Πολιτική η ρεμούλα στον δημόσιο τομέα - Toυ Στάμου Ζούλα

Τουλάχιστον επί μία 25ετία «ανακύπτει» στην επικαιρότητα το θέμα της ρεμούλας με τους χιλιάδες «επιδοματούχους», «συνταξιούχους», αναπήρους-μαϊμούδες κ.λπ. Ο υπογράφων –και όχι μόνον– αναφέρθηκε πλειστάκις στο ζήτημα, με συγκεκριμένα στοιχεία για περιοχές στις οποίες διάφορες αναπηρίες και κρατικές παροχές εμφανίζονταν ως επιδημικές. Ουδεμία, όμως, κυβέρνηση επιχείρησε να θίξει τους «δικαιούχους». Ωσότου ευρέθη η λύση της «σιωπηρής απόσυρσης» των... νεκρών συνταξιούχων, των αρτιμελών αναπήρων και των αετομάτηδων τυφλών. Με τη διαδικασία μιας απλής ανανέωσης των σχετικών δικαιολογητικών, την οποία απέφυγαν οι περισσότεροι αδικοπραγούντες. Φυσικά, η «λύση» αυτή δεν αποδίδει δικαιοσύνη, με την τιμωρία των παρανομίας. Ουδόλως αποκαθιστά την τεράστια ζημία που υφίσταται επί 10ετίες το Δημόσιο και τέλος, ουδεμία εξήγηση δίδει για το μέγεθος και τη διάρκεια αυτής της πρωτοφανούς, παγκοσμίως, απάτης. Το τελευταίο αυτό προφανώς εξηγεί και γιατί επί τόσο μακρό διάστημα οι κυβερνήσεις μας αδράνησαν, επιλέγοντας τελικά το «ούτε γάτα ούτε ζημιά».

Ας μην καμώνονται οι σημερινοί αρμόδιοι πως τα «κυκλώματα» στήθηκαν και λειτούργησαν επί 10ετίες από ομάδες επίορκων υπαλλήλων, οι οποίοι ενήργησαν με ιδιοτελή κίνητρα. Οι περισσότεροι «επιδοματούχοι» είχαν πιστοποιητικά αναπηρίας εγκεκριμένα από δύο επιτροπές. Μια πρωτοβάθμια και μια δευτεροβάθμια, οι οποίες κατά κανόνα είχαν διοριστεί από τον «νέο» υπουργό. Οχι για να ελέγχουν, αλλά αφ’ ενός για να έχουν έναν πρόσθετο μισθό, συνήθως ως κομματική επιβράβευση και αφ’ ετέρου να υπηρετούν πιστά τον πολιτικό τους προϊστάμενο, με προέχοντα στόχο την «άνετη» επανεκλογή του. Μπορεί αυτό το καθεστώς της μακράς και διακομματικής ασυδοσίας να ενθάρρυνε ορισμένους «επίορκους λειτουργούς» να αυτονομηθούν, ώστε να καρπώνονται απ’ ευθείας και εις χρήμα το «τίμημα» της συναλλαγής. Το ίδιο, άλλωστε, έχει συμβεί, έπειτα από πολύχρονη ασυδοσία και ατιμωρησία, σε πλείστους τομείς της δημόσιας ζωής. Ωστόσο, αυτό που επιβάλλεται να τονισθεί είναι ότι το καθεστώς της παράνομης κρατικής επιχορήγησης έχει εγκαθιδρυθεί και λειτουργήσει επί 10ετίες στο πλαίσιο της «πελατειακής σχέσης», από πολιτικούς, κυρίως των δύο μεγάλων κομμάτων και φυσικά με την ανοχή των εκάστοτε ηγεσιών τους. Η χρονική «έξαρση» του φαινομένου σε συγκεκριμένες περιοχές και με «επώνυμες» υπουργικές θητείες αποκαλύπτει αναμφίβολα τους «φαυλεπίφαυλους πολιτικούς». Το ερώτημα είναι αν οι ηγεσίες των κομμάτων τους επιθυμούν αυτήν την αποκάλυψη, η οποία θα αποτελέσει –έστω– μια έμμεση αποδοκιμασία του επίσης φαύλου παρελθόντος τους.

Ομως, ούτε τούτο τολμούν εν όψει εκλογών να πράξουν η Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ. Στις τάξεις τους –και μάλιστα στις πρώτες σειρές των κοινοβουλευτικών εδράνων– εξακολουθούν να εμφανίζονται «εμβληματικά» πρόσωπα της πολιτικής παρακμής της χώρας, τα οποία μας υποδηλώνουν με σαρδόνιο χαμόγελο, όπως κάποτε και ο κ. Κώστας Μητσοτάκης, πως «ο καιρός έχει γυρίσματα». Το πλέον δε κωμικοτραγικό είναι ότι τα πρόσωπα αυτά, στην κατάσταση μεγάλης καθίζησης των δύο μεγάλων κομμάτων, εξακολουθούν να έχουν τις περισσότερες πιθανότητες επανεκλογής. Ως πρωταθλητές των αθρόων διορισμών, της διανομής παρανόμων επιδομάτων και της δημιουργίας εκλογικής βάσης, μέσω της αδίστακτης φαυλότητος. Πιθανότατα δε από τις άβουλες και μοιραίες κομματικές τους ηγεσίες θα ακούσουμε μετεκλογικά και το εξής: «Εμείς θέλαμε την ανανέωση και την πολιτική αναγέννηση, αλλά η λαϊκή βούληση ήταν διαφορετική. Μας υποχρεώνει να ξαναχρησιμοποιήσουμε τα υλικά κατεδαφίσεως»...

Η ευθύνη των πολιτών ενόψει των εκλογών - Toυ Σταμου Zουλα

Η χώρα μας όχι μόνον δεν έχει παράδοση στις κυβερνήσεις διακομματικής συνεργασίας, αλλά συμβαίνει το αντίθετο. Στις περιόδους που η έκβαση των εκλογών και κυρίως ο εκλογικός νόμος οδήγησαν σε τέτοια λύση, το αποτέλεσμα ταυτιζόταν με την πολιτική αστάθεια ή και την ακυβερνησία. Η πολιτική μας κουλτούρα στερείται παντελώς του πνεύματος συνεργασίας, που εδράζεται σε προγραμματικές συμφωνίες, αλλά και στη σύνθεση μιας πολιτικής, με βάση, φυσικά, την εκλογική δύναμη των κομμάτων. Κατά την ελληνική «παράδοση», τα μικρά κόμματα θεωρούν τη συμμετοχή τους σε κυβέρνηση συνεργασίας ευκαιριακή, ώστε να αυξήσουν την επιρροή τους. Ενώ στην Ευρώπη οι διακομματικές κυβερνήσεις συχνά χαρακτηρίζονται από την πολιτική σταθερότητα και την κυβερνητική ισχύ, στη χώρα μας τα δύο αυτά ζητούμενα τα έχουμε στρεβλώσει, ταυτίζοντάς τα μόνο με την «αυτοδυναμία» και τη μονοκομματική κυβέρνηση (όπως πράττει σήμερα ο κ. Αντ. Σαμαράς).

