπερήρωες, άλλοτε περιθωριακοί: «Οι Αδιάφθοροι», «Οι Απίθανοι», «Οι Αναλώσιμοι»... Εκείνοι έχουν μόνο τον αρχηγό τους και εκείνος έχει μόνο τους συντρόφους του. Αν στην Ελλάδα την κλασική συνταγή τη δόξασαν «Οι Αυθαίρετοι», έφτασε πια η ώρα για την εμβληματική φιγούρα του Χ. Βαλαβανίδη να αποσυρθεί. Πλέον στα δελτία ειδήσεων παίζεται νέο σίριαλ: «Οι Αντιμνημονιακοί».

Η καινοτομία της νέας σειράς είναι πως όσοι παίζουν εκεί νομίζουν πως είναι πρωταγωνιστές. «Ψήφισα με το πιστόλι στον κρόταφο το Μνημόνιο», λέει ο Μ. Χρυσοχοΐδης, ο ζεν πρεμιέ της ημέρας που επιμένει πως «δεν έπρεπε να μπούμε στο Μνημόνιο» και ας μην το διάβασε ποτέ. Κι ενώ μανιασμένο το twitter τον χτυπά με ατάκες του τύπου «δεν διάβασα το Μνημόνιο γιατί... δεν το τύπωσε στην ώρα της η Διαμαντοπούλου!» ή «...γιατί μου το έφαγε ο σκύλος!» ή «...γιατί ούτε ο Τσακ Νόρις το διάβασε!», υπάρχει και το αντίπαλο δέος να τον πολεμάει. Η Λούκα Κατσέλη, που μήνες τώρα γκρινιάζει για το Μνημόνιο, διάβασε τις 2.200 σελίδες του σε τρεις ώρες! Κι έτσι γίνεται η μόνη από τους «Αντιμνημονιακούς» που έχει πιθανότητες να μας βγάλει από την κρίση. Γιατί όποιος μπορεί να διαβάζει 12 σελίδες το λεπτό, λογικά θα έχει κι άλλες μαγικές ικανότητες.

Ούτε επιστολή

Ο Γ. Παπανδρέου, πάλι, μάλλον πήρε το Μνημόνιο να το διαβάσει στην Κόστα Ρίκα κι έτσι δεν έστειλε ούτε επιστολή για την ονομαστική ψηφοφορία στην Ελλάδα. Είναι το σύνδρομο «μ’ ένα βιβλίο ξεχνιέμαι». Στο ταξίδι του στη Ν. Αφρική ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ ξεχάστηκε εντελώς: σαν να μην ήταν εκείνος που υπέγραψε το Μνημόνιο, αγανάκτησε live στις αφρικανικές κάμερες γιατί «τα μέτρα πνίγουν τον λαό» και «με τους φόρους ληστεύουν τους Ελληνες»! Και έτσι συμπλήρωσε την επαναστατημένη τριπλέτα: ο Ευ. Βενιζέλος να παραπονείται πως «το DNA του Μνημονίου μάς οδηγεί σε αδιέξοδο». Ο Φ. Σαχινίδης να ολοφύρεται που «πέσαμε σε όλα έξω» και οι τρεις μαζί να μοιάζουν έτοιμοι για προσέγγιση με τον Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Ανθιμο, ο οποίος προ ημερών κατέληξε (στο κήρυγμά του, όχι γενικώς...) με την ατάκα «να μας αφήσουν ήσυχους και θα τα καταφέρουμε».

