Οι Γάλλοι επαναστατούν. Το ίδιο και οι Έλληνες. Καιρός ήταν - Paul Krugman στους New York Times.

Οι εκλογές της Κυριακής ήταν στην πραγματικότητα ένα δημοψήφισμα για την οικονομική στρατηγική που ακολουθείται στην Ευρώπη και οι ψηφοφόροι και των δύο χωρών την αποδοκίμασαν. Δεν είναι ακόμα ξεκάθαρο πόσο σύντομα οι ψηφοφόροι θα κατορθώσουν αλλαγές σε επίπεδο πολιτικής, αλλά ο χρόνος τελειώνει για την έξοδο από την κρίση μέσα από τη λιτότητα – και αυτό είναι κάτι καλό. Περιττό να αναφέρω ότι κανείς δεν άκουγε κάτι τέτοιο από τους συνήθεις υπόπτους κατά την προεκλογική περίοδο. Ήταν μάλιστα κάπως αστείο να βλέπεις τους "απόστολους της ορθοδοξίας" να προσπαθούν να σκιαγραφήσουν τον μετριοπαθή François Hollande ως μία απειλή! «Είναι μάλλον επικίνδυνος» δήλωσε ο Economist. 

 Η αλήθεια είναι ότι η νίκη του François Hollande σημαίνει το τέλος του Γαλλο-Γερμανικού άξονα «Μέρκελ – Σαρκοζί» που επέβαλε το καθεστώς λιτότητας τα τελευταία 2 χρόνια. Αυτό θα ήταν όντως επικίνδυνο αν αυτή η πολιτική λειτουργούσε ή έστω είχε μία λογική πιθανότητα να πετύχει. Αλλά δεν λειτούργησε και δεν μπορεί να πετύχει. Είναι καιρός να προχωρήσουμε.

Οι Ευρωπαίοι ψηφοφόροι αποδεικνύονται σοφότεροι από τους καλύτερους και εξυπνότερους της ηπείρου. Τι είναι λάθος στη συνταγή της περικοπής δαπανών ως το φάρμακο για τα Ευρωπαϊκά προβλήματα; Μία απάντηση είναι ότι τα επιχειρήματα ότι οι περικοπές δαπανών θα ενθάρρυναν με κάποιο τρόπο τους καταναλωτές και τις επιχειρήσεις να ξοδεύουν περισσότερο έχουν αποτύχει παταγωδώς σύμφωνα με την εμπειρία των τελευταίων 2 ετών. Η περικοπές δαπανών σε μία οικονομία σε ύφεση απλώς κάνουν την ύφεση βαθύτερη. Επιπλέον, δεν φαίνεται να υπάρχει κάποιο κέρδος σε αντάλλαγμα του πόνου που προκαλεί αυτή η πολιτική. 

Πάρτε το παράδειγμα της Ιρλανδίας που έχει υπάρξει πιστή στην εφαρμογή των μέτρων λιτότητας σε μία προσπάθεια να κερδίσει την εμπιστοσύνη των αγορών. Σύμφωνα με την επικρατούσα οικονομική θεώρηση αυτό θα έπρεπε να λειτουργήσει. Στην πραγματικότητα η Ευρωπαϊκή ελίτ έχει τόσο ανάγκη να το πιστέψει που καταλήγει να δηλώνει ότι η Ιρλανδική οικονομία έχει αρχίσει να αναρρώνει. Αλλά δεν έχει. Το κόστος δανεισμού της Ιρλανδίας παραμένει πολύ υψηλότερο από αυτά της Ισπανίας ή της Ιταλίας. Ποιες είναι λοιπόν οι εναλλακτικές; Μία λύση θα ήταν να διαλυθεί το Ευρώ. 

