Το δίλημμα της 17ης Ιουνίου - Του Στέφανου Μάνου

Δευτέρα 14 Μαΐου δήλωσα ότι εμείς της Δράσης θα βοηθήσουμε με τη δύναμη που μας δίνει το μικρό μας ποσοστό στις εκλογές να δημιουργηθεί ένα νέο, μεγάλο, ενιαίο, φιλοευρωπαϊκό και μεταρρυθμιστικό μέτωπο (Ν.Δ., ΠΑΣΟΚ, ΔΗΣΥ, Δράση) που θα αντιπαρατεθεί στις δυνάμεις που, αρνούμενες την πραγματικότητα, μας οδηγούν αναποφεύκτως έξω από την Ευρώπη. Τέσσερις ημέρες αργότερα και δέκα ημέρες πριν από την καταληκτική ημερομηνία για την ολοκλήρωση των συνδυασμών που θα εμφανιστούν στις εκλογές, Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ φαίνεται ότι επιλέγουν να μην αλλάξουν.

 Τα δύο κόμματα δείχνουν ότι, αρνούμενα να αλλάξουν αυτά, απαιτούν να αλλάξει ο λαός. Φοβάμαι πολύ ότι ο ελληνικός λαός δεν θα τους κάνει τη χάρη. Εκτιμώ ότι, στην καλύτερη περίπτωση, το αποτέλεσμα των εκλογών της 17ης Ιουνίου δεν θα διαφέρει ουσιαστικά από το αποτέλεσμα των εκλογών της 6ης Μαΐου. Συνεπώς, θα προκύψει νέο κυβερνητικό αδιέξοδο. Χωρίς δραστήρια κυβέρνηση, θα απομακρυνθούμε περαιτέρω από τις ανειλημμένες υποχρεώσεις μας και θα εξαντλήσουμε τις ανοχές των εταίρων μας. Αυτή είναι η αισιόδοξη εξέλιξη. Πιθανό αποτέλεσμα των εκλογών είναι η επικράτηση του ΣΥΡΙΖΑ. Είναι ενδεχόμενο να κερδίσει ένας ευχάριστος λαϊκισμός που στηρίζεται σε μια κατασκευασμένη εικονική πραγματικότητα και θα χάσουν οι εκπρόσωποι του αποτυχημένου και κυρίως απόλυτα αναξιόπιστου δικομματισμού.

Κατά την άποψή μου, η εικονική πραγματικότητα του λαϊκισμού μπορεί να ξεπεραστεί μόνο με την εκλογική συνένωση όλων των φιλοευρωπαϊκών δυνάμεων (Ν.Δ., ΠΑΣΟΚ, ΔΗΣΥ, Δράση) με στιβαρή και απόλυτα αξιόπιστη νέα ηγεσία. Οι εκλογές της 17ης Ιουνίου θα μετατραπούν σε δημοψήφισμα υπέρ ή εναντίον της Ευρώπης αντί του δημοψηφίσματος «Σαμαράς ή Τσίπρας». Επιπόλαιοι φίλοι μου βιάστηκαν να πουν τη φράση - κλισέ «αυτά δεν γίνονται». 

Αν δεν γίνονται, θα πρέπει να δεχθούν ως αναπόφευκτες τις συνέπειες που περιέγραψα πιο πάνω. Να σκεφτούν αν προτιμούν την ακυβερνησία ή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ από την προσπάθεια να γίνουν αυτά που δήθεν δεν γίνονται. Μετά οι ίδιοι φίλοι μου σκοντάφτουν στην ανάγκη να βρεθεί στιβαρή και κυρίως απόλυτα αξιόπιστη ηγεσία. Ποιος ή ποια θα είναι; Δεν είναι εύκολο, αλλά δεν είναι αδύνατο. Αν υπάρχει η θέληση. Σε αυτή την εκλογική συνένωση πρέπει να συμμετέχει το ΠΑΣΟΚ; Κατά τη γνώμη μου είναι απαραίτητο. Για δύο λόγους. Ως αντίβαρο στη Ν.Δ., προκειμένου να είναι αναγκαία η παρουσία νέας αξιόπιστης ηγεσίας, και για να εξασφαλιστεί η καθαρότητα του δημοψηφισματικού διλήμματος. Ολοι οι υπέρ της Ευρώπης μαζί εναντίον των άλλων. 

