Τρώνε πάλι τις συντάξεις - ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΕΛΑΣΤΙΚ

   Ωραία, το εμπέδωσαν όλοι οι Ελληνες: Η «επαναγορά ομολόγων» του ελληνικού Δημοσίου που βρίσκονται στα χέρια ιδιωτών, την οποία αποφάσισε το Eurogroup, σημαίνει ότι η κυβέρνηση Σαμαρά, Βενιζέλου, Κουβέλη θα... ληστέψει και πάλι τα ήδη «κουρεμένα» ομόλογα των ασφαλιστικών ταμείων - όπως και των νοσοκομείων, των πανεπιστημίων κ.λπ. 

   Με άλλα λόγια, η συγκυβέρνηση ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ ετοιμάζεται να μειώσει και πάλι δραματικά τις συντάξεις των Ελλήνων γερόντων. Να υποβαθμίσει εκ νέου τη δημόσια υγεία κλείνοντας κλινικές, κέντρα υγείας και νοσοκομεία. Να ξανακάνει δυσβάστακτο βάρος τη μόρφωση των παιδιών βάζοντας λουκέτο σε δημοτικά, γυμνάσια, λύκεια, ΤΕΙ, πανεπιστήμια. 

    Ο πρωθυπουργός τα θεωρεί όμως ασήμαντα όλα αυτά και πανηγυρίζει, γιατί... πήρε τη δόση του δανείου! Ακόμη δεν πήρε τίποτα, είναι η αλήθεια, παρόλο που έχει «γδάρει» όλον τον ελληνικό λαό. Λεφτά θα πάρει μετά από δεκαπέντε μέρες τουλάχιστον και μάλιστα δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι θα μπορέσει ο Αντώνης Σαμαράς να πάρει χρήματα χωρίς να τον υποχρεώσουν να πάρει και πρόσθετα μέτρα αμέσως τώρα κατά των Ελλήνων! 

    Το ΔΝΤ δεν πληρώνει το μερίδιο της δόσης που του αναλογεί, αν δεν φτάσουμε στις 13 Δεκεμβρίου. Οπως είπε ξεκάθαρα η Κριστίν Λαγκάρντ, η διευθύντριά του, θα πληρώσει μόνο αφού προηγουμένως δει πόσο θα έχει μειωθεί το ελληνικό δημόσιο χρέος μετά την επαναγορά των ομολόγων, η οποία θα πρέπει να έχει ολοκληρωθεί μέχρι τις 12 Δεκεμβρίου. 

    Αν η κυβέρνηση Σαμαρά έχει κατορθώσει να μειώσει το χρέος κατά περίπου 20 δισεκατομμύρια ευρώ, το ΔΝΤ θα συνεδριάσει στις 18 Δεκεμβρίου και θα αποφασίσει την εκταμίευση του μέρους της δόσης που του αναλογεί. Ούτε ευρώ δεν θα δώσει όμως το ΔΝΤ, αν το ποσό είναι αισθητά μικρότερο από τα 20 δισεκατομμύρια. 

    Ούτε καν θα συνεδριάσει. Θα συνέλθει μετά τις 3 Ιανουαρίου που λήγουν οι χριστουγεννιάτικες διακοπές του και θα απαιτήσει τη λήψη πρόσθετων μέτρων, δηλώνοντας ότι χωρίς νέα μέτρα το ελληνικό δημόσιο χρέος δεν βιώσιμο. Σαν να μην έφτανε αυτό, είναι άκρως αμφίβολο αν θα εκταμιεύσουν τα δικά τους μερίδια της δόσης η Γερμανία και οι χώρες της Ευρωζώνης, σε περίπτωση που το ΔΝΤ αρνείται να πληρώσει, επειδή θεωρεί το ελληνικό χρέος μη βιώσιμο. 