Η Ευρώπη δεν θα ήταν σε αυτή την κατάσταση αν η Ελλάδα είχε ακόμα τη δραχμή, η Ισπανία τη πεσέτα κτλ. Κι αυτό γιατί η Ελλάδα και η Ισπανία θα είχαν αυτό που σήμερα στερούνται για να ανακτήσουν την ανταγωνιστικότητά τους και να ενισχύσουν τις εξαγωγές: την υποτίμηση. Στον αντίποδα του Ιρλανδικού παραδείγματος, πάρτε το παράδειγμα της Ισλανδίας που είχε το θάρρος να αφήσει τις τράπεζες να χρεοκοπήσουν και να υποτιμήσει το νόμισμά της και έχει πολύ καλύτερη ανάρρωση από την Ιρλανδία. 

 Από την άλλη, η διάλυση του Ευρώ θα ήταν ιδιαίτερα αποδιοργανωτική και θα αντιπροσώπευε μία τεράστια ήττα για το Ευρωπαϊκό σχέδιο της μακροχρόνιας προσπάθειας για προώθηση της ειρήνης και της δημοκρατίας μέσω στενότερης ένωσης. Υπάρχει άλλος δρόμος; Ναι υπάρχει – και οι Γερμανοί έχουν αποδείξει πως μπορεί να λειτουργήσει αυτός ο τρόπος αλλά δυστυχώς δεν καταλαβαίνουν το μάθημα της δικής τους εμπειρίας. Μιλώντας για την Ευρωπαϊκή κρίση οι Γερμανοί φέρνουν το παράδειγμα της δικής τους κρίσης στις αρχές της περασμένης δεκαετίας και πως κατάφεραν να τη ξεπεράσουν. 

Αυτό που δεν αναγνωρίζουν όμως είναι ότι η ανάκαμψή τους ήταν το αποτέλεσμα ενός τεράστιου εμπορικού πλεονάσματος έναντι άλλων Ευρωπαϊκών κρατών και συγκεκριμένα σε σχέση με τα κράτη που σήμερα είναι σε κρίση. Οι χώρες που βιώνουν κρίση ίσως να μπορούσαν να μιμηθούν τη Γερμανική επιτυχία αν αντιμετώπιζαν ένα συγκριτικά ευνοϊκό περιβάλλον – αν σήμερα δηλαδή, άλλες χώρες και ειδικότερα η Γερμανία, είχαν μία πληθωριστική άνοδο. Η Γερμανική εμπειρία δεν είναι όπως φαντάζονται οι Γερμανοί ένα επιχείρημα για μονομερή λιτότητα στη Νότια Ευρώπη αλλά ένα επιχείρημα για πολύ περισσότερες επεκτατικές πολιτικές αλλού και συγκεκριμένα για την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα να εγκαταλείψει την εμμονή με τον πληθωρισμό και να επικεντρωθεί στην ανάπτυξη. 

 Είναι περιττό να αναφέρω ότι στους Γερμανούς δεν αρέσει αυτό το συμπέρασμα, ούτε επίσης στην ΕΚΤ. Θα επιμείνουν στις φαντασιώσεις τους για ευημερία μέσω λιτότητας και σε αποτυχημένες στρατηγικές ως μοναδική υπεύθυνη λύση. Αλλά φαίνεται πως δεν θα έχουν πια αδιαμφισβήτητη υποστήριξη από τη Γαλλική Προεδρία. Και αυτό, όσο περίεργο κι αν ακούγεται, σημαίνει ότι τόσο το Ευρώ όσο και το Ευρωπαϊκό Σχέδιο έχουν πλέον μεγαλύτερη πιθανότητα επιβίωσης από ότι λίγες ημέρες πριν.

Να διαψεύσουμε τον κ. Τόμσεν - Του Μπαμπη Παπαδημητριου

Πρόσφατα, ο Πολ Κρούγκμαν, νομπελίστας οικονομολόγος και εξαίρετος αρθρογράφος των «Τάιμς της Νέας Υόρκης», σημείωσε στο ηλεκτρονικό σημειωματάριό του πότε η βασική πρόταση του κεϋνσιανισμού μετατρέπεται σε παρωδία. Οι παρατηρήσεις του είναι πολύ χρήσιμες, κυρίως σε εκείνους που σπεύδουν να τον χρησιμοποιήσουν ως επιχείρημα υπέρ της διατήρησης του μεγάλου και σπάταλου ελληνικού κράτους.