Αλλά πάλι, στο πιο σουρεάλ επεισόδιο των «Αντιμνημονιακών» έπαιξε ακόμα και ο διοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος, ο Γ. Προβόπουλος, που βγήκε να διαλαλήσει το παράπονό του στους Financial Times επειδή οι συνταγές του Μνημονίου τώρα πια δεν του φαίνονται καλές. Κι έτσι μάλλον πήρε το απαραίτητο θάρρος και ο Κ. Σημίτης να ρίξει κι εκείνος φάπα στο μνημονιακό σβέρκο όσο κρατάει το «μπιζζζ!». Ο παλαιός πρωθυπουργός πήγε στο συνέδριο των Πρασίνων στο Βερολίνο και με τη γερμανική προφορά που θα μπορούσε να κάνει τη Μαλβίνα να αναστηθεί, είπε πως ήταν «πολιτικά μοιραίο λάθος» το Μνημόνιο. Δυστυχώς γι’ αυτόν, μια ομάδα από Ελληνες από κάτω άρχισε να φωνάζει «Siemens», «Τσουκάτος» και «Μαντέλης» εναλλάξ και τότε μόνον ο κ. Σημίτης συναισθάνθηκε τη σοφία της παλαιάς διαφήμισης «καλύτερα να μασάς παρά να μιλάς». Σιωπηλός αναχώρησε για το κοντινότερο μπιστρό, να πνίξει την απογοήτευσή του στο ξινολάχανο, το οποίο οι κακές σοσιαλιστικές γλώσσες επιμένουν πως τελευταία ταιριάζει όχι μόνο στη γεύση, αλλά και στη διάθεσή του.

Γιατί ποιος να το έλεγε πως θα συνέπιπταν οι απόψεις του με εκείνες των επαναστατημένων της γαλάζιας στρατιάς; Ηδη ο Π. Καμμένος θα πρέπει να του φυλάει μια θέση στο νέο, αντιμνημονιακό του κόμμα όπου θα φιλοξενηθεί ποτ πουρί πολιτευτών από Ν.Δ., ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ. Για λόγους ομοιομορφίας, θα μπορούσαν όλοι τους να φορούν ως στολή εργασίας το δερμάτινο τζάκετ του Μπράντο από τον «Ατίθασο» που ο κομματάρχης τους λάνσαρε στα συνέδρια της ΟΝΝΕΔ. Βλέπετε, τελευταία στη γαλάζια στρατιά «Οι Αντιμνημονιακοί» έχουν τέτοια πέραση, που ακούγεται πως ο Γ. Μανώλης δεν βρίσκει πια εξοχικό κέντρο γάμων - βαφτίσεων αρκετά μεγάλο για να χωρέσει τον πόνο και τα ζεϊμπέκικα της λαϊκής Δεξιάς. Αλλά πάλι, αν συνεχίσουν «Οι Αντιμνημονιακοί» να παίζονται σε όλα τα κόμματα με τέτοια επιτυχία, σύντομα θα τους παραχωρηθεί ολόκληρη η αίθουσα της Ολομέλειας στη Βουλή. Και δεν θα υπάρχει ούτε καρέκλα αδειανή...

«Αι Ειδοί του ΠΑΣΟΚ πλησιάζουν» - Της Μαριλης Μαργωμενου

Ο Καίσαρας ποτέ δεν έπαιρνε κάτι τέτοιους τύπους πολύ στα σοβαρά. «Θα σε βρει μεγάλος κίνδυνος», είπε ο μάντης. Ο Ιούλιος απλώς τον προσπέρασε. «Αι Ειδοί του Μαρτίου πλησιάζουν!», ακούστηκε πίσω του. Αλλά ο Καίσαρας ήταν ήδη μακριά.

Πόσο υπερεκτιμημένη αρετή είναι το θάρρος! Αν ο Ιούλιος Καίσαρας είχε κάνει ό,τι ο Γ. Παπανδρέου, ο Βρούτος θα έπρεπε να φορέσει γιρλάντα με λουλούδια πριν τον μαχαιρώσει. Βλέπετε, με το που φάνηκε πως «Αι Ειδοί του ΠΑΣΟΚ» πάνε για τη 18η Μαρτίου, ο Γ. Παπανδρέου αναχώρησε για την όμορφη Κόστα Ρίκα. Θα ολοκληρώσει τη Σοσιαλιστική Διεθνή, θα γνωρίσει την πρόεδρο της χώρας Λόρα Τσιντσιλά, και μετά θα επιστρέψει. Κι ας εποφθαλμιούν πολλοί την προεδρική του γούνα, σα να ήταν τσιντσιλά του σοσιαλισμού.