Σε ομαλές περιόδους, η συγκεκριμένη «κουλτούρα» μπορεί να λειτούργησε ζημιογόνα και για μικρό σχετικά διάστημα· ωσότου έλθει η επόμενη μονοκομματική και «ισχυρά» κυβέρνηση. Σήμερα, όμως, και βάσει των δημοσκοπικών διαπιστώσεων εν όψει εκλογών, αυτή η στρεβλή «παράδοση» πρέπει όχι μόνο να μας ανησυχεί, αλλά και να μας τρομάζει. Αν εισέλθουν στη Βουλή εννέα ή και περισσότερα κόμματα, κατά τα πρόσφατα ευρήματα της Public Issue («Κ», 16 τρέχ.), το βέβαιον είναι πως η αυτοδυναμία του πρώτου κόμματος, και συγκεκριμένα της Ν.Δ., καθίσταται σχεδόν απρόσιτη. Συνεπώς, προκύπτει το ερώτημα πώς και από ποίους θα κυβερνηθεί ο τόπος. Ας προσθέσουμε επίσης πως αυτή η πρωτοφανής, μετά το 1974, διασπορά ψήφων προς μικρότερα και νεοεμφανιζόμενα κόμματα δεν συνιστά προτίμηση προς τους φορείς και τους «ηγέτες» τους. Αλλά διασπείρει και αυξάνει αθροιστικά τη δυσαρέσκεια και την αγανάκτηση των ψηφοφόρων κυρίως προς τα δύο μεγάλα κόμματα. Με άλλους λόγους, μια διαφαινόμενη κατάρρευση του διπολισμού δεν θα οφείλεται ούτε στον εκλογικό νόμο ούτε στην εμφάνιση κάποιων νέων δυνάμεων, που κατόρθωσαν να αποσπάσουν την εμπιστοσύνη των εκλογέων. Θα πρόκειται, σαφέστατα, περί ψήφου διαμαρτυρίας και καταδίκης των δύο κομμάτων εξουσίας. Στην περίπτωση δε που τα μικρά και τα νεόκοπα κόμματα καταστούν αθροιστικά η «πλειοψηφούσα συνιστώσα», ουδείς θα μπορεί να κάνει διαχωρισμούς μεταξύ φιλοευρωπαϊκής ή αντιευρωπαϊκής βούλησης, περί υποστηρικτών του ευρώ ή νοσταλγών της δραχμής.

Ολα αυτά θα ’πρεπε ήδη να έχουν εκτιμηθεί από το ΠΑΣΟΚ και τη Ν.Δ. Οπως στα δύο κόμματα καταλογίζεται περίπου ισομερώς η ευθύνη για τη σημερινή κατάντια της χώρας, με τον ίδιο τρόπο όφειλαν διμερώς και ταυτόσημα να αντιδράσουν για την περιστολή της αποδοκιμασίας τους. Να υπεραμυνθούν του διπολισμού, όχι βεβαίως έμπρακτα, γιατί είναι αργά. Αλλά να επισημάνουν τον κίνδυνο της αποσταθεροποίησης και της ακυβερνησίας, υπό τις σημερινές κρίσιμες συνθήκες, δεσμευόμενα ή έστω μην απορρίπτοντας μια δικομματική λύση σ’ ένα πολυκομματικό αδιέξοδο. Παραμένοντας, όμως, κομματικά κοντόθωρα, ούτε σε αυτό είναι ικανά να ανταποκριθούν. Απομένει, λοιπόν, σ’ εμάς τους ψηφοφόρους να τιθασεύσουμε την εκλογική οργή μας. Οπως συμβαίνει εδώ και τουλάχιστον τρεις 10ετίες που έχει εκλείψει το βέλτιστον, ας προσπαθήσουμε να αποφύγουμε το χείρον…

Αλήθεια, με ποιους θα μας κυβερνήσουν; - Toυ Σταμου Zουλα

Στις εκλογές του 1990, αν θυμάμαι καλά, ο κ. Κ. Μητσοτάκης είχε επιλέξει ως προεκλογικό σύνθημα την «ισχυρή ομάδα στελεχών», με την οποία η Ν.Δ. θα ασκούσε την εξουσία. Και η ομάδα αυτή από περίπου 30 στελέχη φωτογραφήθηκε μαζί του προεκλογικά, «βαδίζουσα» προς την εξουσία. Διερωτώμαι αν η Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ, θα μπορούσαν –ή καλύτερα θα αποτολμούσαν– να μας παρουσιάσουν σήμερα τα πρόσωπα, με τα οποία προτίθενται μετεκλογικά να μας κυβερνήσουν. Η αδυναμία τους είναι καταφανής. Μια τέτοια φωτογραφία θα προκαλούσε στους ψηφοφόρους μάλλον απογοήτευση, αν όχι και αποστροφή, παρά θα ενέπνεε εμπιστοσύνη και αισιοδοξία. Τούτο συνιστά και το μείζον πρόβλημα των δύο κομμάτων εξουσίας. Τους καταλογίσθηκε δικαίως η ευθύνη ότι συνέπραξαν κατά την τελευταία 30ετία στην οικονομική καταστροφή της χώρας και στην ένδεια του ελληνικού λαού. Ωστόσο, ουδόλως μας έχουν πείσει ότι αναγνωρίζουν εμπράκτως την ευθύνη τους. Εξακολουθούν να υπεραμύνονται του «έργου» των προηγούμενων κυβερνήσεών τους, να πρεσβεύουν στη στείρα και καθ’ όλα αρνητική αντιπολίτευση, να στεγάζουν πρόσωπα, τα οποία ανέδειξαν το σαθρό και φαύλο καθεστώς, εξακολουθούν να στηρίζονται στις νοσηρές καταστάσεις του παρελθόντος.

