Το ελληνικό αίμα μολύνθηκε! - Του Διονύση Γουσέτη, άρθρο που γράφηκε το 2010!

«Το ελληνικό αίμα μολύνθηκε! Ανακατεύθηκε πια με το Πακιστανικό, Αφγανικό, το Ιρανικό, το Ιρακινό, το Αλβανικό και βάλε», αναφέρει στο προσωπικό blog του o μητροπολίτης Καλαβρύτων και Αιγιαλείας Αμβρόσιος ! 

     Επιτέλους! Αφού μολύνθηκε θα πάψουν οι Ελληναράδες να κραυγάζουν για τη σωτηρία της φυλής και του έθνους!

    Όταν την ώρα που η χώρα σου γίνεται διεθνής περίγελως, εσύ παίζεις κλέφτες και αστυνόμους, πόσο πατριώτης είσαι; Πόσο υπερασπίζεσαι τα συμφέροντα των κατώτερων τάξεων, όπως ισχυρίζεσαι; Πόση καθυστέρηση δείχνουν τα παρακάτω, που συνέβησαν στις 6/2; «Κυκλοφοριακό έμφραγμα στο κέντρο της Αθήνας λόγω διαδηλώσεων αντιεξουσιαστών και εθνικιστικών οργανώσεων. Οι πρώτοι διαδηλώνουν στα προπύλαια υπέρ της χορήγησης ιθαγένειας στους μετανάστες. Οι δεύτεροι στην Παλιά Βουλή κατά της χορήγηση ιθαγένειας στους μετανάστες. Επί ποδός η αστυνομία. Κλειστές Βασ. Σοφίας, Αμαλίας, Πανεπιστημίου, Σταδίου και Ακαδημίας. Κλειστός και ο σταθμός του Μετρό «Πανεπιστήμιο»  Το ΕΛΚΕΘΕ διαπιστώνει ότι το 58% του μήκους των ποταμών μας βρίσκεται σε μέτρια έως κακή κατάσταση. Και δεν έχουμε βιομηχανία. Φανταστείτε να είχαμε… !

    Σε εκδήλωση του Κεντρικού Ισραηλιτικού Συμβουλίου προσκλήθηκε να μιλήσει ο Μανώλης Γλέζος προς τιμήν της Παγκόσμιας Ημέρας Μνήμης του Ολοκαυτώματος των Εβραίων. Ο ίδιος Μανώλης Γλέζος που χαρακτήρισε το κράτος των Εβραίων «κράτος ρατσιστικό, που υπηρετεί τα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα μιας χούφτας πολυεθνικών του πετρελαίου, βάζοντας σε διαρκή κίνδυνο την ειρήνη στην περιοχή». Ο ίδιος που μίλησε για «γενοκτονία των Παλαιστινίων». Μήπως η ηγεσία του ΚΙΣ παρέλειψε να προσκαλέσει και τον Πλεύρη; ! 

    Η γερμανική κυβέρνηση ζητάει μεγαλύτερη συμμετοχή μεταναστών στη δημόσια διοίκηση. Για φαντάσου: Μετανάστες δημόσιοι υπάλληλοι! Μέχρι που θα σηκωθεί από τον τάφο του ο μακαριστός Χριστόδουλος !

    Κατάληψη στο πανεπιστήμιο Πελοποννήσου ! Όχι, δεν έγινε από φοιτητές. Έγινε από τους συμβασιούχους διοικητικούς υπαλλήλους που ζητούν τη μετατροπή των συμβάσεών τους σε αορίστου χρόνου. Ο καθένας κρατάει σε ομηρεία το κοινωνικό σύνολο με ό,τι μέσα έχει στα χέρια του ! Νέο Ευρωπαϊκό ρεκόρ ! Τούτη τη φορά στη μαγκιά ! 

     Σύμφωνα με σχετική έρευνα που πραγματοποιήθηκε σε 12 χώρες της ΕΕ και με δείγμα 6.366 ατόμων, οι Έλληνες είναι πρωταθλητές στις βρισιές και στις χειρονομίες. Την πρωτιά διατηρούμε και στις επιθέσεις και τις απόπειρες σωματικής επίθεσης με ποσοστό 9%, τη στιγμή που ο Μ.Ο. στις 12 χώρες της έρευνας είναι στο 5% ! Εμπρός για την 5η Διεθνή ! Μετά την 1η του Μαρξ, τη δεύτερη του Ένγκελς, την 3η του Λένιν, την 4η του Τρότσκι, φτάσαμε στην 5η του Τσάβες. Ο ηγέτης της Βενεζουέλας κάλεσε για την ίδρυσή της όλα τα αριστερά κόμματα. Υπάρχει σοβαρότητα σ’ αυτό τον άνθρωπο που κάποτε υποσχέθηκε φτηνό πετρέλαιο στον… κ. Τσίπρα; !!