Αλλά βέβαια, ο Γ. Παπανδρέου δεν είναι ο μόνος που πήρε τις αποστάσεις του απ’ τις «Ειδούς του Μαρτίου». Σα να έχει εκδώσει το ΠΑΣΟΚ ταξιδιωτική οδηγία αποφυγής της Ελλάδας, ακόμη και η Α. Διαμαντοπούλου κάνει πλέον παρεμβάσεις απ’ τα ξένα. Συγκεκριμένα απ’ το Ισραήλ, όπου πίνει καφέ με τον Αμος Οζ και γράφει γράμματα ζητώντας ο αρχηγός των σοσιαλιστών να αναδειχθεί αφού υπογραφεί η δανειακή σύμβαση. Τις επιστολές της, όμως, δεν τις συνυπογράφουν ο Α. Λοβέρδος και ο Γ. Ραγκούσης κι ας αποθεώθηκαν οι τρεις τους ως μούσες των συνταξιούχων πασπιτών του «Π80». Βλέπετε, για να συνυπογράψουν θα έπρεπε να ήταν όλοι τους στο Ισραήλ, κι αυτό ίσως δημιουργούσε υποψίες πως μαθητεύουν στη Μοσάντ εν όψει της επίθεσης στο αρχηγείο του σοσιαλισμού.

Και καθώς ο Μάρτης (…που ενίοτε αποδεικνύεται γδάρτης) αργεί, οι επιφανείς πασόκοι διατηρούν χαμηλό προφίλ. Ο Α. Λοβέρδος, ας πούμε, απολαμβάνει τη φήμη που κέρδισε τόσα χρόνια στις λαϊκές απογευματινές των δελτίων ειδήσεων. Πλέον, σαν το Μινωτή στα τελευταία του, κοιτάζει το σανίδι από μακριά και γράφει κριτικές για άλλους (αγαπά πολύ τον Μοντεστό και τον Μανιάτη…). Κι έτσι νέα ταλέντα αναλαμβάνουν να δώσουν πνοή στο παλαιό μονόπρακτο «Δεν υπάρχει σάλιο!» - όπως ο Ευ. Βενιζέλος που το ερμήνευσε μοναδικά στο πάλκο του Εθνικού Συμβουλίου.

Παρότι προηγήθηκε ο λυρικός μονόλογος των 80 (!) λεπτών του Γ. Παπανδρέου με τη γνωστή ευεργετική επίδραση στην αϋπνία, ο Ευ. Βενιζέλος κατόρθωσε να ξεσηκώσει το κοινό με την ατάκα «πικράναμε τον λαό για να σωθεί το έθνος». Μετά και την ομιλία της Λ. Κατσέλη και το επιχείρημα «δεν είμαστε περήφανοι στην ψυχούλα μας», στο Εθνικό Συμβούλιο κανείς δεν αποθύμησε το τούρκικο σίριαλ της απογευματινής ζώνης. Αλλωστε, υπήρχε και η παρέμβαση του Μ. Χρυσοχοΐδη. «Το ΠΑΣΟΚ αργοπεθαίνει!», είπε. Εκεί ψηλά, ο Βίκτωρ Ουγκώ έπιασε την πένα του. «Ποιος Γαβριάς;», ψιθύρισε εντυπωσιασμένος.

Κι ύστερα, ήρθε η ώρα των μάγων. Ο Χ. Καστανίδης, μπορεί να απέτυχε στη μεταμόρφωση του Φ. Πετσάλνικου σε πρωθυπουργό, αλλά τώρα προσπαθεί να μετατρέψει τον εαυτό του σε πρόεδρο. Πρόκειται για επικίνδυνο νούμερο - ο πολύπειρος ταχυδακτυλουργός κόντεψε να εξαφανιστεί ο ίδιος, όταν τον χτύπησε κρίση υπογλυκαιμίας. Σώθηκε τελευταία στιγμή δαγκώνοντας μια σοκολάτα με αμύγδαλα, την οποία αμέσως μετά εξαφάνισε η Αννα Νταλάρα, προβάροντας το δικό της νούμερο με τίτλο «Αννα, να μια σοκολάτα».

Το ταραγμένο κοινό καθησύχασε ο Στ. Τζουμάκας. «Μιλώ εκτός κειμένου!» διαμαρτυρήθηκε όταν πήγαν να τον κόψουν 1η φορά. «Αλλες 6 σελίδες!», φώναξε στη 2η απόπειρα. «Θα μας τα πείτε στο επόμενο Εθνικό Συμβούλιο!», του φώναξε την 3η φορά ο Β. Εξαρχος. Το σοσιαλιστικό γέλιο έκοψε το νούμερο κάπως απότομα. Αλλά κάτι ακόμη έλειπε για να ολοκληρωθεί το Συμβούλιο.