Σε μια περίοδο κατά την οποία οι μεγάλες πολιτικές προσωπικότητες έχουν φυσιολογικά εκλείψει, λόγω αδυναμίας καινοτόμων, ριζοσπαστικών, αλλά εν πολλοίς και εθνικών επιλογών, το ΠΑΣΟΚ και η Ν.Δ. παραμένουν «αρχηγικά» κόμματα. Με τη λογική των εσωκομματικών κατεστημένων και ισορροπιών αποφεύγουν μια ριζική ανανέωση του στελεχικού τους δυναμικού, απωθούν κάθε νέο και υγιές στοιχείο, που θεωρεί την πολιτική ως προσφορά και όχι ως απολαβή και τέλος, δεν τολμούν να εναντιωθούν σε «θεσμικές» και διαπιστωμένες στρεβλώσεις του πολιτικού μας συστήματος. Οπως η ανάγκη της μειώσεως του αριθμού των βουλευτών, ο περιορισμός της ασυλίας τους, η διαφάνεια και ο εξορθολογισμός στα έσοδα και τις δαπάνες των κομμάτων κ.ά. Με άλλους λόγους τα δύο μεγάλα κόμματα όχι μόνον δεν έχουν ανταποκριθεί στην απαιτούμενη έμπρακτη αυτοκριτική και –κυρίως– μεταμέλεια, αλλά συμπεριφέρονται ωσάν τίποτε να μην έχει συμβεί και τίποτε να μην έχει αλλάξει στην πολιτική τους «αντιπαράθεση». Σε ποία άλλη αιτία μπορεί να οφείλεται η διαφαινόμενη κατάρρευση του δικομματισμού, η αδυναμία αυτονομίας και η πολιτική πανσπερμία, που απειλεί τον τόπο με περίοδο επικίνδυνης ακυβερνησίας; Γι’ αυτό από τη θέση αυτή, την περασμένη Κυριακή, υποστηρίχθηκε η ιδεολογικοπολιτική πλατφόρμα, που πρότεινε ο κ. Πάγκαλος ως δεσμευτική όχι μόνον για την επόμενη ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, αλλά και ως πεδίο πολιτικής συναίνεσης και κυβερνητικής συνεργασίας των δύο μεγάλων κομμάτων.

Ωστόσο, η κυριαρχούσα άποψη στη Ν.Δ. συμπίπτει με τη θέση του κ. Χρ. Παπουτσή. Οτι, δηλαδή, κάθε τέτοια συζήτηση, υπονομεύει τον στόχο της αυτοδυναμίας. Κατά τ’ άλλα, ουδείς μπορεί σήμερα να μας εξηγήσει πόσο ισχυρή μπορεί να είναι μια μονοκομματική κυβέρνηση, υπό το καθεστώς εποπτείας της τρόικας, να αποδεχθεί πως το προχθεσινό βήμα σωτηρίας της χώρας επιτεύχθηκε μόνον με την έξωθεν επιβολή συνεργασίας των δύο κομμάτων και να συνομολογήσει τη στελεχική ανεπάρκειά τους, η οποία αντιμετωπίζεται μόνον με την αξιοκρατική επιλογή των ολίγων «υπουργήσιμων» βουλευτών τους. Οι δύο πολιτικοί μας «πυλώνες» εξακολουθούν να θέλουν μόνον να κυβερνήσουν. Αδιαφορούν για το πώς…

Το κίνημα δεν... ξαναπληρώνω - Του Κωνσταντινου Ζουλα

Ψάχνοντας μια αισιόδοξη είδηση μήπως αλλάξει τη διάθεσή μας, τη βρήκα στο Διαδίκτυο. Ο Κ. Μ. δημιούργησε στο facebook ένα γκρουπ με τίτλο «Ποτέ Ξανά» και κάλεσε τους φίλους του να καταγγέλλουν πού και γιατί αισθάνθηκαν κορόιδα. Σε ποια μαγαζιά, δηλαδή, «πλήρωσαν το σουβλάκι για οικόπεδο και το σοκολατάκι για πλατίνα», όπως έγραψε, με σκοπό «να ενημερωνόμαστε και να προλαβαίνουμε άλλα “θύματα”».

Εν ριπή οφθαλμού οι φίλοι του Κ. Μ. άρχισαν να προσκαλούν τους δικούς τους γνωστούς και η «παρέα» σε λίγα 24ωρα αριθμούσε 1.500 «φίλους»(!) πολλοί εκ των οποίοι άρχισαν να διηγούνται τις τραυματικές εμπειρίες τους σκανάροντας μάλιστα ως πειστήρια αποδείξεις και λογαριασμούς. Με συνέπεια να αρχίσει ένας ειλικρινέστατος διάλογος αλληλοενημέρωσης ανθρώπων που δεν γνωρίζονται καν μεταξύ τους. Αλλοι κατονομάζουν εστιατόρια για τις απαράδεκτες τιμές τους σε σχέση με τα πιάτα ή το σέρβις τους, άλλοι προτείνουν φούρνους και ζαχαροπλαστεία εξυμνώντας τα πάμφθηνα αλλά εξαιρετικά προϊόντα τους, αλλά καταγγέλλουν κομπίνες και ποια μαγαζιά δεν κόβουν ποτέ αποδείξεις, κι άλλοι προτείνουν sites που συγκρίνουν αυτομάτως τις τιμές των σούπερ μάρκετ καθημερινά και ανά προϊόν!

Ολο αυτό που με δύο λέξεις στο εξωτερικό λέγεται καταναλωτική συνείδηση είναι καιρός πια να παραδεχθούμε ότι ήταν άγνωστη έννοια στη χώρα μας. Θεωρούσαμε μίζερους ή και δυστυχείς τους τουρίστες, όταν τους βλέπαμε στις διακοπές μας να διαμαρτύρονται στους ταβερνιάρηδες γιατί τους χρέωσαν 3 και όχι 2 χωριάτικες, καθώς εμείς την ίδια στιγμή αφήναμε για μπουρμπουάρ τη μισή αστακομακαρανάδα που είχαμε χρυσοπληρώσει, αλλά και παρατήσει, χορτασμένοι από τα πρώτα.

Αυτό είναι όμως που καθιστά ενδιαφέρον το συγκεκριμένο γκρουπ. Οτι μοιάζει να λειτουργεί εκτονωτικά, θα ’λεγα σχεδόν ψυχοθεραπευτικά, για τα μέλη του. Πολλοί από τους μετέχοντες μοιάζουν να αναγνωρίζουν ενδόμυχα πως πριν από 2 χρόνια δεν θα διανοούνταν να παραδεχθούν δημοσίως, πόσω μάλλον να μοιραστούν με αγνώστους, ότι τους φάνηκε πανάκριβη μια σαλάτα, ακόμη κι αν την πλήρωναν 20 ευρώ, ή ότι ο «Γαλαξίας» έχει φτηνότερα τις τάδε πάνες απ’ όλα τα σούπερ μάρκετ. Κι αυτό είναι ένα κέρδος της κρίσης φτάνει να καταλάβουμε την ισχύ εν τη ενώσει μας, και κυρίως σε ποιους θα πρέπει όντως να πούμε «ποτέ ξανά».

Μετά Χριστόν... Σημίτης - Του Κωνσταντινου Ζουλα

Αδυνατώ να αντιληφθώ τι ακριβώς επιζητεί ο κ. Κ. Σημίτης με τις διαδοχικές παρεμβάσεις του, κι εξηγούμαι: είπε τη Δευτέρα ότι το Μνημόνιο επιδείνωσε την κατάσταση και βασικό του επιχείρημα ήταν ότι οι συντάκτες του (σ.σ. η τρόικα και ο κ. Γ. Παπακωνσταντίνου) δεν προέβλεψαν τις υφεσιακές του συνέπειες, όπως και την ανάγκη να αναπροσαρμόζουν (βάσει της ύφεσης) τους στόχους ή και τους χρόνους για την επίτευξή τους. Και τούτο το ονόμασε «μοιραίο πολιτικό λάθος».