   Ισότητα γυναικών ! Βρισκόμαστε στη 86η θέση παγκοσμίως, πίσω από τη Νότια Αφρική, την Παραγουάη , την Μποτσουάνα. Λεπτομέρεια: Πέρυσι ήμασταν στη 75η θέση. Διολισθαίνουμε και εδώ προς τα κάτω !!

    Το Ισραήλ δεν θα επιτρέψει ποτέ να δικαστεί ηγέτης ή στρατιώτης του για εγκλήματα πολέμου ενώπιον του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης, δήλωσε στις 9/12/2009 ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπέντζαμιν Νετανιάχου απορρίπτοντας με οργή την έκθεση-κόλαφο των Ηνωμένων Εθνών σχετικά με τον πόλεμο στη Γάζα. Συγκρίνατέ το με αυτό που δήλωσε στις 24/9/2002, ο Μανώλης Γλέζος: «Το όχι στον πόλεμο [του Ιράκ] θα είναι κενό γράμμα αν δεν συνδεθεί με την άρνηση να πάρει μέρος η χώρα μας στη σχεδιαζόμενη επίθεση στο Ιράκ, ανεξάρτητα από τη συγκατάθεση ή όχι του ΟΗΕ». Ίδια περιφρόνηση στο ανώτατο όργανο της Διεθνούς Κοινότητας. Έχει σημασία αν είναι δεξιά ή αριστερή; Ή μήπως τα δυο άκρα συναντώνται; 

  Ωστόσο, δεν μπορείτε να εκτιμήσετε το βαθμό της χυδαιότητας και της εχθρότητας προς διεθνή όργανα, όπως ο ΟΗΕ, αν δεν διαβάσετε τι ξεστόμισε ο Μπουμπούκος ή Άδωνις, βουλευτής της ελληνικής Βουλής (ΛΑΟΣ), για το πόρισμα της Επιτροπής κατά του Ρατσισμού (CERD) του ΟΗΕ για την κατάσταση των φυλετικών διακρίσεων στην Ελλάδα:

 «Ξέχασα να σας πω το πιο σημαντικό. Χτες το βράδυ ήμουνα στο κρεβάτι μου και είχα μια φαγούρα σε όλο μου το κορμί. Έκανα έτσι, έκανα έτσι, έκανα έτσι, δυνατή φαγούρα. Δεν λέω για άλλα σημεία. Είχα γενικώς φαγούρα. Και μαθαίνω ότι το Συμβούλιο κατά του ρατσισμού του ΟΗΕ, εκατεδίκασε την Ελλάδα για τις συλλήψεις της λέει στον Άγιο Παντελεήμονα, στο Εφετείο Αθηνών και την αθώωση του Κώστα Πλεύρη για το βιβλίο "Εβραίοι όλη η αλήθεια"! Μα είναι φοβερό! Πώς κάνουμε ακόμα διακοπές; Πως δεν έχουν φύγει όλοι από τις παραλίες; Που είναι η κυβέρνηση τι κάνει ο αρχιεπίσκοπος, οι ένοπλες δυνάμεις; [...] Εγώ θα πληρώσω. Θα βρω δέκα φίλους μας εφοπλιστάς πατριώτες, θα τους βάλουμε όλους τους μετανάστες πάνω στα πλοία και θα τους πάμε στη Σουηδία. Στη Δανία. Στη Νέα Υόρκη που είναι η έδρα του ΟΗΕ, θα τους πάμε όλους εκεί! Αφού είναι τόσο μάγκες και θέλουν όλοι τους μετανάστες, να τους πάμε όλους στην έδρα του ΟΗΕ. Αυτό θα έκανα. Θα έλεγα "έχετε δίκιο", αφού στην Ελλάδα κακοπερνούνε, τους στέλνουμε όλους εκεί, να τους ταΐζετε, να τους δίνετε να πίνουνε, να περνάνε καλά, να τους κάνουνε και αέρα, να τους κάνετε ό,τι καλύτερο θέλετε».

Το λάθος στον συλλογισμό - Του Διονύση Γουσέτη

Iδού ο συλλογισμός: λόγω της αφροσύνης μας καταναλώναμε, μέσω δανεικών, περισσότερα από όσα παράγαμε. Οταν σταμάτησαν τα δανεικά, έπρεπε να προσαρμόσουμε την κατανάλωσή μας στο επίπεδο της παραγωγής μας. Επρεπε δηλαδή να φτωχύνουμε. Καλύτερα αυτό να γινόταν με εσωτερική υποτίμηση και παραμονή στο ευρώ, παρά με επιστροφή στη δραχμή και κανονική υποτίμηση. 