Ο γνωστός και ως «Χρηστάκης Παπουτσής» μετά που τον περιέλαβε ο φάρος της πράσινης Αλλαγής και των κόκκινων φαναριών Κ. Κουλούρης, ανέβηκε στο βήμα. Επηρεασμένος από τις γευσιγνωστικές εμπειρίες που καταδίκασαν σε μάταιο αγώνα τα κουμπιά των σακακιών του, ο κ. Παπουτσής τάχθηκε «κατά της “α-λα καρτ” εφαρμογής του καταστατικού». Στο δικό του ΠΑΣΟΚ, το ταμπλ ντοτ ίσως περιλάμβανε Λοβέρδο γιαχνί ή Παπανδρέου με μήλο στο στόμα. Σίγουρα πάντως θα κατέληγε με κρύο πιάτο. Τόσο κρύο, όσο και η εκδίκηση του παλαιοπασόκου. Τόσο κρύο, όσο και η 18η του Μάρτη, που πέφτουν «Αι Ειδοί του ΠΑΣΟΚ»

Η αγωνιώδης αναζήτηση της... δόσης μας - Της Μαριλης Μαργωμενου

Ηταν τότε που νομίζαμε πως όλα θα πάνε καλά. Aρχές Ιουλίου, με τα 3 δισ. ευρώ της πέμπτης δόσης να μας ζεσταίνουν την τσέπη. Ηταν τότε που, όπως τώρα, είχαμε μόλις πάρει τη δόση μας. Κάθε τοξικομανής θα περιγελούσε την ευτυχία μας. Aυτός θα ήξερε πόσο λίγο κρατά η εφήμερη χαρά της δόσης. Μια μέρα μετά, αρχίζει η αναζήτηση της επόμενης. Το σύνδρομο στέρησης έχει ήδη ξεκινήσει.

Από την πρώτη δόση της Ελλάδας τον Μάιο του 2010, μέχρι την έβδομη που αναμένεται τον Φεβρουάριο του 2012, τα συμπτώματα είναι τα ίδια, αλλά πιο έντονα κάθε φορά. Οπως οι σοφότεροι συχνά λένε, μόνο ο έρωτας σ’ αυτή τη ζωή είναι σαν τα ναρκωτικά. Και έτσι, στην έκτη δόση μάς συνέβη αυτό που αποτελεί κανόνα για τις αγάπες που εκδηλώνονται τους θερινούς μήνες: με το που τελειώνει το καλοκαίρι και φεύγουν τ’ αποδημητικά, πετά μαζί τους και ο έρωτας. 

Στις 24 Αυγούστου, ο Πολ Τόμσεν έσυρε το βαλιτσάκι του ώς τα Σπάτα, και αποχαιρέτισε τον υπουργό Οικονομικών, καθώς απογειωνόταν ψηλά, στον εναέριο χώρο του αεροδρομίου που φέρει το όνομά του. Αρνούμενος την εξάρτησή του ο Ευ. Βενιζέλος κάτι ψέλλισε στην αρχή περί «διαδικαστικών θεμάτων», αλλά σύντομα φάνηκε πως ήταν ο πολιτικός εγωισμός του που είχε πληγώσει βαθιά τον τροϊκανό.

Οπως γίνεται πάντα στις σχέσεις (στ) οργής, η τρωθείσα εμπιστοσύνη απαιτεί θυσίες. Μόνο που, όπως ακριβώς το φθινόπωρο φέρνει βροχές, έτσι και οι θυσίες φέρνουν γκρίνια. Ειδικά αν ζητάς από τους άλλους να τις κάνουν. Και έτσι, στις 11 Σεπτεμβρίου, στην πιο φτωχή από τις φτωχές ΔΕΘ, ήρθε η ώρα που έπεσε ο κεραυνός: μαζί με τα υπόλοιπα μέτρα, ανακοινώθηκε πως έρχεται το τέλος των ακινήτων διά της μεθόδου της ηλεκτροπληξίας! Δηλαδή, με λίγη βοήθεια από τη ΔΕΗ.