     Η κυβέρνηση εκβιάζει ακριβώς γι' αυτόν τον λόγο να συμμετάσχουν «εθελοντικά» στην επαναγορά τόσο τα ασφαλιστικά ταμεία όσο και οι χρεοκοπημένες ελληνικές τράπεζες. Οι τραπεζίτες αντιδρούν, αλλά αυτοί τουλάχιστον θα πάρουν για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών πολύ περισσότερα από όσα θα τους πάρει η κυβέρνηση μέσω της επαναγοράς των ομολόγων. Αλίμονο στους ηλικιωμένους που θα τους κόψουν πάλι από τις συντάξεις τους, οδηγώντας τους στην οικονομική εξαθλίωση που νομίζαμε ότι ανήκει στο παρελθόν. 

    Το... «σοκ ρευστότητας (!)» με το οποίο μας «απειλούσαν» διάφοροι προπαγανδιστές της κυβερνητικής πολιτικής εννοώντας ότι θα πέσουν δισεκατομμύρια στην αγορά μόλις πάρει η κυβέρνηση τη δόση, φαίνεται ότι δυστυχώς το γλιτώσαμε πάλι! Στην αρχή κυκλοφορούσαν την «πληροφορία» ότι η κυβέρνηση θα πληρώσει μέσα στον Δεκέμβρη τα 7,5 δισ. από τα 9,3 δισ. ευρώ ληξιπρόθεσμες οφειλές της προς ιδιώτες. Επειτα έριξαν το ποσό στα 4,5 δισ., κατόπιν στα 3,5 και προχθές το είχαν κατεβάσει στα 2 δισεκατομμύρια. 

     «Απ' τ' ολότελα καλή κι η Παναγιώταινα» που έλεγε μια παλιά λαϊκή παροιμία. Δεν λύθηκε το πρόβλημα του ελληνικού χρέους, όσο κι αν ο Αντώνης Σαμαράς υποκρίνεται ότι πανηγυρίζει για «θρίαμβο». Δεν είναι βιώσιμο το χρέος της Ελλάδας, ανακοίνωσε ο αμερικανικός οίκος αξιολόγησης Moody's μετά την απόφαση του Eurogroup. 

    Προσωρινή ανάσα και μόνο δόθηκε στη χώρα μας. Δεν υπάρχει σωτηρία όσο κυριαρχεί η γερμανική γραμμή που αρνείται το «κούρεμα» των ελληνικών ομολόγων που κατέχουν η ΕΚΤ και τα κράτη της Ευρωζώνης. Δεδομένου ότι περίπου το 70% του ελληνικού χρέους βρίσκεται πλέον στην κατοχή επίσημων φορέων της ΕΕ, αποκλείεται να καταστεί βιώσιμο χωρίς διαγραφή μέρους αυτού του 70%. Aλλη λύση δεν υπάρχει.

Δικαστική φάρσα στη Γερμανία - του Γιώργου Δελαστίκ

Επιφανειακά η υπόθεση είναι πολύ σοβαρή. Κατόπιν προσφυγής, το Συνταγματικό Δικαστήριο της Γερμανίας, που εδρεύει στην Καρλσρούη, θα αποφανθεί αν ο μόνιμος Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Στήριξης (ESM) που αποφάσισαν οι ηγέτες των 17 κρατών της Ευρωζώνης είναι συμβατός ή όχι με το γερμανικό Σύνταγμα. 

Δεν πρόκειται για κάποια τυπικότητα. Παρόλο που η Μπούντεστακ, το ομοσπονδιακό κοινοβούλιο της Γερμανίας, υπερψήφισε με μεγάλη πλειοψηφία την έγκριση αυτού του μηχανισμού, ο πρόεδρος της χώρας Γιόαχιμ Γκάουκ αρνήθηκε να επικυρώσει με την υπογραφή του την απόφαση αυτή μέχρις ότου αποφασίσουν οι δικαστές της Καρλσρούης περί της συνταγματικότητας ή όχι του ESM. Εντελώς θεωρητικά μιλώντας, αν το γερμανικό Συνταγματικό Δικαστήριο κρίνει αντισυνταγματικό τον μηχανισμό αυτόν, τότε παύει αυτομάτως να υπάρχει για τη Γερμανία και την κυβέρνησή της. 