 Πέραν των τεσσάρων κομμάτων μπορούν να συμμετάσχουν και άλλοι; Ασφαλώς ναι, αν υιοθετήσουν τη θέση «στην Ευρώπη με οποιοδήποτε κόστος». Η ΔΗΜΑΡ και οι Οικολόγοι - Πράσινοι έχουν ευθύνη έναντι του λαού, όπως όλοι μας, να τοποθετηθούν απερίφραστα και κυρίως εμπράκτως στο καίριο δίλημμα. Οπως έγραψα στην αρχή αυτού του σημειώματος, Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ φαίνεται ότι επιλέγουν να μην αλλάξουν. Θέλουν να συμμετάσχουν στις επόμενες εκλογές όπως περίπου συμμετείχαν στις προηγούμενες. Ελπίζουν ότι, υπό το κράτος του φόβου ή της ανησυχίας για το μέλλον, ο ελληνικός λαός θα αλλάξει τις προτιμήσεις του και θα τα εμπιστευτεί. 

Νομίζω ότι κάνουν λάθος. Επίσης οφείλουν Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ, όπως όλοι μας άλλωστε, να αρθρώσουν πειστικό λόγο απευθυνόμενο στις σχεδόν επτακόσιες χιλιάδες ψηφοφόρων της πραγματικής αποχής, οι οποίοι αρνήθηκαν ψήφο ενώ είχαν όλες τις δυνατές επιλογές μπροστά τους. Κάτω από αυτές τις συνθήκες -επιμονή της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ στο status quo- είναι νομίζω σημαντικό να υπάρχει αξιόπιστος υποδοχέας της προτίμησης των σκεπτόμενων πολιτών που θα αρνηθούν να υποκύψουν στο δίλημμα ΣΥΡΙΖΑ/Ν.Δ. ή ΠΑΣΟΚ. Στις ελάχιστες μέρες που απομένουν, όσοι είναι διατεθειμένοι να πάρουν το στοίχημα της ευρωπαϊκής πορείας της χώρας μας πρέπει να βγουν μπροστά.

Τα διπλά βιβλία του Ελληνικού Δημοσίου, και το παιχνίδι των αριθμών - Του Στεφανου Μανου

Το 2005 σε καιρό ανύποπτο για την Ελλάδα, ο Στ. Μάνος εξηγεί το παιχνίδι που μετέτρεψε την Ελλάδα σε περίγελο....... προειδοποιεί για την επερχόμενη αμφισβήτηση των στατιστικών μας στοιχείων, και χαρακτηρίζει πλαστό τον προϋπολογισμό του Κράτους. Πόσοι δεν έχουν καταλάβει ούτε σήμερα αυτά που ο Στ. Μάνος ανέλυε 7 χρόνια πριν ;

Μόνο το «κούρεμα» κάθε άλλο παρά διασφαλίζει τη βιωσιμότητα του χρέους, εκτιμά η «Δράση»

Περίεργο χιούμορ οι δηλώσεις Παπανδρέου!

Μόνο το «κούρεμα» κάθε άλλο παρά διασφαλίζει τη βιωσιμότητα του χρέους, εκτιμά η «Δράση»!

«Εκπλήσσει το χιούμορ του πρωθυπουργού και του υπουργού οικονομικών που δηλώνουν ευτυχείς με την κατά 50% πτώχευση της Ελλάδας» δηλώνει η Δράση για τα αποτελέσματα της Συνόδου.

«Η Ελλάδα ως χώρα και οι έλληνες φυσικά πρόσωπα και επιχειρήσεις θα αγωνίζονται τα επόμενα 10-20 χρόνια να αποβάλλουν το στίγμα της αφερεγγυότητας. Η χρηματοδότηση της Ελλάδας, των τραπεζών και των επιχειρήσεων της θα δυσκολευτεί αφάνταστα.»

Κατά τη Δράση, ο στόχος μείωσης του λόγου του δημοσίου χρέους προς το ΑΕΠ σε 120% το 2020 κάθε άλλο παρά διασφαλίζει τη βιωσιμότητα του χρέους.

«Τη βιωσιμότητα του χρέους θα εξασφαλίσει η επίτευξη σημαντικού πρωτογενούς πλεονάσματος. Για να γίνει αυτό απαιτείται η δραστική μείωση των κρατικών δαπανών, η αναβάθμιση της δημόσιας διοίκησης και η μαζική πώληση ανενεργών περιουσιακών στοιχείων του Δημοσίου.» 

Τα πιο πάνω όμως, αν τα είχε κάνει η κυβέρνηση τα τελευταία δύο χρόνια, δεν θα χρειαζόταν να ζητήσουμε τη διαγραφή του 50% των υποχρεώσεων μας.