Πέραν του γεγονότος ότι ο κ. Σημίτης φαίνεται να ασπάζεται πλέον τις επιφυλάξεις που είχε ήδη από τότε ο κ. Σαμαράς, γεννάται το εξής εύλογο ερώτημα: εφόσον το μοιραίο αυτό λάθος ήταν τόσο ευκρινές στον πρώην πρωθυπουργό γιατί δεν πήρε ένα τηλέφωνο τον Μάιο του 2010 στον κ. Παπανδρέου να του εφιστήσει την προσοχή; Δεν θα μπορούσε -και κυρίως δεν θα όφειλε- να επικοινωνήσει με τον άλλοτε προσωπικό του συνεργάτη Γ. Παπακωνσταντίνου και να του διαμηνύσει ότι όσα η τρόικα τον εξανάγκαζε να υπογράψει θα επέφεραν την καταστροφή της χώρας; Κι αν το έπραξε και δεν τον άκουσαν, δεν θα έπρεπε να ενημερώσει αμέσως την κοινή γνώμη; Ο ρόλος ενός πρώην ηγέτη εν όψει μιας εθνικής τραγωδίας είναι να τη διαπιστώνει εκ των υστέρων ή να βοηθά στην αποτροπή της;

Την ίδια ακριβώς απορία προκαλούν κι άλλες τοποθετήσεις του κ. Σημίτη. Οπως εκείνες στην «Κ» και στο «Βήμα» μετά τον Μάρτιο του 2011 στις οποίες απαξίωνε τις λύσεις που είχε ήδη συμφωνήσει η κυβέρνηση χωρίς να αντιλαμβάνεται ότι χρέος του θα ήταν να ενημερώσει εκ των προτέρων την πολιτική ηγεσία για το ποιες θα έπρεπε να είναι οι αξιώσεις της χώρας.

Δεν ξέρω αν όλα αυτά θα χρεωθούν στον πρώην πρωθυπουργό, αλλά ο ιστορικός του μέλλοντος είναι βέβαιο ότι θα αναρωτηθεί το εξής: πώς άραγε ένας πολιτικός που επί των ημερών του κατεγράφησαν τόσα πολλά σκάνδαλα (Siemens, Τσουκάτος, Μαντέλης, Τσοχατζόπουλος, υπερτιμολογήσεις έργων κ.ο.κ.), ουδέποτε αισθάνθηκε την ανάγκη να εκστομίσει μια λέξη, έστω, αυτοκριτικής; Ο κ. Σημίτης όμως θα κριθεί κυρίως και γιατί αντί της δημόσιας σιωπής που καλώς η κακώς επιλέγουν συνήθως οι πρώην πρωθυπουργοί, αμέσως μετά την αποχώρησή του επέλεξε ως «παρακαταθήκη» του να απαξιώνει όλους ανεξαιρέτως τους πολιτικούς του επιγόνους...

Εκλογική συμμαχία φιλελεύθερων κομμάτων και οργανώσεων Του Κωνσταντινου Zουλα

Ζητείται ηγεσία με το προφίλ του κ. Λουκά Παπαδήμου για να συνενώσει μια πλειάδα νέων ανθρώπων που δεν έχουν ξανασχοληθεί ενεργά με την πολιτική, αλλά μοιράζονται τις ίδιες αγωνίες για το μέλλον της χώρας. Αυτός θα μπορούσε να είναι ο τίτλος της συνάντησης που θα έχουν την Πέμπτη μια σειρά αυτόνομων πολιτικών οργανώσεων, που έχουν δημιουργηθεί από απλούς πολίτες και ανήκουν στον φιλελεύθερο χώρο.

Ορισμένα από τα ονόματα σίγουρα τα έχετε ξανακούσει: «Δημιουργία Ξανά», «Φιλελεύθερη Συμμαχία», «Δημοκρατικοί», «Ενωμένη Ελλάδα». Τον στόχο τους δεν πρέπει μάλλον να τον προσπεράσει κανείς αψήφιστα, δεδομένου ότι για πρώτη φορά στην προσπάθεια μιας κοινής καθόδου στις εκλογές μετέχει τόσο η Δράση του κ. Στ. Μάνου, όσο και η Δημοκρατική Συμμαχία της κ. Ντόρας Μπακογιάννη. Ωστόσο, όπως διαμηνύουν οι επικεφαλής των ανεξάρτητων οργανώσεων, απαράβατη προϋπόθεση για να γίνει εφικτή η δική τους συμμετοχή είναι η μη συμμετοχή πολιτικών προσώπων στην εμπροσθοφυλακή. Ενδεχόμενο που φαίνεται να βρίσκει σύμφωνο υπό κάποιους όρους τον κ. Στ. Μάνο, όχι όμως και την κ. Μπακογιάννη.

Για να το πούμε πιο απλά: ενώ ο κ. Μάνος διαμηνύει εσχάτως ότι αν είναι να συνενωθεί ο συγκεκριμένος χώρος εκείνος θα αποδεχόταν έναν τιμητικό συμβουλευτικό ρόλο, η κ. Μπακογιάννη υπογραμμίζει ότι δέχεται μεν να συμμετέχει σε «ένα μεταρρυθμιστικό μέτωπο» αλλά «χωρίς αποκλεισμούς και περιχαρακώσεις». Υπονοεί έτσι την άρνησή της να αυτοεξαιρεθεί χάριν όσων θεωρούν συλλήβδην τους πολιτικούς «καμένους».

Ολα τούτα αναμενόταν να απασχολήσουν το χθεσινό συνέδριο της Δράσης, καθώς κλειδί για την επιτυχία ή μη του εγχειρήματος είναι, όπως τονίστηκε, η εύρεση ενός νέου ηγέτη για το νέο σχήμα. Ενός προσώπου δηλαδή, που όπως το περιγράφουν όσοι το αναζητούν, θα ήταν ιδανικό να έχει το προφίλ του κ. Παπαδήμου: να μην έχει ξανασχοληθεί με την πολιτική, αλλά να είναι αναγνωρισμένο στον χώρο του και αναγνωρίσιμο από τους πολίτες.