Ετσι ο μόνιμος ευρωπαϊκός μηχανισμός σταθερότητας τινάζεται στον αέρα και στις χρηματαγορές της Ευρωζώνης επικρατεί χάος, αφού μηχανισμός οικονομικής στήριξης χωρίς τη συμμετοχή του Βερολίνου είναι αδιανόητος στην Ευρώπη! Η υπόθεση δεν είναι περιθωριακή από πολιτική σκοπιά. Κάθε άλλο. Προσφυγές για το θέμα έχουν κάνει πρώτα πρώτα η πρώην υπουργός Δικαιοσύνης Χέρτα Ντόιμπλερ - Γκμέλιν, η οποία ανήκει στο Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα, επικεφαλής 23.000 πολιτών. 

Ο βουλευτής Πέτερ Γκαουβάιλερ του ακροδεξιού κόμματος Χριστιανοκοινωνική Ενωση (CSU) που συμμετέχει στην κυβέρνηση της Μέρκελ και κυβερνά συνεχώς τη Βαυαρία εδώ και... εξήντα (!) χρόνια. Το κόμμα Αριστερά. Ομάδα πανεπιστημιακών καθηγητών και πάει λέγοντας. Το ερώτημα που καλείται να απαντήσει το Συνταγματικό Δικαστήριο της Γερμανίας είναι το αν ο ευρωπαϊκός μηχανισμός οδηγεί σε μεγάλη απώλεια του ελέγχου του προϋπολογισμού εκ μέρους του γερμανικού κοινοβουλίου, οπότε παραβιάζεται το γερμανικό Σύνταγμα. Το θέμα έχει πολύ μεγάλη σημασία για όλες τις ευρωπαϊκές κοινωνίες. Σημασία όχι μόνο οικονομική. Βαθύτατα πολιτική, καθώς άπτεται της ουσίας της δημοκρατίας.

 Μέχρι πότε θα επιτρέπεται στις κυβερνήσεις και στα κοινοβούλια, τα οποία σε τέτοια ζητήματα λειτουργούν πάντα ως «σφραγίδες» επικύρωσης των κυβερνητικών αποφάσεων, να εκχωρούν ολοένα και περισσότερα τμήματα εθνικής κυριαρχίας σε ευρωπαϊκά όργανα και θεσμούς, χωρίς να ερωτώνται οι πολίτες μέσω δημοψηφισμάτων; Μέχρι πότε θα αλλάζουν οι κυβερνήσεις και τα κοινοβούλια την ουσία του πολιτεύματος, καθιστώντας κενά περιεχομένου τα Συντάγματα των χωρών της Ευρωζώνης και της ΕΕ; Η κατάφωρη παραβίαση των Συνταγμάτων των ευρωπαϊκών κρατών από τις αντίστοιχες κυβερνήσεις δεν προοιωνίζεται τίποτα καλό για το μέλλον της δημοκρατίας στη Γηραιά Ηπειρο. 

Ο εκφυλισμός και η απαξίωση της συνταγματικής νομιμότητας κατά τις ανάγκες των κυβερνήσεων αποτελεί χαρακτηριστικό αυταρχικών καθεστώτων. Ειδικά η Ευρώπη έχει γνωρίσει πάμπολλα ολοκληρωτικά καθεστώτα στην πρόσφατη ιστορία της για να μπορεί να αγνοήσει αυτά τα ανησυχητικά σημάδια. Επί της ουσίας το θέμα είναι πράγματι σοβαρότατο πολιτικά. Ακριβώς όμως επειδή είναι βαθύτατα πολιτικό, γι' αυτό αποκλείεται να λυθεί... δικαστικά! Το πρόβλημα της δημοκρατίας στην Ευρωζώνη δεν πρόκειται βεβαίως να επιλυθεί από το Συνταγματικό Δικαστήριο της Καρλσρούης. «Γιατί, το δικαστήριο της Γερμανίας δεν θα σκοτώσει τον μηχανισμό διάσωσης χωρών» ήταν ο τίτλος ενός εξαιρετικά εύστοχου άρθρου της αμερικανικής εφημερίδας «Γουόλ Στριτ Τζέρναλ» την Τετάρτη.