Το δεύτερο θα σήμαινε οριζόντιες περικοπές και άρα επιβάρυνση των φτωχότερων στρωμάτων. Στο πρώτο θα επενέβαινε η πολιτική βούληση για μια πιο δίκαιη κατανομή της απώλειας αγοραστικής δύναμης και επιπλέον θα μας βοηθούσε ο μηχανισμός στήριξης των εταίρων μας. Πειστικός ο συλλογισμός. 

Το κρυμμένο λάθος του εντοπίζεται στη φράση «πολιτική βούληση για μια πιο δίκαιη κατανομή». Αποκαλύφθηκε τούτες τις μέρες, όταν οι πολίτες είδαν εμβρόντητοι στα εκκαθαριστικά της εφορίας τον φόρο τους να τετραπλασιάζεται. Επιπλέον, αναμένουν με τον λογαριασμό της ΔΕΗ το ανεκδιήγητο χαράτσι σε περιουσιακά στοιχεία «ακίνητα» που δεν τους αποφέρουν εισόδημα. Και την ώρα που τους απαιτούν αυτά τα θηριώδη ποσά, τους λεηλατούν κι άλλο τους μισθούς, ακόμα και τις συντάξεις των 600 ευρώ. 

Σε ορισμένους πολίτες, το σύνολο των άμεσων και έμμεσων φόρων μπορεί να ξεπερνά το εισόδημά τους. Ιδιαίτερα στους ανέργους, που όλοι είναι του ιδιωτικού τομέα και ξεπερνούν το 1,1 εκατομμύριο. Ούτε ένας από τους πελατειακά διορισμένους και άχρηστους στο υδροκέφαλο Δημόσιο δεν απολύεται. Ετσι, την ώρα που μας φέρνουν στα όρια της απόγνωσης, πληρώνουμε άχρηστους υπεράριθμους του ΟΣΕ για να δουλεύουν στη… βιβλιοθήκη της Ζαγοράς. 

Ο κ. Ρέππας ως υπουργός είχε προτείνει τη μείωση των 300 βουλευτών σε 200, αλλά μετά το... ξέχασε, όπως ο κ. Μόσιαλος ως υπουργός ξέχασε να στείλει στη Βουλή την εξαγγελία του να κλείσει την ΕΤ1. Ο συνδικαλιστής δικηγόρος υπουργός Δικαιοσύνης Αντ. Ρουπακιώτης θεωρεί «ύβριν» ακόμα και να θέτουμε θέμα ανοίγματος του επαγγέλματός του! Και ο υπουργός Παιδείας Κ. Αρβανιτόπουλος το διατύπωσε κυνικά: «Καμία μεταρρύθμιση δεν μπορεί να προχωρήσει χωρίς τη συμμετοχή της κοινότητας στην οποία απευθύνεται». 

Οι μεταρρυθμίσεις γίνονται μόνον με την άδεια των προνομιούχων συντεχνιών! Το λάθος λοιπόν στον συλλογισμό είναι ότι ως κοινωνία δεν έχουμε την απαραίτητη συνοχή ώστε να δράσουμε συλλογικά και με αλληλεγγύη, δηλαδή ορθολογικά. Και όλες οι κυβερνήσεις, ο καθρέφτης μας, στάθηκαν ανίκανες να αντιπαραθέσουν στο «ξενόφερτο» Μνημόνιο ένα ελληνικό σχέδιο ανάκαμψης με κοινωνική δικαιοσύνη. Χειρότερα: η κατανομή των βαρών δεν είναι καν ισοβαρής. Το βάρος πέφτει στους αδύνατους. Μας κυβερνούν οι οργανωμένες μειοψηφίες των προνομιούχων. 

Η φωνή της πλειοψηφίας δεν ακούγεται διότι δεν είναι οργανωμένη. Μια λύση μάς απομένει: να οργανωθεί η πλειοψηφία. Αλλιώς, μας περιμένει η καταστροφή και η δραχμή, όπως ταιριάζει σε μια χώρα των δυτικών Βαλκανίων.

Ο αριστερός αντιρατσισμός - Του Διονύση Γουσέτη

Στο 16ο ετήσιο «Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ», που τέλειωσε την Κυριακή, ο ανύποπτος αντιρατσιστής επισκέπτης βρέθηκε εμβρόντητος σε εκδηλώσεις όπως: «Το κίνημα και η Αριστερά στη νέα περίοδο» και «Catastroika, συνέπειες από την ολοκληρωτική εκποίηση μια χώρας». Ο αντιρατσιστής δεν κατάλαβε γιατί πρέπει να θεωρεί την Τρόικα καταστροφή και γιατί πρέπει να τον ενδιαφέρει το κίνημα και η Αριστερά στη νέα περίοδο, για να ενώσει τη φωνή του με άλλους αντιρατσιστές. Κατάλαβε απλά ότι έπεσε σε παγίδα επιτήδειων που καπηλεύονται τα αισθήματά του και πήρε δρόμο. Έτσι, ακυρώθηκε μια αντιρατσιστική φωνή. 