Μία από τις δραστήριες προσωπικότητες που φαίνεται να κινούνται με ανάλογες φιλοδοξίες είναι ο επικοινωνιολόγος κ. Θάνος Τζήμερος. Ο ιδρυτής δηλαδή της πρωτοβουλίας «Δημιουργία Ξανά» που αυτοοργανώθηκε κυρίως μέσω του Διαδικτύου και μετεξελίχθηκε σε κόμμα. Είναι αμφίβολο βέβαια αν ο κ. Στ. Μάνος ή και γνωστά στελέχη άλλων φιλελεύθερων οργανώσεων θα δέχονταν να «στοιχηθούν» υπό έναν άγνωστο στο ευρύ κοινό επικοινωνιολόγο.

Συναντήσεις

Κατά πληροφορίες πάντως, σε τακτική συνεργασία με τη «Δημιουργία Ξανά» βρίσκονται ήδη και οι «Δημοκρατικοί» των κ. Θ. Πολυζωίδη και Τ. Τσάνη, η «Ενωμένη Ελλάδα» με εκπρόσωπο τον κ. Φ. Σαραντόπουλο, ο «Λόγος Πολιτών» του κ. Αν. Ματαράγκα και οι «Δημιουργικοί Πολίτες» του κ. Αλ. Κάντζη. Σημειωτέον ότι οι περισσότεροι από τους προαναφερθέντες έχουν ήδη συναντηθεί και με τους εκπροσώπους της Δράσης κ. Αρ. Αϊβαλιώτη και Τ. Αβραντίνη, ενώ σε μία από τις τελευταίες συσκέψεις τους ήταν και οι γνωστοί οικονομολόγοι κ. Αρ. Δοξιάδης και Γ. Προκοπάκης, χωρίς ωστόσο οι τελευταίοι να έχουν αποσαφηνίσει αν επιθυμούν μια ενεργότερη ανάμειξη.

Με ενδιαφέρον άλλωστε δεν κρύβουν ότι παρακολουθούν τις εξελίξεις στον συγκεκριμένο χώρο και όσοι πρωτοστάτησαν στη δημιουργία του «Κοινωνικού Συνδέσμου», αλλά ύστερα από τη διαφωνία τους με τον κ. Γ. Φλωρίδη εγκατέλειψαν το εγχείρημα. Δηλαδή οι κ. Απ. Δοξιάδης, Χ. Τσούκας, Ν. Μαρατζίδης, Χ. Μουτσόπουλος, Αντ. Λυμπεράκη, Γ. Σκαμπαρδώνης κ.ά. Αντιστοίχως ενήμεροι δηλώνουν για την κινητικότητα στον εν λόγω χώρο και οι κ. Γ. Γραμματίδης και Λ. Τσούκαλης, οι οποίοι επίσης τάσσονται υπέρ της ιδέας μιας νέας ανεξάρτητης πρωτοβουλίας πριν από τις εκλογές. Στον αντίποδα, άλλα γνωστά στελέχη από τις δημόσιες παρεμβάσεις τους, όπως ο κ. Ν. Αλιβιζάτος ή ο κ. Γ. Στουρνάρας, δεν πιστεύουν πως θα είχε τύχη οποιοδήποτε τέτοιο εγχείρημα χωρίς τη συμμετοχή και γνωστών πολιτικών.

Σε κάθε περίπτωση οι επόμενες μέρες, ίσως και η συνάντηση της Πέμπτης, θα δείξουν αν στις επόμενες εκλογές θα διεκδικήσει την ψήφο μας και ένα πραγματικά νέο κόμμα ή ένα συνονθύλευμα από τα παλιά...

Σημίτης: «Πολιτικά μοιραίο λάθος το Μνημόνιο» Του Κωνσταντινου Zουλα

Ακόμη μία παρέμβαση, που θα αμφισβητεί ευθέως πια τις επιλογές που έκανε το ΠΑΣΟΚ την τελευταία διετία, αναμένεται να κάνει τη Δευτέρα ο κ. Κώστας Σημίτης. Σε ομιλία του σε συνέδριο στο Βερολίνο θα χαρακτηρίσει το Μνημόνιο «μοιραίο πολιτικό λάθος», υπονοώντας μάλιστα ότι το οικονομικό επιτελείο του κ. Γ. Παπανδρέου -αλλά και η τρόικα- διέπραξε το μείζον σφάλμα να μην προβλέψει τις υφεσιακές συνέπειες των δεσμεύσεων που ανέλαβε, με συνέπεια να εγκλωβίσει τη χώρα σε μια διαρκώς επιδεινούμενη οικονομική κατάσταση.

Το επίμαχο απόσπασμα της ομιλίας, την οποία σημειωτέον ο ίδιος ο κ. Σημίτης θέλησε να προδιανείμει στον ελληνικό Τύπο, έχει ως εξής: «Η συμφωνία ΟΝΕ-Ελλάδος για την πολιτική που οφείλει να εφαρμόσει η Ελλάδα, ώστε να της χορηγηθεί το σύνολο των δόσεων του συμφωνηθέντος δανείου, γνωστή ως Μνημόνιο, συντάχθηκε χωρίς να υπάρχει ικανοποιητική προετοιμασία και λειτούργησε με τρόπο που επιδείνωσε την κατάσταση. Οι συντάκτες του Μνημονίου παρέλειψαν να συναρτήσουν τους στόχους τους με τις πραγματικές εξελίξεις, να προβλέψουν δηλαδή ότι σε περίπτωση ύφεσης θα παρατείνεται αυτόματα ο χρόνος πραγματοποίησης των στόχων ή και θα περιορίζονται ορισμένες επιδιώξεις. Hταν ένα πολιτικά μοιραίο λάθος. Η παράλειψη είχε ως αποτέλεσμα να εξακολουθεί το αρχικό σκληρό πρόγραμμα λιτότητας, παρά την ύφεση που επήλθε, και να επιτείνει κατά πολύ την ύφεση».

Κατά τα λοιπά, οι κεντρικές επισημάνσεις του κ. Σημίτη στο γερμανικό συνέδριο (διοργανώνεται από τα Iδρύματα Heinrich Bžll και Freše UniversitŠt με τίτλο «Η Ελλάδα σε κρίση. Προοπτικές στον ευρωπαϊκό δρόμο») είναι παρεμφερείς με όσα είχε υποστηρίξει στο τελευταίο άρθρο του στην «Κ». Μεταξύ άλλων θα υπογραμμίσει ότι «το ελληνικό πρόβλημα δεν ήταν μία ατυχία στην πορεία της Ε.Ε.», αλλά «ο καταλύτης που ανέδειξε τις αδυναμίες της μέχρι τώρα οικονομικής διακυβέρνησης». Ως εκ τούτου θα τονίσει ότι «χρειάζεται η διαμόρφωση ενός νέου τρόπου αντιμετώπισης των ανισοτήτων μεταξύ του ανεπτυγμένου πυρήνα της Ευρωζώνης και της λιγότερο ανεπτυγμένης περιφέρειας», θα προτείνει «τη στήριξη του Νότου με επενδύσεις και διεύρυνση των εξαγωγών τους προς τον Βορρά» και θα καταλήξει με την πρόβλεψη πως αν δεν προκύψει «μια ισόρροπη κατανομή των ωφελειών στην ΟΝΕ, θα υπάρξουν και στο μέλλον επαναλαμβανόμενες κρίσεις».