Τέλος, σημειώνει την ανάγκη η κυβέρνηση να αντικατασταθεί με μια νέα με στήριξη από την παρούσα Βουλή και, κατά κύριο λόγο, από τη σημερινή κοινοβουλευτική πλειοψηφία.

«Αν η κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί θα πρέπει αναγκαστικώς να οδηγηθεί η Ελλάδα σε εκλογές» καταλήγει.

Οι δαπάνες του κράτους είναι το πρόβλημα , Του Στεφανου Μανου

Τις πρώτες ημέρες του Αυγούστου το υπουργείο Οικονομικών έδωσε στη δημοσιότητα τα μηνιαία ταμειακά στοιχεία του κράτους για το πρώτο εξάμηνο του 2011. Τα στοιχεία αναδημοσιεύτηκαν στον ημερήσιο τύπο. Παρατήρησα ότι ελάχιστοι ενδιαφέρθηκαν. Αντιγράφω: τα συνολικά έσοδα του κράτους το πρώτο εξάμηνο έφθασαν τα 22.539 εκατ. ευρώ. Τα συνολικά έξοδα 38.938. Το πρώτο εξάμηνο του 2011 δημιουργήθηκε έλλειμμα 16.399. Για τόκους πληρώθηκαν 7.009. Ετσι προκύπτει πρωτογενές έλλειμμα 9.390. Ετσι διαμορφώθηκε η πραγματικότητα το πρώτο εξάμηνο του 2011. Παρά τις περικοπές μισθών και συντάξεων, παρά τις διαβεβαιώσεις ότι τηρείται η σχέση 1 προς 5, παρά τις υποσχέσεις εξυγίανσης στον χώρο της Υγείας. 9.390 έφθασε το ταμειακό πρωτογενές έλλειμμα -σε καθεστώς Μνημονίου- το πρώτο εξάμηνο του 2011! 

Αλλά και αυτή η πραγματικότητα είναι ωραιοποιημένη. Διότι το κράτος δεν εξοφλεί τους προμηθευτές του. Το κράτος χρωστάει 6.629 εκατ. ευρώ σε καθυστέρηση πέρα των τριών μηνών. Αν είχε εξοφλήσει τις υποχρεώσεις του εγκαίρως θα διογκώνονταν αντιστοίχως οι δαπάνες.Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα η κυβέρνηση κλείνει πεισματικά τα μάτια. Δεν θέλει να τη δει, δεν θέλει να την καταλάβει. Δεν θέλει να μιλήσει γι’ αυτήν, δεν θέλει να την εξηγήσει. Σε λάθος δρόμο, με κλειστά τα μάτια, προχωράει ο νέος υπουργός Οικονομικών, σπαταλώντας -εκτός από τα χρήματα των φορολογουμένων- το όποιο πολιτικό κεφάλαιο διαθέτει.

Κύριε υπουργέ των Οικονομικών τα έξοδα είναι το πρόβλημα. Με αυτά πρέπει να ασχοληθείτε και όχι με όσα σας σερβίρουν οι συστηματικά ασυνάρτητες φορολογικές υπηρεσίες του υπουργείου σας. Τι τον θέλει ο υπουργός Οικονομικών τον διάλογο για το νέο Εθνικό Φορολογικό Σύστημα ή τις ανακοινώσεις για αποδοτικότερη φορολόγηση της ακίνητης περιουσίας; Φαντάζεται ότι μπορεί να αυξήσει τα έσοδα κατά 100% για να επιτύχει πρωτογενές πλεόνασμα το 2012, όπως άλλωστε έχει διαβεβαιώσει τους πιστωτές της η Ελλάδα! Μόνον αν περικοπούν αλύπητα οι κρατικές δαπάνες μπορούμε να ελπίζουμε. Κάθε, μα κάθε, δαπάνη που δεν είναι απολύτως αναγκαία για την εύρυθμη λειτουργία της κοινωνίας πρέπει να καταργηθεί. Από μόνη της μια τέτοια δραστική περικοπή των κρατικών δαπανών θα σηματοδοτήσει την αλλαγή πλεύσης της Ελλάδας. Θα στείλει το μήνυμα στους πολίτες και στις οργανωμένες συμμορίες που λυμαίνονται το κράτος των επιδοτήσεων και των ενισχύσεων να ξεχάσουν όσα γνώριζαν για το ελληνικό κράτος.