 Υπάρχουν και άλλοι τρόποι που μια ορισμένη Αριστερά παίζει ουσιαστικά το χαρτί του ρατσισμού. Σε συγκεντρώσεις της Χρυσής Αυγής, οργανώνει αντισυγκεντρώσεις αγανακτισμένων, όπως ακριβώς έκαναν οι ακροδεξιοί παρακρατικοί στη μετεμφυλιακή περίοδο (μια από αυτές κόστισε τη ζωή του Γρηγόρη Λαμπράκη). Και στις επιθέσεις της Χρυσής Αυγής σε μετανάστες αντιπαραθέτει επιθέσεις, εμπρησμούς και πλιάτσικο κουκουλοφόρων σε καταστήματα και κινηματογράφους, με απειλές της «Αυγής» να κάνει ντου και στη Βουλή. 

Άλλοτε πάλι, Αριστερά και Χρυσή Αυγή βρίσκονται στα ίδια μετερίζια, είτε των «δεν πληρώνω» είτε των αγανακτισμένων της πλατείας Συντάγματος. Καταγγέλλεται -και είναι φανερό- ότι το κενό που αφήνει η αδιαφορία και η ανικανότητα των πολιτικών για την ασφάλεια των πολιτών, το γεμίζει η Χρυσή Αυγή, όπως το γέμιζε στην Παλαιστίνη η Χαμάς. 

Εκείνο που δεν καταγγέλλεται είναι ότι η εν λόγω Αριστερά αποκαλεί τους απελπισμένους που στρέφονται στη Χ.Α. ρατσιστές και έτσι τους χαρίζει στους ρατσιστές. Η ίδια Αριστερά χαρίζει στους ρατσιστές και όποιον πιστεύει ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να δεχτεί τη μιζέρια όλου του κόσμου ως μετανάστες. Χρυσή Αυγή ψηφίζουν και οι αστυνομικοί. Ο λόγος είναι προφανής. Αυτή είναι που τους στηρίζει απέναντι στο «Μπάτσοι-Γουρούνια-Δολοφόνοι» της Αριστεράς. 

Στο εθνικιστικό μίσος της Χ.Α. η Αριστερά αντιτάσσει το «ταξικό μίσος», υπονομεύοντας με τον ίδιο τρόπο την κοινωνική συνοχή. Πρόσφατα, η πλειοψηφία των βουλευτών έκανε αντίσταση ρίχνοντας 204 άκυρα στην εκλογή αντιπροέδρου από τη Χρυσή Αυγή, παραβιάζοντας (ανώνυμα) τον κανονισμό της Βουλής. Δεν κατέθεσαν επώνυμη πρόταση, ως όφειλαν, να τεθεί εκτός νόμου η Χ.Α. αφού έκριναν ότι βλάπτει τη δημοκρατία και τη χώρα. Σ’ αυτούς τους τζάμπα μάγκες, που προκαλούν το δημοκρατικό αίσθημα και γίνονται στρατολόγοι της Χ.Α. η Αριστερά πρωτοστατεί. Στο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ μετέχει παραδοσιακά με τραπεζάκι η Δ. Αμνηστία και η ΕΕΔΑ. 

Παλιότερα, ο υπογράφων έκανε βάρδια στο τραπεζάκι. Τώρα όμως αναρωτιέμαι, μήπως πρέπει να ξανασκεφτεί η Δ. Αμνηστία τη συμμετοχή της. Και η σκιώδης υπουργός ευρωπαϊκής πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ Ρένα Δούρου δήλωσε ότι κινητήρια δύναμη για το δυνάμωμα του φασισμού είναι τα μέτρα που εφαρμόζουν οι δεξιές κυβερνήσεις στον οικονομικό, πολιτικό και κοινωνικό τομέα. Σκέφτηκε η φίλη Ρένα μήπως τα ίδια μέτρα είναι η κινητήρια δύναμη για το δυνάμωμα και του κόμματός της;

Mιά βαριά κληρονομιά - Του Διονύση Γουσέτη

Οι δύο εκλογές που υποστήκαμε τούτο το δίμηνο ήσαν εκλογές της ελαφρότητας. Δεν συζητήθηκε ούτε κατ’ ελάχιστον το κεντρικό πρόβλημα της χώρας, η ανάπτυξη. Μοναδικό διακύβευμα κατάντησε να είναι οι όροι του δανεισμού από τους εταίρους μας, το διαβόητο Μνημόνιο. Ειδικότερα, οι εκλογές του Μαΐου μπορούν να χαρακτηριστούν εκλογές της οργής που ξήλωσαν τα δύο κυρίως -αλλά όχι αποκλειστικά- υπεύθυνα για το χάλι μας κόμματα. 