 Την επομένη δηλαδή της έναρξης της διαδικασίας στην Καρλσρούη, η εφημερίδα προδιέγραφε -απολύτως σωστά!- την απόφαση του γερμανικού Συνταγματικού Δικαστηρίου. Την εξήγηση της προαποφασισμένης ετυμηγορίας την έδινε η «Γουόλ Στριτ Τζέρναλ» με την πρώτη κιόλας φράση του άρθρου: «Στο ανώτατο επίπεδο λήψης δικαστικών αποφάσεων, ο νόμος και η πολιτική συγχωνεύονται»! Γι' αυτό και στο επίπεδο αυτό, οι δικαστικές αποφάσεις είναι πρακτικά αδύνατον να έρχονται σε σύγκρουση με τις πολιτικές αποφάσεις! Τελεία και παύλα.

 Στην υπηρεσία της πολιτικής Σχιζοφρενική η πρώτη σελίδα της γερμανικής δεξιάς εφημερίδας «Ντι Βελτ» την Τετάρτη. «Καρλσρούη: το Σύνταγμα ισχύει και στην κρίση» ο κεντρικός τίτλος. Ακριβώς δίπλα, το κύριο άρθρο. «Δεν είναι αδιανόητο, ένα Συνταγματικό Δικαστήριο που λειτουργεί ως εθνικό φυλάκιο να τινάξει στον αέρα την ΕΕ μια κρίσιμη στιγμή. Υπό το φως όμως των αποφάσεων 60 χρόνων της Καρλσρούης, μια τέτοια στάση είναι πάρα πολύ λίγο πιθανή... Οι δικαστές μέχρι τώρα πάντα αξιολογούσαν τις πολιτικές προθέσεις που αποτελούσαν τη βάση αμφισβητήσιμων σχεδίων» τονίζεται σ' αυτό. Δεν προτάσσεται δηλαδή η νομική συμβατότητα με το Σύνταγμα των πολιτικών αποφάσεων, αλλά οι προθέσεις των πολιτικών, οι οποίες προφανώς θεωρούνται... «καλοπροαίρετες» εξ ορισμού!

Το θέατρο των αρχηγών - του Γιώργου Δελαστίκ

Ξελιγωνόταν στα γέλια χθες όποιος μπορούσε να παρακολουθήσει, αποστασιοποιημένος από τα φληναφήματα που εκτόξευαν, τους πολιτικούς αρχηγούς της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ, γνωρίζοντας παράλληλα τις πραγματικές επιδιώξεις τους. Η ιστορία αποκτούσε τα χαρακτηριστικά διασκεδαστικής θεατρικής παράστασης, με χοντροκομμένο όμως χιούμορ, ενώ υποτίθεται ότι το διακύβευμα ήταν δραματικό: διαβουλεύσεις των τριών αρχηγών υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας προκειμένου να διαπιστωθεί αν υφίστανται περιθώρια σχηματισμού κυβέρνησης συνασπισμού κάποιων κομμάτων ή αν η χώρα πρέπει να οδηγηθεί υποχρεωτικά σε νέες εκλογές τον Ιούνιο.

 Ο στόχος ενός εκάστου των πολιτικών αρχηγών είναι εξόφθαλμος. Εχει να κάνει αποκλειστικά και μόνο με το προσωπικό πολιτικό συμφέρον του καθενός σε συνάρτηση με το υποτιθέμενο ή διαγραφόμενο εκλογικό ποσοστό του κόμματός του, αν πάμε σε καινούργια εκλογική αναμέτρηση τον επόμενο μήνα. Ας δούμε αναλυτικά τι θέλει και τι δεν θέλει ο κάθε αρχηγός. Ο Αντώνης Σαμαράς θέλει να αποφύγει πάση θυσία νέες εκλογές. Η δική του επιμονή, εδραζόμενη σε εντελώς λανθασμένη εκτίμηση αναφορικά με το ποσοστό που θα κέρδιζε η ΝΔ, προκάλεσε τις εκλογές της 6ης Μαΐου, οι οποίες του κατέστρεψαν το πολιτικό μέλλον.