Διχάζει το ΠΑΣΟΚ ο χρόνος της διαδοχής - Του Κωνσταντινου Zουλα

Ολοένα και εντονότερη γίνεται η πίεση που ασκείται στον κ. Γ. Παπανδρέου προκειμένου να ξεκινήσει πολιτικό διάλογο για το μέλλον του ΠΑΣΟΚ, που θα οδηγήσει στην εκλογή νέου προέδρου του κόμματος. Στη σχετική συζήτηση παρενέβη χθες και ο κ. Ανδ. Λοβέρδος. Με αφορμή δημοσκόπηση που τον ήθελε να προηγείται του κ. Ευ. Βενιζέλου σε μια κούρσα διαδοχής, είπε ότι «είναι μεγάλη του τιμή όταν οι πολίτες στο πρόσωπό μου βλέπουν κάτι, αλλά» πρόσθεσε ότι «οφείλει να θυμίσει στον καθένα και στον εαυτό του ότι δεν έχουν ανοίξει οι διαδικασίες».

Ακαιρη χαρακτήρισε και ο κ. Θ. Πάγκαλος την ενδοκομματική διαδοχολογία, εκτιμώντας ότι πρέπει να αρχίσει μετά τη διασφαλίση του δρομολογούμενου κουρέματος του χρέους με τη συμμετοχή ιδιωτών (PSI). Σημειώνεται ωστόσο ότι ο αντιπρόεδρος δεν αρνήθηκε τις μεγάλες ευθύνες του κ. Γ. Παπανδρέου κυρίως στο ζήτημα των αποκρατικοποιήσεων, ενώ ερωτηθείς για το ποιος θα έπρεπε να ηγηθεί του ΠΑΣΟΚ στις επόμενες εκλογές επιφυλάχθηκε να λάβει σαφή θέση μετά το PSI, αλλά περιέγραψε το πρόσωπο μάλλον εξαιρώντας τον κ. Παπανδρέου, καθώς όπως είπε πρέπει να είναι κάποιος που θα μπορούσε «να επιδιώξει την εξουσία», καθώς σε άλλη περίπτωση «δεν είσαι κόμμα, αλλά εκδρομική ένωση ή πολιτιστική πρωτοβουλία»...

Σημειώνεται ότι τακτικοί συνομιλητές του αντιπροέδρου τόνιζαν επιπλέον ότι ο κ. Πάγκαλος θα εναντιωνόταν σφόδρα και στην προοπτική μιας προσωρινής δυαρχίας, όπως ακούγεται ως λύση για το ΠΑΣΟΚ. Δηλαδή στο ενδεχόμενο π.χ. ο κ. Βενιζέλος να διεκδικούσε την πρωθυπουργία (αν εκλεγόταν νέος πρόεδρος της Κ.Ο.) και ο κ. Παπανδρέου να παρέμενε πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ.

Το ίδιο σενάριο, άλλωστε, φαίνεται να βρίσκει καθέτως αντίθετη και την τρόικα του ΠΑΣΟΚ, όπως διεφάνη χθες από τις δηλώσεις του κ. Ηλ. Μόσιαλου (9,84). «Η δυαρχία δεν μπορεί να λειτουργήσει μέσα στο πλαίσιο ενός πολιτικού κόμματος. Χρειάζονται καθαρές λύσεις όσον αφορά την ηγεσία και πιστεύω ότι ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ θα πρέπει να ανοίξει πολύ σύντομα τις διαδικασίες για τη φυσιογνωμία μας», είπε.

Στην ίδια ακριβώς κατεύθυνση, όπως προαναφέρθηκε, «κινήθηκαν» και πολλές άλλες δηλώσεις βουλευτών ή και υπουργών του ΠΑΣΟΚ. «Αυτό που προέχει τώρα είναι να ανοίξουμε μια οργανωμένη συζήτηση για το πώς θα κατέβει το ΠΑΣΟΚ στις εκλογές, με ποια ατζέντα και με ποια πολιτική» είπε η κ. Λούκα Κατσέλη (Flash), ενώ ακόμη πιο ευκρινής ήταν η δήλωση του αναπληρωτή υπουργού Οικονομικών Παντ. Οικονόμου (Real), ο οποίος υπενθυμίζεται ότι είναι και μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου τη σύγκληση του οποίου ήδη αξιώνουν πολλά μέλη του. «Ο Γιώργος Παπανδρέου πρέπει να παρουσιάσει γρήγορα ένα χρονοδιάγραμμα δράσεων και να ανοίξει άμεσα τις διαδικασίες, οι οποίες θα περιλαμβάνουν και την εκλογή νέου προέδρου από τη βάση» τόνισε, ενώ ταυτόσιμη ήταν η τοποθέτηση και της κ. Φώφης Γεννηματά (Real).

«Χρειάζεται μια καινούργια αρχή και πρέπει άμεσα να ανοίξουν οι εσωκομματικές διαδικασίες» υποστήριξε (ΣΚΑΪ) και η κ. Εύα Καϊλή, ενώ πιο προωθημένη ήταν η παρέμβαση του κ. Οδ. Βουδούρη που υποστήριξε ότι «η ενότητα του ΠΑΣΟΚ δεν είναι αυτοσκοπός» και αναρωτήθηκε μήπως είναι καλύτερο να διασπασθεί «όπως τα ανδρόγυνα που δεν τα πάνε καλά». Αξιομνημόνευτη, τέλος, ήταν και η πρόταση του βουλευτή κ. Λ. Γρηγοράκου το ΠΑΣΟΚ να μετονομασθεί σε «Αντίσταση σε ό,τι έρχεται και σε ό,τι πάει να γίνει»...

Δυσφορία Παπαδήμου για την υπουργική πολυφωνία - Του Κωνσταντινου Zουλα

Συστάσεις με τη μορφή των έμμεσων προειδοποιήσεων αναμένεται να απευθύνει αύριο ο κ. Λούκας Παπαδήμος σε κυβερνητική σύσκεψη στην οποία θα προεδρεύσει με αντικείμενο το νέο πολυνομοσχέδιο του υπουργείου Οικονομικών. Ο λόγος είναι ότι ο πρωθυπουργός φέρεται ιδιαίτερα προβληματισμένος από τις καθημερινές διαφωνίες και αλληλοκατηγορίες υπουργών του, καθώς αυτές εκπέμπουν ήδη εικόνα διάλυσης της κυβέρνησης πριν καλά καλά αναλάβει τη δύσκολη αποστολή που της έχει ανατεθεί.