Λέει ο Κρούγκμαν. Σκεφτείτε τις διαφορές μεταξύ τριών προτάσεων. Η πρώτη: «Το κρατικό έλλειμμα είναι παράγοντας ανάπτυξης, αν όλα τα άλλα μεγέθη μείνουν σταθερά». Δεύτερη πρόταση: «Το έλλειμμα είναι παράγοντας ανάπτυξης, σε κάθε περίπτωση». Και τρίτη: «Μόνον το έλλειμμα αποτελεί παράγοντα ανάπτυξης».

Οπως εξηγεί ο καθηγητής, μόνον την πρώτη πρόταση μπορεί κανείς να θεωρήσει συνεπή με την κεϋνσιανή προσέγγιση. Η δεύτερη είναι «πολύ απλά, ηλίθια», σημειώνει. Και συμπληρώνει: «Είναι όμως αυτό που συνήθως βλέπει κανείς να λέγεται στα εκ του προχείρου σχόλια που ανταλλάσσονται με πάθος στο Ιντερνετ. Αν ήταν αλήθεια, η ελληνική οικονομία θα είχε την αξία ενός θαύματος». Η τρίτη πρόταση είναι ακόμη χειρότερη, καταλήγει ο καθηγητής του Πανεπιστημίου του Πρίνστον. Ακόμη όμως και αν ξεκαθαρίσουμε τι πραγματικά λέει η κεϋνσιανή προσέγγιση, το πρόβλημα με την υπερβολική ύφεση της Ελλάδας δεν θα έχει αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά. Γιατί είναι αλήθεια πως ακόμη και μετά τον Απρίλιο, όταν, όπως όλοι ελπίζουν πλέον, η Ελληνική Δημοκρατία θα έχει «γυρίσει» το τεράστιο χρέος της, η πιθανότητα να επιστρέψει σε αναπτυξιακή ροπή παραμένει εξαιρετικά μικρή.

Ο λόγος είναι μάλλον απλός: το Νέο Οικονομικό Πρόγραμμα, γνωστό ως Μνημόνιο 2, δεν περικόπτει επαρκώς τις ανάγκες του κράτους. Ως αποτέλεσμα, η φορολογική αφαίμαξη θα συνεχιστεί. Είναι εξαιρετικά αμφίβολο αν το νέο εισόδημα του παραγωγικού τομέα, δηλαδή του επιχειρηματικού τομέα (αν και όχι ολόκληρου), θα είναι επαρκές για να υποκαταστήσει τη ζήτηση, την οποία συντηρούσε το τεράστιο κρατικό έλλειμμα. Λογικά, όλοι οι έμπειροι οικονομολόγοι παρατηρούν ότι το νέο μείγμα οικονομικής πολιτικής «δεν πρόκειται να έχει αποτέλεσμα».

Ας θυμίσουμε μερικά βασικά νούμερα, όπως επιμένουμε να κάνουμε τον τελευταίο καιρό. Στα σχεδόν 30 χρόνια, από το τέλος της μεγάλης προηγούμενης (1979) μέχρι την παρούσα μεγαλύτερη κρίση (2008), η ελληνική οικονομία μεγάλωσε με μέσο ετήσιο ρυθμό 2,2%. Αυτόν ακριβώς που χρησιμοποιούν και οι εμπειρογνώμονες του Νομισματικού Ταμείου στην απόρρητη Ανάλυσή τους περί της Βιωσιμότητας του Δημοσίου Χρέους (DSA), επί της οποίας έγιναν οι συζητήσεις στο ολονύκτιο Eurogroup.