Και οι εκλογές του Ιουνίου, εκλογές του πανικού, με την πλειοψηφία των εκλογέων να συρρέει γύρω από δύο κόμματα για να σώσουν τη χώρα οι μεν από τους δε. Σ’ αυτήν τη μετωπική σύγκρουση, ο ορθολογισμός δεν μπορεί να διασωθεί. Το ποσοστό του ψηφοδελτίου της Δράσης υποχώρησε και το κόμμα έμεινε εκτός Βουλής. Αντ’ αυτού, ο λαϊκισμός έσκασε μύτη από την πρώτη μέρα της νέας κυβέρνησης με τη δήθεν φιλολαϊκή ανακοίνωση ότι δεν θα γίνει καμία απόλυση δημοσίου υπαλλήλου. 

Θα συνεχιστεί δηλαδή η ανηθικότητα, που επιπλέον είναι αντιπαραγωγική, να πληρώνει ο απολυμένος άνεργος φόρο για τον μισθό των 5.000 υπαλλήλων της ΕΡΤ ή των υπαλλήλων ζημιογόνων ΔΕΚΟ. Η «εφεδρεία» της Ν.Δ. θυσιάστηκε. Ο βίος της κυβέρνησης και το μέλλον της χώρας μοιάζουν προβληματικά. 

 Ο Στέφανος Μάνος τα είχε προείπει. Παρ’ όλα αυτά, ανέλαβε προσωπικά την ευθύνη των κακών αποτελεσμάτων της Δράσης και έκλεισε την πολιτική του καριέρα που ξεκίνησε το 1977, όταν πρωτοεξελέγη βουλευτής. Στην επιστολή παραίτησής του αναφέρει: «Σε όλη μου την πολιτική διαδρομή θεωρούσα υποχρέωσή μου να περιγράφω την πραγματικότητα με ειλικρινή ωμότητα, αδιαφορώντας για τις αντιδράσεις. …Ο ελληνικός λαός δεν ενέκρινε τη στάση μου. Προτίμησε πολιτικούς και κόμματα διαφορετικών προδιαγραφών. Βοηθήθηκε (χειραγωγήθηκε) σε αυτό από ποικίλους παράγοντες της επιχειρηματικής και μιντιακής “ελίτ” που, πάλι εξαιτίας της συμπεριφοράς μου, αισθάνονταν διαχρονικά αντιπάθεια μέχρι και εχθρότητα απέναντί μου. Το αποτέλεσμα ήταν, όμως, σε βάρος της Δράσης. Η Δράση, με νέο αρχηγό, θα έχει απαλλαγεί από αυτό το βάρος». 

 Μιλώντας για απαλλαγή από το βάρος, ο Στ. Μάνος αφήνει μια βαριά κληρονομιά στον διάδοχό του. Τον καλεί να μην «περιγράφει την πραγματικότητα με ειλικρινή ωμότητα», ώστε να μην προκαλεί «αντιπάθεια μέχρι και εχθρότητα από την ελίτ». Να μην ακολουθήσει δηλαδή τη δική του πορεία, για την οποία, όμως, είναι υπερήφανος και χάρη στην οποία τον ακολούθησαν οι περισσότεροι πολιτικοί του φίλοι. Τότε η Δράση «θα έχει απαλλαγεί από το βάρος», καταλήγει με τραγικό αυτοσαρκασμό. 

 Ωστόσο, το δίλημμα που παραθέτει ο τελευταίος πολιτικός ευπατρίδης είναι υπαρκτό: στον ηθικό και πολιτικό κατήφορο που βρίσκεται η χώρα μας, ποιος είναι ο δρόμος της αρετής για τον ιδανικό πολιτικό; Η ωμή ειλικρίνεια που τον οδηγεί στο περιθώριο ή η δημαγωγία που οδηγεί τη χώρα στον όλεθρο; Ισως εννοούσε πως ο ορθός δρόμος είναι ο μεσαίος, μεταξύ των δύο. Η προσπάθεια σύνδεσης του ορθολογισμού με την πραγματικότητα της κοινωνίας. Η τέχνη του πολιτικού ρεαλισμού, που πορεύεται πάντα στην κόψη αυτού του ξυραφιού.