Εντονη ανησυχία

Κατά πληροφορίες, ο κ. Παπαδήμος ήδη από την προηγούμενη Κυριακή μετέφερε σε συνομιλητές του την έντονη ανησυχία του για τις δημόσιες αντεγκλήσεις των κυβερνητικών στελεχών, παρατηρώντας μάλιστα ότι ουδόλως τις ανέμενε τόσο σύντομα και πολύ περισσότερο στην παρούσα κρίσιμη συγκυρία. Κατά τις ίδιες πηγές, τον πρωθυπουργό δεν τον προβληματίζουν τόσο οι «διακομματικές» συγκρούσεις στην κυβέρνησή του όπως π.χ. οι πρόσφατες ανάμεσα στον κ. Αδωνη Γεωργιάδη και τον κ. Χρ. Παπουτσή.

Κόντρες αρμοδιοτήτων θεωρεί ότι είναι διαχειρίσιμες, δεδομένου ότι πολύ σύντομα -και αφού κλείσει η διαπραγμάτευση με την Ε.Ε.- θα διαλευκανθεί από τον ίδιο ποιος έχει ποιες εξουσίες. Τον κ. Παπαδήμο περισσότερο απασχολούν οι ενδοπασοκικές συγκρούσεις, καθώς αυτές τις αποδίδει σε τακτικές κινήσεις ή και στον προσωπικό σχεδιασμό των δελφίνων του ΠΑΣΟΚ. Ανησυχεί μάλιστα για το ενδεχόμενο αυτές να ενταθούν όσο πλησιάζουν οι ενδοκομματικές εκλογές και γι’ αυτό είναι πιθανόν αύριο όχι μόνον να καυτηριάσει τις υπουργικές διαφοροποιήσεις, αλλά ίσως ακόμη και να καταστήσει σαφές ότι ο ίδιος δεν προτίθεται να εμφανίζεται ως αμήχανος παρατηρητής. Πόσω μάλλον όταν οι αποφάσεις που θα δρομολογηθούν άμεσα ουδόλως ευχάριστες θα είναι για τους πολίτες και, όπως πιθανώς θα πει, μόνον με τη στήριξη όλων μπορούν να καταστούν αποτελεσματικές.

Κάποιες από αυτές άλλωστε είναι το βασικό αντικείμενο της αυριανής σύσκεψης, καθώς στο πολυνομοσχέδιο θα ενταχθούν όλες οι εκκρεμότητες της προηγούμενης κυβέρνησης (εφεδρεία, περικοπές στις επικουρικές συντάξεις, άνοιγμα επαγγελμάτων κ.λπ.).

Το μόνο που δεν θα συζητηθεί αύριο είναι τι θα γίνει με τα ταξί, καθως ο κ. Βορίδης επιφυλάχθηκε να φέρει σε λίγες μέρες τις δικές του αλλαγές στο ν/σ του κ. Ραγκούση - θα έχει γι’ αυτό, όπως και για τις εξαιρέσεις που προωθεί στις εφεδρείες, κατ’ ιδίαν συνάντηση σήμερα με τον πρωθυπουργό.

Σημειώνεται ότι, παρά την κοινή διαπίστωση ότι όσο αλληλοσπαράσσονται οι πράσινοι υπουργοί τόσο βυθίζεται σε ανυποληψία το ΠΑΣΟΚ, ο κ. Μιλ Παπαιωάννου έκρινε σκόπιμο χθες να επικρίνει δημοσίως τον κ. Πάγκαλο επειδή και εκείνος «έθιξε» τις ευθύνες των κ. Βενιζέλου, Παπακωνσταντίνου και Παπουτσή.

Διαφωνούν κορυφαίοι υπουργοί , Του Κωνσταντινου Zουλα

Πριν καλά καλά επισημοποιηθεί η πρόθεση της κυβέρνησης να προχωρήσει εντέλει σε δημοψήφισμα που θα αφορά την οικονομική και δημοσιονομική κρίση της χώρας, το νόημα, αλλά και η στόχευση της συγκεκριμένης διαδικασίας άρχισε να αμφισβητείται εντονότατα από τους ίδιους τους υπουργούς! «Δεν μπορεί να αντιμετωπίζουμε με υπεκφυγές και προσχήματα όσα είναι αυτονόητο ότι οφείλουμε να πράξουμε» σχολίασε ο κ. Ανδ. Λοβέρδος, δηλώνοντας κάθετα αντίθετος με την επιλογή του δημοψηφίσματος. «Οι ευθύνες μας είναι συγκεκριμένες, εμείς πρώτοι πρεσβεύουμε ότι η αντιπολίτευση στερείται σοβαρής αντιπρότασης και επομένως διερωτώμαι τι νόημα θα είχε να θέσουμε στους πολίτες αόριστα διλήμματα. Οπως, επίσης, δεν θέλω να σκέφτομαι τα πολιτικά αδιέξοδα που θα προκαλούνταν από την τυχόν αρνητική απάντηση των πολιτών στη σωτηρία της χώρας που δεν χωρεί βέβαια σε κανένα ερώτημα. Αλλωστε, ολοι ξέρουμε ότι φορολογικά ζητήματα δεν μπορούν να τεθούν σε δημοψηφίσματα βάσει και του Συντάγματος».

Ανάλογη ήταν η έκπληξη που εξέφρασε και η κ. Αννα Διαμαντοπούλου από την επιλογή του κ. Χ. Καστανίδη να περιγράψει σε αδρές γραμμές μέχρι και τα ερωτήματα που θα τεθούν στο δημοψήφισμα. «Είναι ένα θέμα που επί της ουσίας δεν έχει συζητηθεί ποτέ σε υπουργικό συμβούλιο, καθώς η μόνη μέχρι τώρα ενημέρωση που είχαμε αφορούσε το τεχνικό μέρος, δηλαδή τη νομική δυνατότητα να διεξαχθεί δημοψήφισμα στην οποία ουδείς διεφώνησε. Από εκεί και πέρα όμως αδυνατώ να αντιληφθώ πώς το φαντάζονται όσοι το προωθούν. Δηλαδή, τι θα θέσουμε ως ερώτημα; Αν οι πολίτες συμφωνούν με το πολυνομοσχέδιο του κ. Βενιζέλου ή τον προυπολογισμό του 2012;» αναρωτήθηκε με σκωπτικό τρόπο η υπουργός Παιδείας, εκφράζοντας έτσι και εκείνη τη διαφωνία της με την επιλογή και εκτιμώντας επιπλέον ότι μπορεί να δημιουργήσει περισσότερα προβλήματα από αυτά που δήθεν επιχειρεί να επιλύσει.

Σοβαρές επιφυλάξεις διατύπωναν  και αρκετά ακόμη κυβερνητικά στελέχη που έθεταν επιπλέον και τη διάσταση της ηττοπάθειας που εκπέμπει η συγκεκριμένη διαδικασία. Με την έννοια πως θα καταλογισθεί ευλόγως στην κυβέρνηση ότι θέτει κάποια αυτονόητα ερωτήματα στους πολίτες για να ανανεώσει δήθεν τη νομιμοποίησή της καθώς φοβάται να το πράξει μέσω εκλογών.