Η εκτίμηση αυτή είναι ορθή από την πλευρά της ποσοστικής ανάλυσης. Θα ήταν όμως λάθος να στηρίξουμε στα ποιοτικά της χαρακτηριστικά την πρόβλεψή μας για όσα μπορεί να επιτύχει η εθνική μας οικονομία τα αμέσως επόμενα χρόνια. Πράγματι, πρόκειται για μια περίοδο με πολλές διαφοροποιήσεις, από τη μία δεκαετία στην επομένη.

Ετσι, στην καταστροφική πρώτη δεκαετία του Αντρέα Παπανδρέου (1980 - 1989), η οικονομία αναπτύχθηκε με μέσο ρυθμό του ΑΕΠ μόλις 0,8%. Πρακτικώς, χάθηκε μία δεκαετία στη διάρκεια της οποίας η Ελλάδα κατέστησε τα διαρθρωτικά της προβλήματα οξύτερα, καθιέρωσε την κρατικο-επιχειρηματική διαφθορά και μεγάλωσε την απόστασή της από τα άλλα κράτη της Ευρώπης.

Στην επόμενη δεκαετία, χάρις στο άνοιγμα του τραπεζικού τομέα (1987 - 1992), στην κατάργηση των δασμών στο εξωτερικό εμπόριο (1992 - 93) και στην απελευθέρωση της κίνησης κεφαλαίων (1992 - 94), η ανάπτυξη ανέβηκε στο 1,9%. Το αποτέλεσμα θα ήταν ακόμη καλύτερο αν δεν είχε επιβληθεί λιτότητα στον ιδιωτικό τομέα, προκειμένου να περιοριστεί το κρατικό έλλειμμα, χωρίς πάντως να μειωθεί πραγματικά το μέγεθός του, παρά το επιτυχημένο πρώτο κύμα ιδιωτικοποιήσεων.

Η τρίτη δεκαετία ξεχωρίζει. Το εγχώριο προϊόν αυξήθηκε με μέσο ρυθμό 3,2%. Αν μάλιστα ξεχωρίσουμε την περίοδο από τη σταθεροποιητική υποτίμηση του Μαρτίου 1998 μέχρι και ολόκληρο το 2007, η Ελλάδα εμφανίζει αύξηση του ΑΕΠ λίγο μεγαλύτερη από 4% ετησίως. Ο κύριος παράγοντας ήταν η σταθερότητα του νομίσματος και η διάθεση νέων δανείων προς την οικονομία. Αρχικώς, το 1998, ορίστηκε η κεντρική ισοτιμία εγκατάλειψης της δραχμής. Στη συνέχεια, «κλείδωσε» η εισαγωγή του ευρώ (2002). Μέχρι την κρίση του παγκόσμιου, ευρωπαϊκού και ελληνικού χρηματοπιστωτικού συστήματος, τον Οκτώβριο 2008, η Ελλάδα είχε αλλάξει εκπληκτικά.

Αυτό ακριβώς χρειαζόμαστε και τώρα. Επειδή όμως το νέο χρήμα θα είναι μετρημένο, χρειάζεται μια θελκτική αναπτυξιακή ιστορία. Η μόνη ρεαλιστική είναι η μεταβίβαση από το κράτος προς τον ιδιωτικό τομέα ενός πλήθους δραστηριοτήτων και υπηρεσιών. Ετσι θα μειωθούν οι φόροι. Και ταυτοχρόνως, θα γίνουν οι σημαντικές επενδύσεις που απαιτούνται σε όλους τους τομείς στους οποίους το κράτος θα σταματήσει να ασκεί τον αντιπαραγωγικό του έλεγχο. Οι ευκαιρίες που θα δημιουργηθούν θα φέρουν νέα δάνεια και θα δημιουργήσουν νέα εισοδήματα. Ενας ρυθμός αύξησης του ΑΕΠ που θα διαψεύσει τον κ. Τόμσεν είναι εφικτός. Αρκεί να πάμε στην άλλη κατεύθυνση από εκείνη που δείχνουν οι αμετανόητοι κρατικοδίαιτοι κρατιστές.