 Αντί για... αυτοδυναμία (!), έστειλε τη ΝΔ στα πολιτικά Τάρταρα, με το κατά πολύ χειρότερο ποσοστό της ιστορίας της. Μετά το αποτέλεσμα αυτό, ο Αντ. Σαμαράς θα είχε ήδη καθαιρεθεί από αρχηγός της ΝΔ, αν δεν υπήρχε αφενός η ελπίδα συμμετοχής της ΝΔ σε κάποιου είδους κυβέρνηση και αφετέρου το ενδεχόμενο νέων εκλογών σε έναν μήνα. Επιπροσθέτως, παρά το πανάθλιο ποσοστό της (18,85%), η ΝΔ ήρθε πρώτο κόμμα και έτσι πήρε διπλάσιους σχεδόν βουλευτές από όσους αντιστοιχούσαν στο ποσοστό της (108 αντί για 58 εξαιτίας του δώρου των 50 εδρών στο πρώτο κόμμα από τον εκλογικό νόμο Παυλόπουλου - Σκανδαλίδη). 

Σε ενδεχόμενες όμως νέες εκλογές αγγίζει τα όρια της βεβαιότητας η πεποίθηση ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα βγει πρώτο κόμμα - και φυσικά θα πάρει αυτός τις 50 έδρες του «μπόνους». Για τη ΝΔ αυτό σημαίνει ότι θα χάσει καμιά... πενηνταριά - εξήντα βουλευτές! Αν συμβεί αυτό, ο Αντώνης Σαμαράς είτε θα παραιτηθεί τη νύχτα των εκλογών είτε θα καρατομηθεί από τους δελφίνους της ΝΔ λίγα 24ωρα αργότερα! Λογικό είναι επομένως να κάνει τα πάντα για να σχηματιστεί κυβέρνηση, αφού, αν γίνουν εκλογές, τελειώνει πιθανότατα οριστικά η πολιτική του καριέρα. Στην ίδια περίπου κατάσταση βρίσκεται και ο Ευάγγελος Βενιζέλος. 

Το ΠΑΣΟΚ είναι σε φάση αποσύνθεσης, διάλυσης και εξαφάνισης από το πολιτικό σκηνικό μετά το 13,18% που πήρε. Ο πρόεδρός του κατάργησε τα όργανα για να μην τον ανατρέψουν και προσπαθεί να διαλύσει το ΠΑΣΟΚ και να ιδρύσει το νέο κεντροαριστερό κόμμα που θα το αντικαταστήσει επιβάλλοντας τους δικούς του όρους. Δεν είναι της ώρας η συζήτηση για το αν θα πετύχει η προσπάθεια αυτή. Είναι όμως αυτονόητο πως είναι μηδαμινές οι πιθανότητες να ηγηθεί του νέου κόμματος ο Ευ. Βενιζέλος. Αν μάλιστα δεν συμμετάσχει στην κυβέρνηση ό,τι έχει απομείνει από το ακρωτηριασμένο ΠΑΣΟΚ, ο Ευ. Βενιζέλος ενδέχεται πολύ σύντομα να ακολουθήσει την τύχη του Αντώνη Σαμαρά μετά τις εκλογές.