Ολα τούτα είναι βέβαιο ότι θα απασχολήσουν σήμερα την κυβερνητική επιτροπή, πόσω μάλλον όταν ανησυχία για την επιλογή του δημοψηφίσματος εξέφραζε χθες και ο τραπεζικός κλάδος.

Επαναδιαπραγμάτευση με τρόικα Θα επιδιώξει η Αθήνα για τον στόχο του ελλείμματος, εξαιτίας της βαθιάς ύφεσης - Του Κωνσταντινου Zουλα

Στην παραδοχή ότι η κυβέρνηση είναι πιθανόν να ζητήσει εκ νέου διαπραγματεύσεις με την τρόικα προκειμένου να επαναπροσδιορισθεί ο φετινός στόχος μείωσης του ελλείμματος που καθίσταται δυσχερέστερος λόγω και της μεγαλύτερης ύφεσης (από την προβλεφθείσα) προέβη χθες ο κ. Ευ. Βενιζέλος μιλώντας στο ΚΤΕ Οικονομικών του ΠΑΣΟΚ. Ο υπουργός Οικονομικών επιβεβαίωσε επίσης τις πληροφορίες ότι η κυβέρνηση επανεξετάζει το χρονοδιάγραμμα των ιδιωτικοποιήσεων λόγω της πρωτοφανούς πτώσης του Χρηματιστηρίου. Οπως εξήγησε, οι ιδιωτικοποιήσεις των εισηγμένων εταιρειών θα «μετακινηθούν» στο τέλος του σχετικού προγράμματος σε αντίθεση με τις μη εισηγμένες που θα προηγηθούν.

Παράλληλα, ο πρωθυπουργός, σε σύσκεψη που προηγήθηκε, ζήτησε από τον υπουργό Οικονομικών να βρει τη νομική φόρμουλα προκειμένου να μπορούν στο εξής να δημοσιοποιούνται τα ονόματα των μεγαλοοφειλετών στο Δημόσιο και να αρθούν οι δυσκολίες που υπάρχουν λόγω της προστασίας των προσωπικών δεδομένων. Νωρίτερα, στη διάρκεια του υπουργικού συμβουλίου, ο κ. Παπανδρέου θέλησε επίσης να διαμηνύσει ότι η Ελλάδα δεν θα αποδεχθεί αλλαγές στα ήδη συμφωνηθέντα με την Ε.Ε. που να θίγουν την αξιοπρέπειά της. Υπονόησε, δηλαδή, ότι η κυβέρνηση δεν προτίθεται να αποδεχθεί τις περιβόητες εγγυήσεις που της ζητούνται εκ των υστέρων, ούτε και θα επαναδιαπραγματευθεί τη δανειακή χρηματοδότησή της.

Αν κάτι, ωστόσο, έμελλε να επισκιάσει το χθεσινό συμβούλιο ήταν μια εντελώς απροσδόκητη παρέμβαση του κ. Χρ. Παπουτσή, ο οποίος θέλησε να σχολιάσει το προχθεσινό αίτημα του αναπληρωτή υπουργού Ανάπτυξης κ. Χάρη Παμπούκη να επανασυσταθεί το υπουργείο Ναυτιλίας. Ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη θεωρώντας προφανώς ότι οι δηλώσεις του συναδέλφου του τον θίγουν προσωπικά (ο κ. Παμπούκης υπονόησε ότι στο υπουργείο Ναυτιλίας πρέπει να μεταφερθεί από τον κ. Παπουτσή και το Λιμενικό Σώμα) εμμέσως πλην σαφώς επεδίωξε από τον πρωθυπουργό να αποδοκιμάσει τον ομόλογό του. Ο κ. Παπανδρέου, ωστόσο, όχι μόνον δεν υιοθέτησε τον δηκτικό τρόπο με τον οποίο ο κ. Παπουτσής επέκρινε τον (απόντα από τη συνεδρίαση) κ. Παμπούκη, αλλά κατ’ ουσίαν παραδέχθηκε τις δυσλειτουργίες που έχουν προκύψει ανάμεσα στα δύο χαρτοφυλάκια, καλώντας τους συναρμόδιους υπουργούς να τα βρουν μεταξύ τους!

Ο διάλογος μεταξύ του πρωθυπουργού και του κ. Παπουτσή είναι ενδεικτικός: «Δεν είναι δυνατόν να υπάρχει υπονόμευση μελών της κυβέρνησης από συναδέλφους τους όταν ο διαχωρισμός του Λιμενικού από τη Ναυτιλία είναι κεντρική κυβερνητική επιλογή που έχει ψηφισθεί με νόμο», φέρεται να είπε ο κ. Παπουτσής για να λάβει λίγο αργότερα την εξής απάντηση του κ. Παπανδρέου: «Δεν πρέπει να είστε κολλημένοι με τις καρέκλες σας. Η δουλειά είναι συλλογική». «Ορισμένοι είμαστε κολλημένοι με την αξιοπρέπειά μας», ήταν η καθ’ όλα αναπάντεχη ανταπάντηση του κ. Παπουτσή και στο σημείο αυτό ο πρωθυπουργός τον κάλεσε μαζί με τους συναρμόδιους υπουργούς του να βρουν τις λύσεις για να μην υπάρχουν επικαλύψεις στις αρμοδιότητες.

Αξιοσημείωτο είναι, τέλος, ότι τα σοβαρά προβλήματα που έχουν ανακύψει με τις διαρκείς μεταφορές των αρμοδιοτήτων που υπάγονταν στο καταργηθέν υπουργείο επιβεβαίωσε πλήρως και ο κ. Μιχ. Χρυσοχοΐδης. Κληθείς από τον πρωθυπουργό να καταθέσει την εμπειρία του –έχει διατελέσει υπουργός και στα δύο χαρτοφυλάκια (Ανάπτυξης και Προστασίας του Πολίτη)– παραδέχθηκε ότι «υπάρχουν πολλές γκρίζες ζώνες που δημιουργούν παρεξηγήσεις μεταξύ των υπουργείων και χρειάζεται», όπως είπε, «άμεσο θεσμικό ξεκαθάρισμα για να αρθούν οι δυσλειτουργίες». Με άλλους λόγους, ο κ. Χρυσοχοΐδης, χωρίς μεν να υιοθετεί το αίτημα του κ. Παμπούκη για την επανασύσταση του υπουργείου Ναυτιλίας, δικαίωσε απολύτως τους προβληματισμούς του περί σοβαρών κυβερνητικών δυσλειτουργιών τις οποίες αντιθέτως δεν παραδέχθηκε ο κ. Παπουτσής.