Αψογη καταστροφή , Του Paul Krugman / The New York Times

Η οικονομική αναταραχή στην Ευρώπη δεν είναι πλέον πρόβλημα μικρών περιφερειακών οικονομιών, όπως της Ελλάδας. Αυτό που συμβαίνει σήμερα είναι μια ολοκληρωτική επίθεση των αγορών σε μεγάλα κράτη, όπως η Ισπανία και η Ιταλία. Σε αυτό το σημείο, οι χώρες που απειλούνται παράγουν περίπου το 1/3 του ΑΕΠ της Ευρωζώνης, γεγονός που σημαίνει πως το ενιαίο νόμισμα βρίσκεται αντιμέτωπο με την προοπτική της εξαφάνισης. Και όλες οι ενδείξεις συγκλίνουν στο συμπέρασμα ότι οι Ευρωπαίοι ηγέτες δεν είναι καν διατεθειμένοι να αναγνωρίσουν τη φύση της απειλής που αντιμετωπίζουν, πόσο μάλλον να την αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά.

Παραπονέθηκα συχνά στο παρελθόν για τη «δημοσιονομικοποίηση» του οικονομικού λόγου εδώ στην Αμερική και για το γεγονός ότι η άκαιρη επικέντρωση σε θέματα δημοσιονομικών ελλειμμάτων αποπροσανατόλισε την Ουάσιγκτον από την καταστροφή που βρίσκεται σε εξέλιξη στο μέτωπο της αγοράς εργασίας. Αλλά δεν είμαστε οι μόνοι που έχουμε τέτοιες εμμονές. Μάλιστα, οι Ευρωπαίοι είναι πολύ πολύ χειρότεροι.

Ακούστε τι λένε πολλοί Ευρωπαίοι ηγέτες –κυρίως, αλλά όχι μόνο οι Γερμανοί– και θα νομίσετε ότι το πρόβλημα της ηπείρου τους είναι ηθικής φύσεως: Κυβερνήσεις δανείστηκαν υπερβολικά και τώρα πληρώνουν το τίμημα που τους αξίζει, με τη μορφή μέτρων λιτότητας.

Ωστόσο, αυτή η ιστοριούλα ισχύει, αν ισχύει, μόνο στην περίπτωση της Ελλάδας και για κανέναν άλλον. Ειδικά η Ισπανία, για παράδειγμα, είχε πλεονασματικούς προϋπολογισμούς και πολύ χαμηλό χρέος πριν από την κρίση του 2008. Οι δημοσιονομικές της επιδόσεις, θα μπορούσε να πει κανείς, ήταν άψογες. Και παρότι δέχθηκε βαρύ πλήγμα από την κατάρρευση της αγοράς ακινήτων, παραμένει ένα κράτος με χαμηλό σχετικά χρέος.

Για ποιο λόγο λοιπόν η Ισπανία –μαζί με την Ιταλία που έχει υψηλότερο χρέος αλλά μικρότερα ελλείμματα– βρίσκεται σήμερα στο επίκεντρο του κυκλώνα; Η απάντηση είναι ότι οι χώρες αυτές βρίσκονται αντιμέτωπες με κάτι ανάλογο με τις μαζικές αναλήψεις μετρητών από τα γκισέ των τραπεζών, μόνο που σε αυτήν την περίπτωση οι αναλήψεις γίνονται από κράτη και όχι –ή, καλύτερα, και όχι μόνο– από τις τράπεζές τους.