 Το βέβαιο είναι και με τον Ευ. Βενιζέλο πως θα κάνει ό,τι περνάει από το χέρι του, όπως και ο Αντ. Σαμαράς, για να σχηματιστεί κυβέρνηση και να αποφευχθεί η νέα προσφυγή στις κάλπες, που θα είναι καταστροφική για τον ίδιον, πράγμα θεμελιώδες, αλλά και για τα υπολείμματα του ΠΑΣΟΚ. Στην αντίπερα όχθη βρίσκονται φυσικά ο Αλέξης Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ. Με το ισχυρότατο πολιτικό ρεύμα που έχουν αυτήν τη στιγμή, έχοντας καταστεί ο κύριος εκφραστής των αντιμημονιακών διαθέσεων που σαρώνουν την ελληνική κοινωνία, θα επωφεληθούν τα μέγιστα από νέες εκλογές. Ολα δείχνουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα βγει πρώτο κόμμα με πολύ αυξημένο ποσοστό, κερδίζοντας ίσως... 120 ή 130 έδρες - αριθμοί ασύλληπτοι για κόμμα της Αριστεράς! 

Αν θέλουμε να είμαστε σοβαροί αναλυτές, οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι ο Αλ. Τσίπρας δεν έχει απολύτως κανένα λόγο να συμμετάσχει τώρα σε κυβέρνηση συνεργασίας με τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, που έχουν 149 έδρες από κοινού και φυσικά θα τον χειριστούν σαν ασήμαντη «τσόντα» και θα τον κατασπαράξουν πολιτικά, εξευτελίζοντάς τον και καταβαραθρώνοντας τον ΣΥΡΙΖΑ στις συνειδήσεις των Ελλήνων. Αν θέλει να κάνει κάποιον συμβιβασμό, μετά τις εκλογές θα βρίσκεται σε απείρως ισχυρότερη θέση για να τον κάνει με πολύ λιγότερο επώδυνους όρους. ΝΔ - ΠΑΣΟΚ Μόνη ελπίδα τους ο Φώτης Κουβέλης Αγνωστη ήταν η έκβαση των συνομιλιών του Προέδρου της Δημοκρατίας με τον αρχηγό της ΔΗΜΑΡ, Φ. Κουβέλη, όταν γράφονταν αυτές οι γραμμές, καθώς δεν είχε καν πραγματοποιηθεί η συνάντησή τους. 

Εχοντας αποτύχει, κατά τα φαινόμενα, να παγιδεύσουν τον Αλέξη Τσίπρα σε μια κυβερνητική συνεργασία που θα συνιστούσε πολιτική αυτοκτονία τόσο γι' αυτόν όσο και για τον ΣΥΡΙΖΑ, οι αρχηγοί της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ ταλαντεύονταν αν μπορούσαν να σχηματίσουν μια κυβέρνηση ΝΔ - ΠΑΣΟΚ - ΔΗΜΑΡ, που ήταν η τελευταία τους ελπίδα θεωρητικά για να παραμείνουν στην εξουσία. Μια τέτοια κυβέρνηση θα είχε 168 έδρες (ίσως 2-3 λιγότερες, αν υπάρξουν κάποιες αποχωρήσεις βουλευτών της ΔΗΜΑΡ), αλλά θα στηριζόταν μόνο στο 38% των ψήφων.

Δεξιά παρένθεση στη Σλοβακία - του Γιώργου Δελαστίκ

Ξεπέρασε κάθε εκτίμηση η εκλογική εκδίκηση του λαού της Σλοβακίας προς τα κόμματα της Δεξιάς, τα οποία πριν από δύο χρόνια είχαν υφαρπάξει τη διακυβέρνηση της χώρας από τον σοσιαλδημοκράτη Ρόμπερτ Φίτσο. Δίνοντάς του το εντυπωσιακό ούτως ή άλλως αλλά και πρωτοφανές για τη Σλοβακία ποσοστό του 44,4%, του χάρισε ταυτόχρονα μια άνετη κοινοβουλευτική αυτοδυναμία 83 από τις 150 έδρες, ενώ αρκούσαν και οι 76. Ουδέποτε στη Σλοβακία κατέκτησε ένα κόμμα κοινοβουλευτική αυτοδυναμία μέχρι τώρα, είναι η πρώτη φορά! Η πολιτική που ακολούθησαν τα τρία δεξιά κόμματα του προηγούμενου κυβερνητικού συνασπισμού (συν το μετριοπαθές, συμφιλιωτικό κόμμα της ουγγρικής μειονότητας που φέρει τη χαρακτηριστική ονομασία «Γέφυρα» στα σλοβακικά και στα ουγγρικά και αποκαλείται Μοστ - Χιντ) εκτόξευσε την ανεργία στο 14% και οδήγησε στον εκλογικό καταποντισμό τους.