Μπορεί κανείς άλλος στη μικρή μας χώρα να μην εκτίμησε τη συγκεκριμένη πρωτοβουλία, αλλά ο κ. Τόμσεν την είδε θετικά. Και έτσι, την τελευταία μέρα του Σεπτέμβρη το τροϊκανικό πόδι ξαναπάτησε σε ελληνικό έδαφος. Καθώς η 6η δόση πλησίαζε ξανά, η Ιπποκράτους έζησε τον πόνο της μάνας που τα παιδιά της παίρνουν ναρκωτικά: για να βρουν τη δόση τους, μπορεί να κάνουν όλα εκείνα που ορκίζονταν πως δεν θα έκαναν ποτέ. 

Στις 20 Οκτωβρίου, οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ ψήφισαν το πολυνομοσχέδιο που καταριούνταν όλο τον προηγούμενο μήνα. Αλλά πάλι, όπως κάθε τοξικομανής γνωρίζει, το σύνδρομο στέρησης εκτός από κρίσεις σχιζοφρένειας συχνά περιλαμβάνει και έντονο τρέμουλο και παρανοϊκή συμπεριφορά. Και ίσως γι’ αυτό ακόμη κι όταν η Σύνοδος Κορυφής έδωσε πράσινο φως για την 6η δόση, ο Γ. Παπανδρέου νιώθοντας το τρέμουλο της καρέκλας του εξήγγειλε εκείνο το δημοψήφισμα που για κακή τύχη των οπαδών του σουρεαλισμού, τελικά δεν έγινε ποτέ.

Μπρος στον φόβο

Ηταν κάπου εκεί που μπρος στον φόβο να χαθεί η δόση, ξεκίνησε η αναζήτηση νέου πρωθυπουργού. Από το επεισόδιο «φόβος και παράνοια στην Αθήνα», ποιος μπορεί να ξεχάσει τον Φ. Πετσάλνικο, που για ένα ολόκληρο βράδυ πάλευε να πορθήσει την κεντρική πύλη του Μεγάρου Μαξίμου; Τη Λ. Κατσέλη που πρώτα διαγράφηκε και μετά επανεγγράφηκε στην Κ. Ο. του ΠΑΣΟΚ; Την Εύα Καϊλή που ενώ ετοίμαζε επανάσταση στο Facebook σκόνταψε στον Σ. Ξυνίδη και βρέθηκε τυλιγμένη στην καλτσοδέτα; Ή την υπογραφή που κατέστησε τον Α. Σαμαρά σελέμπριτι σ’ όλα τα υπουργικά συμβούλια της Ευρώπης; Θα είχε ενδιαφέρον να ψάξει κανείς πόσο πιο αλλόκοτες παραισθήσεις μπορεί να βλέπουν οι αληθινοί χρήστες ναρκωτικών ουσιών. Αλλά εκ των υστέρων, τέτοιες αναζητήσεις δεν έχουν νόημα. Γιατί το κυνήγι της έβδομης δόσης, έχει ήδη αρχίσει.

Βέβαια, όπως θα σας πουν οι κάτοικοι της μακρινής χώρας που αυτή την εβδομάδα έκλεισε δέκα χρόνια στη μονάδα απεξάρτησης, η 7η δόση ενίοτε αποδεικνύεται φαρμακερή: στην Αργεντινή το σύμπαν τινάχτηκε στον αέρα τη μέρα που το ΔΝΤ αρνήθηκε να την εκταμιεύσει, και ας ήταν το ποσόν μόλις 1,3 δισ. δολάρια. Δηλαδή κάτι λιγότερο από ένα δισ. ευρώ. Δηλαδή, το ένα από τα 80 δισεκατομμύρια που θα πάρει η Ελλάδα με την 7η δόση! Και αν διαβάζοντας το νούμερο σας έπιασε μια κάποια έξαψη, ίσως είναι το σύνδρομο στέρησης που λέγαμε νωρίτερα...