Ιδού πώς δουλεύει το σύστημα: Οι επενδυτές πιστεύουν, αδιάφορο για ποιους λόγους, ότι ένα κράτος θα χρεοκοπήσει. Ετσι, δεν αγοράζουν τα ομόλογά του, παρά μόνο με πολύ υψηλά επιτόκια, λόγω της κρίσης εμπιστοσύνης. Τα υψηλά αυτά επιτόκια όμως δυσχεραίνουν τη δημοσιονομική κατάσταση του κράτους, καθιστώντας την προοπτική της χρεοκοπίας αυτοεκπληρούμενη προφητεία. Και καθώς συμβαίνει αυτό, ξεσπάει ταυτόχρονα και τραπεζική κρίση, καθώς τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα του εν λόγω κράτους έχουν συνήθως επενδύσει μαζικά στα ομόλογά του.

Μια χώρα με δικό της νόμισμα, όπως, ας πούμε, η Βρετανία, μπορεί βεβαίως να βρει διέξοδο από μια τέτοια κρίση. Αν είναι αναγκαίο, η Τράπεζα της Αγγλίας θα παρέμβει αγοράζοντας κρατικά ομόλογα της χώρας, τυπώνοντας έτσι νέο χρήμα. Κάτι τέτοιο θα μπορούσε βέβαια να ενισχύσει τον πληθωρισμό (αν και είναι αμφίβολο κατά πόσον αυτό είναι πιθανό σε συνθήκες κρίσης), αλλά σε κάθε περίπτωση ο πληθωρισμός είναι μικρότερη απειλή για τους επενδυτές απ’ ό, τι η χρεοκοπία. Η Ισπανία και η Ιταλία όμως δεν έχουν δικό τους νόμισμα. Ως εκ τούτου, η απειλή της αυτοεκπληρούμενης προφητείας είναι πέρα για πέρα αληθινή, αφού τα επιτόκια των ομολόγων των δύο αυτών κρατών διαμορφώνονται σε επίπεδα διπλάσια από τα αντίστοιχα της Βρετανίας.

Αυτό που θα έπρεπε να κάνουν τώρα ο κ. Τρισέ και οι συνάδελφοί του στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα είναι να αγοράζουν ισπανικά και ιταλικά ομόλογα, αυτό που θα έκαναν και οι δύο αυτές χώρες δηλαδή αν είχαν δικά τους νομίσματα. Αυτό έκανε και η ΕΚΤ πριν από μερικές εβδομάδες, με αποτέλεσμα προσωρινή ανακούφιση για τα δύο κράτη. Σχεδόν αμέσως όμως, παρενέβησαν οι ηθικολόγοι, οι οποίοι μισούν την ιδέα ότι οι χώρες που αμάρτησαν, δημοσιονομικά υποτίθεται, θα συγχωρεθούν. Η πρόβλεψη ότι θα επικρατήσουν οι απόψεις των ηθικολόγων προκάλεσε νέο πανικό στις αγορές.

Επιπλέον πρόβλημα δημιουργείται και από την εμμονή της ΕΚΤ να διατηρήσει το «άψογο» σκορ της στη διατήρηση της σταθερότητας των τιμών. Ετσι, σε μια στιγμή που η Ευρώπη χρειάζεται απεγνωσμένα ισχυρή αναπτυξιακή ώθηση και μάλιστα λίγος πληθωρισμός θα βοηθούσε σε αυτήν την προσπάθεια, η ΕΚΤ μειώνει τις στρόφιγγες της κυκλοφορίας του χρήματος, προσπαθώντας να αποκρούσει πληθωριστικές πιέσεις οι οποίες υπάρχουν μόνο στη φαντασία της. Και τώρα οδηγούμαστε στο σημείο καμπής. Δεν μιλάμε για μια κρίση που θα κορυφωθεί σε ένα ή δύο χρόνια, αλλά στις αμέσως επόμενες μέρες. Το ερώτημα είναι επομένως αν η ΕΚΤ θα κάνει αυτό που πρέπει, να μειώσει δηλαδή τα επιτόκια και να δανείσει απλόχερα. Ή μήπως οι Ευρωπαίοι είναι τόσο απασχολημένοι με την τιμωρία των αμαρτωλών που θα αμελήσουν να σώσουν τους εαυτούς τους; Ολος ο κόσμος παρακολουθεί...