Σαν να μην έφτανε αυτό, κάποιος άγνωστος ανάρτησε στο Διαδίκτυο τον Δεκέμβριο έκθεση της υπηρεσίας πληροφοριών της Σλοβακίας βασιζόμενη σε υποκλοπές τηλεφωνικών συνδιαλέξεων η οποία αποκάλυπτε ότι το 2005-2006, όταν η Δεξιά βρισκόταν στην εξουσία, πλήθος πολιτικών είχαν πάρει μίζες πολλών εκατομμυρίων ευρώ προκειμένου να διευκολυνθεί μια επιχείρηση που ελέγχει σχεδόν όλη τη Σλοβακία, να λεηλατήσει τον δημόσιο πλούτο κατά τη διάρκεια των διαβόητων ιδιωτικοποιήσεων. Οι πολιτικοί προέρχονταν από πολλά δεξιά κόμματα, με ιδιαίτερα επιβαρημένα τα στελέχη του κόμματος SDKU της απερχόμενης πρωθυπουργού Ιβέτα Ραντίτσοβα.

Ενώ οι αναλυτές περίμεναν συμμετοχή στις εκλογές το πολύ 40% του εκλογικού σώματος, ο σλοβακικός λαός προσήλθε με πάθος και μένος στις κάλπες σε ποσοστό σχεδόν 60% (59,1% για την ακρίβεια) και «κατασπάραξε» τα κυβερνητικά κόμματα. Το κόμμα της πρωθυπουργού βαίνει προς διάλυση: από 15,4% που είχε πήρε μόνο... 6,1% και από τις 28 έδρες που είχε έχασε τις... 17 και του απέμειναν μόνο 11 στις 150! Το Φιλελεύθερο Κόμμα (SaS) έπαθε τα ίδια - από τις 22 έδρες που είχε του απέμειναν οι 11. Το τρίτο κόμμα του δεξιού συνασπισμού, το Χριστιανοδημοκρατικό (KDH) διατήρησε τις δυνάμεις του και μάλιστα αύξησε οριακά τις έδρες του από 15 σε 16 καθώς ο χριστιανοδημοκράτης υπουργός Εσωτερικών Ντανιέλ Λίπσιτς έδωσε την εντύπωση ότι πρωτοστατεί στην κάθαρση του σκανδάλου των δωροδοκιών του πολιτικού προσωπικού.

Ενα νέο δεξιό κόμμα όμως που ανήκει σε ένα εκδότη... 36 (!) εβδομαδιαίων τοπικών εφημερίδων ονόματι Ιγκόρ Μάτοβιτς και το οποίο πήρε μέρος για πρώτη φορά στις εκλογές με την ονομασία «Απλοί άνθρωποι και ανεξάρτητες προσωπικότητες (OLANO)» μάζεψε τις μισές και πλέον από τις 28 συνολικά έδρες που έχασαν τα δύο κύρια δεξιά κυβερνητικά κόμματα (SDKU και SaS) και πήρε κατευθείαν 16 έδρες. Κάνοντας σημαία του την πάλη κατά της διαφθοράς, ο Μάτοβιτς υποχρέωσε μερικούς από τους υποψηφίους του για τους οποίους υπήρχαν σκιές ή υποψίες επιλήψιμης συμπεριφοράς να υποστούν εξέταση με... ανιχνευτή ψεύδους!!! Αυτή η κίνηση προκάλεσε φυσικά από τη μια μεριά κατηγορίες για ολοκληρωτικές μεθόδους, από την άλλη όμως ενθουσίασε τους ψηφοφόρους και του έφερε ψήφους, όπως συνάγεται εκ του εκλογικού αποτελέσματος.