Το 1821 και εμείς - Του Διονύση Γουσέτη

Στο βιβλίο του γνωστού φιλόσοφου Έρνεστ Γκέλλνερ «Conditions of Liberty» (ελληνική μετάφραση: «Η κοινωνία των πολιτών και οι αντίπαλοί της», Παπαζήσης), υπάρχει η εξής σύντομη περιγραφή των μουσουλμανικών χωρών: «Εκεί η κοινωνία [δεν κυβερνιέται από τους πολίτες]. Κυβερνιέται από κυκλώματα, οιονεί φυλές, συμμαχίες σφυρηλατημένες σύμφωνα με τη συγγένεια ή/και τις ανταλλασσόμενες εκδουλεύσεις [δηλαδή ρουσφέτια] ή/και την κοινή θρησκευτική προέλευση και την κοινή θεσμική εμπειρία. Ωστόσο, εξακολουθεί σε γενικές γραμμές να βασίζεται, κυρίως, στην προσωπική εμπιστοσύνη, παρά στις επίσημες σχέσεις, που επικρατούν σε μία καθορισμένη γραφειοκρατική δομή.

 Το περίεργο, όμως, είναι ότι σε τούτες τις κοινωνίες, το σύστημα αυτό δεν προκαλεί μεγάλη δυσαρέσκεια και είναι ευρέως αποδεκτό ως φυσιολογικό. Εκείνο που κάνει εντύπωση στους μελετητές είναι ο παράξενος συνδυασμός της [αυστηρής] θρησκευτικής ηθικής και των κυνικών πελατειακών σχέσεων». Διαβάζοντας αυτό το απόσπασμα, πολλοί θα σηκώσουν τους ώμους με αδιαφορία, θεωρώντας ότι δεν μας αφορά. Όμως οι οξυδερκέστεροι και όσοι ασχολήθηκαν λίγο με τη μελέτη της ελληνικής κοινωνίας αντιλαμβάνονται αμέσως ότι αυτή η περιγραφή μας ταιριάζει «γάντι». Όπως και οι μουσουλμανικές, είμαστε μια κοινωνία καθυστερημένη, που ο Γκέλλνερ αποκαλεί «κατακερματισμένη» (segmentary). 

Θα αναφερθώ σε τέσσερις εκδηλώσεις του κατακερματισμού μας: Η οικογένεια. Τα πάντα δίνουμε για την οικογένεια, αλλά έξω απ’ αυτήν δε μας νοιάζει τίποτα. Θυσιαζόμαστε οικονομικά να έχουμε πολυτελές σπίτι ή διαμέρισμα, αλλά αδιαφορούμε πλήρως για το πεζοδρόμιο της πολυκατοικίας μας. Είμαστε γνωστοί για την μέχρι υστερίας υπερπροστασία των παιδιών μας, αλλά είμαστε τελευταίοι στην Ευρώπη σε αιμοδότες και σε δωρητές σώματος. Ο τοπικισμός. Η φράση «έχει μπάρμπα στην Κορώνη» προσιδιάζει εντελώς και αποκλειστικά στη χώρα μας. Σε ποια άλλη χώρα υπάρχει Σύλλογος των επαρχιωτών από κάθε σχεδόν πόλη ή χωριό που διαβιούν στην πρωτεύουσα; Φανταστήκατε Σύλλογο των Λιβερπουλιανών Λονδίνου ή των Σικαγιωτών Νέας Υόρκης; Αυτού του είδους η τοπικιστική «αλληλεγγύη» διαθέτει και βουλευτές που είναι οι κυρίως έμποροι των πελατειακών σχέσεων. 

Οι τοπικές κοινωνίες ενδιαφέρονται μόνο για το τοπικό συμφέρον τους, αδιαφορώντας πλήρως για τη γενική εξυπηρέτηση και ευημερία. Οι συντεχνίες. Η πρώτη, πρωτόγονη, επαγγελματική οργάνωση ήταν οι συντεχνίες. Το αφεντικό και ο εργάτης στην ίδια συντεχνία, ώστε να προωθήσουν μαζί τα συμφέροντα του επαγγέλματος, συνήθως ενάντια στα συμφέροντα των άλλων επαγγελμάτων. Στις προηγμένες χώρες οι συντεχνίες αντικαταστάθηκαν με ενώσεις σε ταξική βάση, τα συνδικάτα. Τα συνδικάτα υπεράσπιζαν και υπερασπίζουν τα συνολικά και μακροπρόθεσμα συμφέροντα των μελών τους, όχι σε τυφλή αντιπαράθεση με άλλα συνδικάτα, όπως γίνεται με τις συντεχνίες (π.χ. εκβιαστικές απεργίες), αλλά με γνώμονα τα ουσιαστικά συμφέροντα των μελών τους, που συμβαδίζουν με τα συμφέροντα όλης της κοινωνίας. Η ανασφάλεια. Είμαστε κοινωνία ανασφαλής και γι’ αυτό κλειστή. Είμαστε καχύποπτοι προς τον πλησίον μας, προς τον έμπορο που συναλλασσόμαστε (μήπως μας κλέβει), προς τους συμμάχους μας (ιμπεριαλιστές), προς τους Ευρωπαίους εταίρους μας (αιρετικοί), προς όλους χωρίς εξαίρεση τους γειτόνους μας (μας επιβουλεύονται). Ποια είναι η ρίζα όλης αυτής της καθυστέρησης;