Η «μυστική εταιρεία» που κρίνει τις τύχες του κόσμου Σύμφωνα με άρθρο των New York Times - Του Vpower

Γενικά το greekreview δεν ασχολείται με τα σενάρια συνομοσιολογίας που κατά καιρούς κατακλύζουν το ιντερνέτ. Αυτό φυσικά δεν συμβαίνει επειδή δεν πιστεύουμε ότι υπάρχουν ομάδες ομάδες συμφερόντων που επενδύουν στην διασάλευση της παγκόσμιας ευημερίας αλλά κυρίως επειδή συνήθως τα σενάρια αυτά στερούνται επαρκούς τεκμηρίωσης, και σε πολλές περιπτώσεις ξεπερνούν σε φαντασία ακόμη και τα σενάρια του Σπήλμπεργκ.

Το παρακάτω όμως άρθρο των New York Times μας έπεισε (κατ' εξαίρεση)  για δύο λόγους:

α) επειδή τα 2 τελευταία χρόνια είναι περισσότερο από προφανές ότι η παγκόσμια οικονομία  ταλανίζεται από πληθώρα σκευωριών και μεθοδεύσεων , και

β) επειδή δημοσιεύεται σε μια εφημερίδα που όταν δεν μιλά για πολιτικά θέματα είναι μια από τις πλέον αξιόπιστες παγκοσμίως.

Στο θέρετρο του Jackson Hole, ψηλά στα βουνά του Γουαϊόμινγκ των ΗΠΑ θα συγκληθεί και φέτος η «μυστική» συνάντηση των κορυφαίων κεντρικών τραπεζιτών, όπου αποφασίζεται η τύχη ολόκληρου του κόσμου. Οι αγορές περιμένουν με ενδιαφέρον σήμερα τις δηλώσεις του επικεφαλής της Ομοσπονδιακής Τράπεζας των ΗΠΑ (FED) Μπεν Μπερνάνκι από το Jackson Hole, ελπίζοντας σε νέα ένεση ρευστότητας από τη FED που μπορεί να φτάνει τα 500 δισ. δολάρια.

Για να φθάσουν στην κεντρική πλατεία οι επισκέπτες της μικρής πόλης Jackson στο Γουαϊόμινγκ του Κάνσας πρέπει να περάσουν κάτω από μία από τις τέσσερις μεγάλες αψίδες, που είναι κατασκευασμένες εξ ολοκλήρου από κέρατα ελαφιού. Το τοπίο είναι ειδυλλιακό και το προτιμούν όσοι θέλουν να ξεφύγουν από την καθημερινότητα, να δουν την άγρια φύση, να κάνουν ορειβασία ή να περπατήσουν στα γύρω βουνά. Αυτές τις ημέρες το θέρετρο Jackson Hole έχει πολλούς επιφανείς επισκέπτες, οι οποίοι ήλθαν επειδή εδώ συγκαλείται όπως και πέρυσι η «μυστική» ετήσια συνάντηση κορυφαίων κεντρικών τραπεζιτών και άλλων παραγόντων με τεράστια επιρροή στην πολιτική και την οικονομία.

Η συνάντηση πραγματοποιείται στις ΗΠΑ επί 35 συναπτά έτη και φέτος γίνεται υπό την αιγίδα της Ομοσπονδιακής Τράπεζας του Κάνσας, που είναι παράρτημα της Ομοσπονδιακής Τράπεζας των ΗΠΑ. Στη συνάντηση θα ληφθούν κρίσιμες αποφάσεις για το μέλλον της παγκόσμιας οικονομίας, από τις οποίες άλλες θα ανακοινωθούν άμεσα και άλλες θα γίνουν γνωστές σε βάθος χρόνου.