«Φωτεινό μονοπάτι» η... ΔΕΗ, Της Μαριλης Μαργωμενου

Υπό το (ηλεκτρικό!) φως των νέων γεγονότων, το τηλεοπτικό μότο αποκτά διαφορετική σημασία: «είδες η ΔΕΗ;». Οπως όλα δείχνουν, η Δημόσια Επιχείρηση Ηλεκτρισμού, δεν είναι τυχαίο που έχει σήμα τον κεραυνό. Η ΓΕΝΟΠ τραβάει την ανηφόρα, και μαζί και τις πρίζες. Πρώτο πρώτο, βρήκε διαθέσιμο το φις του υπουργείου Υγείας, και με χαρακτηριστική ευκολία το αποσύνδεσε την Τετάρτη το πρωί, επειδή χρωστά στη ΔΕΗ 3,8 εκατ. ευρώ. Αλλά καθώς το υπουργείο Υγείας διαθέτει γεννήτριες, κανείς δεν ενοχλήθηκε.

 Περιέργως, το μεγαλύτερο σούσουρο έγινε στην ΕΥΔΑΠ, της οποίας οι υπάλληλοι έβγαλαν ανακοίνωση πως «δεν είμαστε οφειλέτες της ΔΕΗ», αφού η ΓΕΝΟΠ επιμένει πως κι εκείνοι της χρωστούν 20 εκατ. ευρώ! Παρά ταύτα, δεν έκοψαν το ρεύμα στην Εταιρεία Υδρευσης, μάλλον γιατί φοβούνταν τα αντίποινα. Με τη βοήθεια της ΕΥΔΑΠ, η λέξη «ξενέρωτη» ως χαρακτηρισμός της ΔΕΗ θα μπορούσε να αποκτήσει για πρώτη φορά στα χρονικά κυριολεκτική σημασία. Τουλάχιστον, μέχρι να μπει και ο ΟΤΕ στη μάχη.

Βλέπετε, μπορεί οι κύριοι της ΔΕΗ να ετοίμαζαν το δικό τους φωτεινό μονοπάτι, λέγοντας πως δεν θα αφήσουν τον λογαριασμό με το «χαράτσι» να τυπωθεί, μπορεί να απειλούσαν πως θα μποϊκοτάρουν τη διανομή, αλλά τώρα πλέον που το πανελλήνιο ετοιμάζεται να ξαναζήσει συνθήκες ηλεκτροδότησης τύπου «κρυφό σχολειό», οι δεητζήδες ξεκινούν τον ανένδοτο: στις αρχές της εβδομάδας ο Ν. Φωτόπουλος διακήρυξε πως αρχίζουν περιπολίες έξω από τα σπίτια των φτωχών, για να μην τους κόψει κανείς εργολάβος το ρεύμα! Αμέσως μετά, καθώς πλησίαζε η γιορτή του Πολυτεχνείου, ο κ. Φωτόπουλος έσπευσε στις κάμερες κάπου μεταξύ Στουρνάρη και Πατησίων, για τα παρελκόμενα της εξέγερσης. «Θα συνεχίσουμε στον δρόμο που χάραξαν οι ήρωες του Πολυτεχνείου», δήλωσε, με τα μικρόφωνα από πίσω να ψέλνουν τον «Τσε Γκεβάρα». Την επανάσταση ανέλαβε να διαδώσει το εμβληματικό ιντερνετικό site «Ο Δεητζής». Στο οποίο οι ποπολάροι της ΓΕΝΟΠ έχουν φιλοτεχνήσει εικόνες μοναδικού γούστου, με τον Γ. Παπανδρέου και τον Ευ. Βενιζέλο δεμένους πάνω σε άλογα, να οδηγούνται σε ζωγραφιστές κρεμάλες. Πρόκειται προφανώς για μια νέα απόδοση του παλαιού συνθήματος «πράσινα άλογα» που επί μακρόν ταλάνισε τη δύστυχη αυτή χώρα.

Και καθώς ο κ. Φωτόπουλος φωτίζει τον δρόμο του αντάρτικού της ΓΕΝΟΠ, σε δήμους και περιφέρειες η επανάσταση μοιάζει να έχει άλλου τύπου ρεύμα. Από την Ιεράπετρα, όπου ετοιμάζουν εξώδικα, ώς τη Θεσσαλονίκη, που ψάχνουν δικηγόρους, οι δήμοι επαναστατούν. Στη Δραπετσώνα, που εκτός από ζωή, πολύ σύντομα δεν θα έχουν και ρεύμα, ο δήμαρχος αποφάσισε πως τη Δευτέρα θα κουρσέψουν το τοπικό πρακτορείο της ΔΕΗ και διά της τεχνικής του ρεσάλτο θα κρατήσουν τους διακόπτες ψηλά. Αντίστοιχη κίνηση ετοιμάζει και ο δήμαρχος στου Ρέντη. Προς το παρόν, κρατά σε πολεμική ετοιμότητα τους δημότες, ελπίζοντας πιθανώς να μετονομάσει την περιοχή του σε «Ready» αντί για  Ρέντη.