 Η σειρά «1821» που προβλήθηκε στο κανάλι ΣΚΑΪ, μας δίνει μια ιδέα. Μαθαίνουμε την κατάρρευση των μύθων που πλάστηκαν γύρω από την εθνική παλιγγενεσία, τόσο των δεξιών, όσο και των αριστερών. Των δεξιών μύθων για απέραντη σκλαβιά και πόνο 400 ετών κάτω από τον Οθωμανικό ζυγό, για την Αγία Λαύρα και το λάβαρό της, για την αντίσταση του Γρηγορίου Ε΄ και της εκκλησίας (που αφόρισε την επανάσταση!), για το κρυφό σχολειό. Των μαρξογενών μύθων, που έπρεπε οπωσδήποτε να ανακαλύψουν κάποια αστική τάξη και κάποιες λαϊκές δυνάμεις που ηγούνταν του αγώνα. Ανακάλυψαν τις τελευταίες στους κλέφτες, που δήθεν ήσαν οργανικό τμήμα του λαού και υπερασπιστές του και όχι ληστές έτοιμοι να διαγουμίσουν όποιο καραβάνι τους γυάλιζε, τουρκικό ή ελληνικό αδιακρίτως. 

Ανακάλυψαν πως όταν οι κλέφτες προσκυνούσαν, ήσαν δήθεν θύματα ισχυρών κοτζαμπάσηδων ή πολιτικών, με ξένη μάλιστα υποστήριξη (νάτος και ο ιμπεριαλισμός!), όπως του Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου ή του Ιωάννη Κωλέττη και όχι άνθρωποι που το προσκύνημα ήταν μέσα στην κουλτούρα τους, αφού μόνο έτσι μπορούσαν να πάρουν το ζηλευτό τίτλο του αμειβόμενου αρματωλού. Ανακάλυψαν τους μεγαλεμπόρους που -για να ταιριάζει στα όσα διαπίστωσε ο Μαρξ στη δυτική Ευρώπη- βαφτίστηκαν «επαναστατική δύναμη» ελλείψει άλλης αστικής τάξης. Μάθαμε τις ρίζες της σημερινής ταυτότητάς: ήδη από το 1.300 οι δυτικές κοινωνίες αναπτύσσουν την έννοια της ατομικής ευθύνης, ενώ η καθ’ ημάς ανατολή παραμένει καθηλωμένη στην αναμονή της θείας επέμβασης και χάρης. 

Το σχίσμα και η κατάληψη της Κωνσταντινούπολης, βοήθησε στο μίσος που αναπτύχθηκε για τους δυτικούς. Και όταν ο Μωάμεθ ο κατακτητής βρισκόταν έξω από τα τείχη της Κωνσταντινούπολης, ο Νοταράς αποφαίνονταν: «κάλιο τουρκικόν φακιόλιον παρά παπική τιάρα». Συνεπώς, η τουρκοκρατία ήταν επιλογή και όχι η αιτία για τη διαμόρφωση της ταυτότητάς μας. Αυτό προκύπτει εξάλλου από την παρατήρηση των κατοίκων των νησιών του Ιονίου: δεν γνώρισαν οθωμανική κυριαρχία, όμως είναι όμοιοι με τους υπόλοιπους Έλληνες! Μάθαμε ότι η κοινωνία του ’21 ήταν κοινωνία ανομική και ότι οι νόμοι της οικογένειας ήσαν υπέρτεροι των νόμων του κράτους. 

Το δε πρώτο Σύνταγμα της επαναστατημένης Ελλάδας, το Σύνταγμα της Επιδαύρου (1822), συντάχτηκε χωρίς τους οπλαρχηγούς, που αποφάσισαν να μποϋκοτάρουν την εθνοσυνέλευση. Καμία πρόνοια δεν περιείχε το Σύνταγμα σχετικά με τις προσπάθειες των προκρίτων και των αρματωλών για επέκταση της εξουσίας τους. Τα ζητήματα αυτά τα άφησε στην τύχη τους και η τύχη τους ήταν ο εμφύλιος. Φτιάχτηκε αντιγράφοντας ευρωπαϊκά συντάγματα (κυρίως το γαλλικό), για να ξεγελάσει τους κουτόφραγκους, από τους οποίους είχε ανάγκη πρώτον την αναγνώριση του νέου κράτους και δεύτερον -τι άλλο;- δανεικά (Finley). Τα πέτυχε και τα δυο. Μάθαμε να αμφισβητούμε αυτούς που μαϊμουδίζουν τις θεωρίες της Δύσης και προσπαθούν να τις μεταφέρουν μηχανιστικά στην Ελλάδα. 