Αυστηρός έλεγχος: Ελάχιστοι γνωρίζουν ποιοι ακριβώς θα βρίσκονται στο Jackson Hole από σήμερα μέχρι και το Σαββατοκύριακο, αφού η λίστα των καλεσμένων ελέγχεται πολύ αυστηρά και μόνο οι πιο ισχυροί ηγέτες του πλανήτη και οικονομολόγοι με επιρροή καλούνται.

Ανάμεσα στους λίγους που είναι γνωστό ότι θα συμμετέχουν φέτος περιλαμβάνονται ο πρόεδρος της FED Μπεν Μπερνάνκι, ο οποίος συγκεντρώνει τα περισσότερα φώτα της δημοσιότητας λόγω της ομιλίας του που αναμένεται αύριο. Συμμετέχουν επίσης ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας Ζαν-Κλοντ Τρισέ, ο κεντρικός τραπεζίτης της Τουρκίας Ερντέμ Μπασκί και ο υποδιοικητής της Τράπεζας της Αγγλίας Τσάρλι Μπιν.

Οι λεπτομέρειες για τα θέματα της ατζέντας είναι επτασφράγιστο μυστικό. Στους οικονομικούς κύκλους όμως είναι γνωστό πως αποτελεί πολύ μεγάλη τιμή να προσκληθεί κάποιος να μιλήσει ενώπιον των κορυφαίων οικονομικών και πολιτικών παραγόντων που θα παρευρίσκονται. Οι συνομιλίες και οι παρουσιάσεις θα συνεχιστούν όλο το Σαββατοκύριακο.

Οι αγορές ζητούν νέα ένεση ρευστότητας από τον Μπερνάνκι

Οταν ο Μπεν Μπερνάνκι θα μιλήσει - σε λίγες ώρες - στη μεγάλη αίθουσα χορού του Jackson Hole κάτω από τη σκιά των βουνών Grand Teton, πολιτικοί, οικονομολόγοι και επενδυτές σε κάθε γωνιά του πλανήτη θα κρέμονται από τα χείλη του, αναζητώντας οτιδήποτε στα λεγόμενά του που να δείχνει ότι η FED θα ρίξει και άλλα χρήματα στην αγορά.

Οι αγορές ελπίζουν ότι η FED θα ανακοινώσει νέα ένεση ρευστότητας έως 500 δισ. δολ., όπως έκανε και το 2010 όταν αγόρασε κρατικά ομόλογα των ΗΠΑ. Η Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ είχε ρίξει επίσης στην αγορά 1,7 τρισ. δολ. την περίοδο 2008 και 2009 για να αντιμετωπίσει τη χρηματοπιστωτική κρίση.

Τώρα όλοι θέλουν και τρίτο γύρο βοήθειας, αλλά κανείς δεν γνωρίζει τι θα υποσχεθεί ο Μπερνάνκι, τα χέρια του οποίου είναι περισσότερο δεμένα από ποτέ. Ανάμεσα στις επιλογές που έχει ο πρόεδρος της FED για να τονώσει την αμερικανική οικονομία που ασθμαίνει, είναι: α) να προχωρήσει σε νέο γύρο μεγάλων αγορών ομολόγων κ.λπ., πολιτική που είναι γνωστή ως ποσοτική χαλάρωση, β) να μειώσει τα επιτόκια που πληρώνει η Ομοσπονδιακή Τράπεζα στις εμπορικές τράπεζες για τα αποθέματά τους σε ρευστό και γ) να αυξήσει τον χρόνο ωρίμασης του χαρτοφυλακίου της σε αμερικανικά κρατικά ομόλογα. Η τρίτη αυτή επιλογή είναι και η πιο πιθανή, σύμφωνα με αναλυτές που επικαλούνται οι «Νιου Γιορκ Τάιμς».
Source: http://www.nytimes.com/2011/08/27/business/economy/federal-reserve-chairman-offers-no-new-stimulus.html?_r=1
Επιμέλεια Vpower