Εχω γράψει αναρίθμητες φορές, για την ανάγκη δραστικής περικοπής των κρατικών δαπανών. Σε σημείο που το ζήτημα έχει γίνει ανιαρό. Αλλά τι πρέπει να κάνω; Να αγνοήσω ότι οδηγούμεθα σε χρεοκοπία; Σε κανέναν δεν αρέσει η περικοπή δαπανών. Δεν αρέσει στην οικογένεια που, επειδή αντιμετωπίζει δυσκολίες, περιορίζει τις δαπάνες της. Δεν αρέσει στον επιχειρηματία που αναγκάζεται να απολύσει μερικούς υπαλλήλους του για να σώσει την επιχείρησή του. Δεν αρέσει στους υπουργούς που θα δυσαρεστήσουν τους ψηφοφόρους τους. Μπορεί να μην αρέσει, αλλά δεν μπορεί να γίνει αλλιώς. Οσο πιο γρήγορα αρχίσει η περικοπή των δαπανών, τόσο λιγότερο επώδυνη θα είναι.

Ειδικώς, στην Ελλάδα η περικοπή των κρατικών δαπανών, πέρα από το δημοσιονομικό όφελος, θα έχει και άλλες ευεργετικές συνέπειες. Διότι αν για μια δουλειά απαιτούνται 10 δημόσιοι υπάλληλοι και απασχολούνται 30, μοιραία ο ένας μπλέκει στα πόδια του άλλου. Μοιραία αυξάνεται η γραφειοκρατία, καθώς και οι 30 πρέπει κάτι να κάνουν. Οι υπάλληλοι αντιστέκονται στην εισαγωγή σύγχρονων ηλεκτρονικών μεθόδων, επειδή φοβούνται ότι θα καταστεί πασιφανές ότι περισσεύουν. 

Στην Αγγλία ή τη Σουηδία η ανανέωση των διαβατηρίων ολοκληρώνεται στο Διαδίκτυο και το διαβατήριο φθάνει ανανεωμένο με το ταχυδρομείο. Στην Αγγλία, μάλιστα, έναντι αυξημένης αμοιβής το νέο διαβατήριο μπορεί να εκδοθεί σε μια μόλις ημέρα. Εδώ, στην Ελλάδα, απαιτείται η προσωπική εμφάνιση στο Αστυνομικό Τμήμα, η μετάβαση σε «εγκεκριμένο» φωτογράφο και τέλος η -παρανοϊκής έμπνευσης- υποχρέωση μετάβασης στην εφορία για την αγορά παραβόλων. 

Δεκάδες φορές απαιτείται η ιδιόχειρη εγγραφή των ιδίων στοιχείων σε διάφορα χαρτιά που, αν γίνονταν ηλεκτρονικά, θα γράφονταν μια μόνο φορά. Αν αντιγράφαμε (χωρίς ελληνοποίηση) την αγγλική μέθοδο έκδοσης διαβατηρίων θα βελτιωνόταν θεαματικά η εξυπηρέτηση των πολιτών, αλλά θα περίσσευαν μερικές εκατοντάδες υπάλληλοι που όμως δεν θέλουν να… περισσέψουν.

Κάθε βράδυ οι τηλεσχολιαστές «εξηγούν» στον ελληνικό λαό ότι για τα προβλήματά μας ευθύνονται οι αχαλίνωτες αγορές και η βραδύτητα με την οποία παίρνει αποφάσεις η Ε.Ε. Εμμεσα «εξηγούν» ότι τα προβλήματά μας είναι εξωγενή. Ενώ δεν είναι. Σε τι φταίνε οι αγορές και η κ. Μέρκελ αν εμείς ξοδεύουμε 38.938 εκατ. ευρώ συν τα χρωστούμενα 6.629 εκατ. τη στιγμή που τα έσοδά μας είναι 22.539 εκατ.; Πού στον Μαρξ διάβασαν οι κομμουνιστές ότι τα δανεικά είναι ανεξάντλητα;

Η κυβέρνηση δεν ασχολείται με τις δαπάνες. Μόνο με τους φόρους. Και η Ν.Δ. δεν ασχολείται με τις δαπάνες. Θέλει να μειώσει τους φόρους. Οταν δεν ασχολούνται με τους φόρους, τσακώνονται για το ποιος πρώτος μίλησε για το ευρωομόλογο (νέα δανεικά για να πληρωθούν οι συνεχώς διογκούμενες δαπάνες). Με όση βεβαιότητα έχω ότι το φθινόπωρο θα διαδεχθεί το καλοκαίρι, με άλλη τόση διατυπώνω την άποψη ότι ούτε το ΠΑΣΟΚ ούτε η Ν.Δ. θα μπορέσουν να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα των περιττών κρατικών δαπανών.