Φυσικά, υπάρχει πάντα και η άλλη όψη του νομίσματος - ή του χαρτονομίσματος. Στην όμορφη Χίο, ένας δύσμοιρος κύριος που είδε το σπιτικό του να βουλιάζει στο σκότος κατάφερε τελικώς να βρει χίλια ευρώ για να πληρώσει τον λογαριασμό. Μόνο που έπεσε σε έναν «φιλάνθρωπο» υπάλληλο μιας εταιρείας που συνεργάζεται με τη ΔΕΗ, ο οποίος τον προέτρεψε να του δώσει μόλις 500 ευρώ για να κάνει την επανασύνδεση! Βεβαίως, όταν οι αστυνομικοί συνέλαβαν τον «φιλάνθρωπο» με τα λεφτά στην τσέπη, εκείνος επικαλέστηκε... «ανθρωπιστικούς λόγους». «Συγγνώμη για το λάθος», είπε. Απλώς του φάνηκε καλύτερο να συνδέσει το ρεύμα του φτωχού ανθρώπου λίγες ώρες νωρίτερα και την άλλη μέρα να βάλει εκείνος τα χρήματα στο ταμείο της ΔΕΗ. Περίπου τους ίδιους «ανθρωπιστικούς λόγους» επικαλέστηκε και ο Παντελής Οικονόμου: «συγγνώμη για τα λάθη», είπε. Απλώς του φάνηκε καλύτερο να πληρώσουν οι φτωχοί άνθρωποι τη ΔΕΗ λίγους μήνες νωρίτερα, και τον άλλο μήνα να βάλει εκείνος τα χρήματα στο ταμείο του νοικοκυριού τους. Πληροφοριακά, να σημειώσουμε πως μετά που τα είπε αυτά, ο «φιλάνθρωπος» υπάλληλος στη Χίο οδηγήθηκε στο κρατητήριο...

Αλάτι στη σοσιαλιστική πληγή !- Της Μαριλης Μαργωμενου

Εξι μήνες πριν, εφόρμησε στον ανυποψίαστο Στρος-Καν φωνάζοντας: «Ο λογαριασμός δεν βγαίνει!». Δύο μήνες πριν, τίναξε τα σχέδια για τα καζίνο σαν μάρκες στον αέρα. Ενα μήνα πριν, εστίασε στον Φ. Σαχινίδη και τον παρομοίασε πρώτα με τον Γιάννη που κερνά και μετά με τον Γιάννη που πίνει. Αυτήν την εβδομάδα, ξεσπάθωσε που την αντιμετώπισαν «ως ufo», που κάνουν «κόλπα με το opengov» που κανείς δεν ακούει το ν Μιραμπό: «Οταν εκβιάζεται η δημοκρατία, δολοφονείται». Μετά μια ζωή ευθυγραμμισμένη στη λεπτή πράσινη γραμμή του σοσιαλισμού, η Βάσω Παπανδρέου ανακάλυψε την τεθλασμένη. Και μπήκε στο πάνθεον των παπανδρεϊκών φίλων, που δοκίμασαν πόσο γλυκό είναι το αντιμνημονιακό αντάρτικο.

Δεν είναι μόνο εκείνη που ρίχνει κάθε τόσο αλάτι στη σοσιαλιστική πληγή. Προηγήθηκαν οι «αδελφοποιτοί» του πρωθυπουργού: ο θεωρητικός του ΚΚΕ που έγινε πρόεδρος στο ΙΣΤΑΜΕ Ν. Κοτζιάς και ο διαγραφείς από την Κ. Ο. του ΠΑΣΟΚ και την πρωθυπουργική λίστα φίλων Β. Παπαχρήστος. Μια διαφωνία με το Μνημόνιο και οι δυο τους βρέθηκαν αγκαλιασμένοι στα απόβλητα του σοσιαλισμού. Προφανώς αγνόησαν αυτό που έλεγε ο Μιραμπό: «Σε εποχές αναρχίας, μπορεί κάποιος να μοιάσει με δικτάτορα για να γίνει σωτήρας».