Μάθαμε δηλαδή ότι ο αγώνας του 1821 δεν είχε χαρακτήρα ούτε αστικής επανάστασης, ούτε προλεταριακής. Το κύριο χαρακτηριστικό του δεν ήταν ταξικό. Επρόκειτο για μια σύγκρουση με τους Οθωμανούς, αλλά συγχρόνως για μια σύγκρουση μεταξύ των επαναστατημένων, με στόχο το πλιάτσικο ή -για τους άκληρους- ένα κλήρο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η συμπεριφορά του καπετάνιου Γώγου Μπακόλα στη μάχη του Πέτα. Ακόμα πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η αιτία της πτώσης του Μεσολογγίου. Όλα αυτά εθεωρούντο περίπου φυσιολογικά, αφού ήσαν η προέκταση της προεπαναστατικής ζωής. Βασικός εκπρόσωπος αυτής της παράδοσης ήταν ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης. 

Η άλλη αντίληψη, της ίδρυσης μιας κεντρικής εξουσίας και ενός σύγχρονου νεωτερικού κράτους κατά τα δυτικά πρότυπα, δεν υποστηριζόταν από την αστική τάξη, διότι αστική τάξη δεν υπήρχε. Την εκπροσωπούσε ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος, ένας πολιτικός εντελώς ανιδιοτελής. Δεν είναι τυχαίο ότι αυτός ο πολιτικός συκοφαντήθηκε όσο λίγοι. Τα παραπάνω ψέματα διαμόρφωσαν την εθνική ταυτότητα του νεοέλληνα και οι παραπάνω αλήθειες τη σύγχρονη κατακερματισμένη κοινωνία μας. Ο αριστερός διανοητής Φίλιππος Ηλιού αποφαίνεται ότι «η ελληνική κοινωνία εξακολουθεί να βρίσκεται αντιμέτωπη με προβλήματα που είχαν τεθεί στις αρχές το δέκατου ένατου αιώνα, με την πρώιμη εξαγγελία της αστικής επανάστασης, και τα οποία δεν ήταν σε θέση να λύσει». 

 Αστική τάξη δεν υπήρξε ούτε στη συνέχεια της ιστορίας μας, ούτε και σήμερα. Απλούστατα, διότι δεν υπάρχει παραγωγή, που είναι το αντικείμενο, δηλαδή η προϋπόθεση ύπαρξης, της αστικής τάξης. Και η κυβέρνηση -όλες οι κυβερνήσεις- δεν είναι υπηρέτης του «μεγάλου κεφαλαίου», όπως θέλει ο Μαρξ για τη δυτική Ευρώπη. Είναι υπηρέτης του κράτους μεσίτη ή αλλιώς μεσολαβητή μεταξύ των τμημάτων της κατακερματισμένης κοινωνίας. Για παράδειγμα, το κράτος αρνείται να επιβάλει την τάξη στους ποικίλους καταληψίες κτιρίων και οδών. Αντ’ αυτού μεσιτεύει: διαπραγματεύεται με τους παράνομους, για βρεθεί τρόπος συνύπαρξης και να λειτουργήσει η χώρα. Αυτό όμως σημαίνει πολιτική διακρίσεων απέναντι στους υπόλοιπους πολίτες. Συνεχίζεται η παράδοση του κλεφταρματωλισμού. 

 Το πραγματικό διακύβευμα, η πραγματική αμφισβήτηση στην Ελλάδα δεν είναι η αμφισβήτηση ούτε του «κεφαλαίου», ούτε του «κατεστημένου», ούτε του «ιμπεριαλισμού». Είναι η αμφισβήτηση της «καθ’ ημάς Ανατολής» και η ένταξη στις προηγμένες χώρες της Δύσης. Είναι, δηλαδή η ανάπτυξη και ο εκσυγχρονισμός. Εκσυγχρονιστικές δυνάμεις υπάρχουν σε όλα τα κόμματα, αλλά είναι μειοψηφικές και γι’ αυτό ηττώνται. Ίσως αυτή η κρίση δώσει την ευκαιρία να αναδειχτούν και, ως άλλοι Μαυροκορδάτοι, να μας οδηγήσουν σε μια ευνομούμενη, σύγχρονη δυτική κοινωνία. Αλλιώς, η μόνη πιθανότητα εκσυγχρονισμού είναι η -τόσο απίθανη για την ώρα- ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, η παραχώρηση δηλαδή και των υπόλοιπων εθνικών εξουσιών στους κουτόφραγκους των Βρυξελλών.