Πλέον, μοιάζει σαν όνειρο η εποχή του σοσιαλιστικού έρωτα, από το 2000 που τους ξεχώρισε ο Γ. Παπανδρέου στο υπουργείο Εξωτερικών ώς το 2007 που οι τρεις τους έτρεξαν την κούρσα διαδοχής ενάντια στον Ευ. Βενιζέλο. Ως «κεραυνοί εις φάκελον» λειτούργησαν τα πύρινα αντιμνημονιακά άρθρα του Ν. Κοτζιά στις εφημερίδες. Οσο για τον Ν. Παπαχρήστο... Μάλλον του «έβαλε λόγια» ο μνημονιακός κουμπάρος Γ. Παπακωνσταντίνου. Επειτα από κάθε συζήτηση μαζί του, ο (όλο και λιγότερο) φίλος του πρωθυπουργού έβγαινε από την αίθουσα και άναβε τα «Καρέλια Αγρινίου» το ένα πάνω στο άλλο, μήπως πάνε τα φαρμάκια του Μνημονίου πιο κάτω στην πολιτική ατζέντα. Και ύστερα, ο Β. Παπαχρήστος καταψήφισε το πολυνομοσχέδιο και διεγράφη πανηγυρικά, όπως ακριβώς απεπέμφθη από το ΙΣΤΑΜΕ και ο φίλος του Ν. Κοτζιάς. Εκτοτε, είναι ερωτητέον αν κάποιος απ’ τους δύο ξαναείδε τον Γ. Παπανδρέου. Γιατί όπως έλεγε και ο Μιραμπό, «η σύντομη απουσία εντείνει τον έρωτα. Η παρατεταμένη απουσία τον σκοτώνει». Και καθώς το πατρόν των πρώην φίλων που γίνονται εχθροί επανέρχεται δυναμικά στην κολεξιόν του σοσιαλισμού, ένας παλαιός μόδιστρος της πολιτικής ξαναμπαίνει στο κάδρο. Ο Α. Λιβάνης, ο εξ απορρήτων του Α. Παπανδρέου, αποφάσισε να κάνει δύσκολη τη μνημονιακή ζωή του γιου του.

Παρασκηνιακά

Κινούμενος πάντα στη σκιά του πράσινου ήλιου, ο κ. Λιβάνης γκρινιάζει παρασκηνιακά αφού, όπως έλεγε και ο Μιραμπό, «σίγουρα θα μαντέψετε όλα αυτά που δεν θα σας πω». Παράλληλα, ακούγεται πως κάνει εντατικά αντιμνημονιακά μαθήματα στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, ο οποίος είναι φίλος του από την εποχή που κανείς μας δεν ήξερε πως η σοσιαλιστική γραμμή μπορεί και να οδηγεί στη χρεοκοπία. Αλλά αν οι αντιμνημονιακές οιμωγές των γηραιών πασόκων αντιμετωπίζονται ως καλτ γκρίνιες, κανείς δεν έχει την πολυτέλεια να αγνοήσει τη μαινόμενη Βάσω Παπανδρέου. Εκείνη δεν δείχνει καθόλου πρόθυμη να μπει αμαχητί στο χρονοντούλαπο του σοσιαλισμού δίπλα στα εκθέματα «Κοτζιάς», «Παπαχρήστος» και στον ανδριάντα «Λιβάνης» για να θυμίζει στους νεότερους πώς ζέσταινε τις σοσιαλιστικές καρδιές τους ο πράσινος μουσειακός ήλιος. Βλέπετε, το τελευταίο τρένο για την πρωθυπουργία ήδη σφυρίζει. «Και ποιος έχει τη δύναμη να απαρνηθεί αυτό που θέλει πιο πολύ απ’ όλα;». Τη φράση την είπε ένας κουτσός, δύσμορφος άνδρας που ύστερα από άπειρες προσπάθειες, συμβιβασμούς και απάτες, κατάφερε, δύο μήνες πριν πεθάνει, να γίνει πρόεδρος της Γαλλικής Εθνοσυνέλευσης. Και το όνομά του ήταν Μιραμπό...