Οι ανακατατάξεις στον χώρο της σλοβακικής Δεξιάς είναι ήδη σοβαρές. Μάλιστα η παταγωδώς αποτυχούσα δεξιά πρωθυπουργός Ραντίτσοβα δήλωσε ότι αποχωρεί από την πολιτική και πάει σπίτι της μετά την εκλογική της καταβαράθρωση. Ούτως ή άλλως πάντως είναι άγνωστο πότε θα επανέλθει στην εξουσία. Ο Ρόμπερτ Φίτσο θριάμβευσε πάντως προβάλλοντας φιλολαϊκά συνθήματα και διαβεβαιώνοντας ότι «οι ισχυροί και οι πλούσιοι» θα υποχρεωθούν να συνεισφέρουν πρωτίστως αυτοί στη βελτίωση της οικονομικής κατάστασης της χώρας. Ιδιαίτερος στόχος του κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας ήταν οι τραπεζίτες. «Αν σημειώνετε κέρδη - ρεκόρ, μπορείτε να πληρώσετε και φόρους - ρεκόρ!» τους προειδοποίησε στην τελευταία προεκλογική του συγκέντρωση στο Μπρασόβ, πρωτεύουσα της πιο φτωχής επαρχίας της Σλοβακίας, όπου το κόμμα του Φίτσο πήρε το 52% των ψήφων.

Σλοβάκους συμμάχους δεν έχει καθόλου στο νέο Κοινοβούλιο ο Φίτσο. Από τα δύο κόμματα με τα οποία είχε συγκυβερνήσει από το 2006 ως το 2010, το ένα έμεινε εκτός Βουλής το 2010 και το άλλο επίσης απέτυχε να περάσει το όριο του 5% σε αυτές τις εκλογές. Απομένει το κόμμα της ουγγρικής μειονότητας με 13 έδρες, το οποίο την προηγούμενη φορά είχε πάει με τη Δεξιά και της είχε δώσει κοινοβουλευτική απόλυτη πλειοψηφία.

ΣΤΡΟΦΗ Αύξηση φορολογίας για πλούσιους

ΤΕΛΟΣ στον ενιαίο φόρο εισοδήματος 19% για όλους, πλούσιους και φτωχούς, έχει υποσχεθεί ο σοσιαλδημοκράτης πρωθυπουργός. Εχει εξαγγείλει αύξηση της φορολογίας στο 25% για τα εισοδήματα άνω των 33.000 ευρώ ετησίως. Αύξηση φορολογίας και στις επιχειρήσεις που έχουν κύκλο εργασιών πάνω από 30 εκατομμύρια ευρώ - από 19% σήμερα θα πληρώνουν 22%. Επιπλέον, αντί να αυξήσει τον ΦΠΑ, όπως είχαν προαποφασίσει τα κόμματα της δεξιάς κυβέρνησης, ο Φίτσο έχει υποσχεθεί ότι θα εισαγάγει μια νέα κλίμακα εξαιρετικά μειωμένου ΦΠΑ 6% η οποία θα εφαρμόζεται σε όλα τα προϊόντα διατροφής που πωλούν οι αγρότες στο χωράφι. Το γεγονός ότι κατά τη διάρκεια της πρώτης πρωθυπουργικής θητείας του είχε όντως αναιρέσει μερικές από τις πιο ακραίες νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις της Δεξιάς, δίνει ελπίδες στους Σλοβάκους.

«Εξω από το ευρώ η... Ολλανδία!» - Του Γιώργου Δελαστίκ

Δεν είναι ανάγκη να είναι κανείς χαιρέκακος για να διασκεδάσει με το πάθημα της δεξιάς ολλανδικής κυβέρνησης μειοψηφίας, η οποία στηρίζεται στην Ακροδεξιά για να έχει κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Επί μήνες η ολλανδική κυβέρνηση και προεξάρχοντος του υπουργού Οικονομικών Γιαν Κέες ντε Γιάχερ πρωτοστατεί στις επιθέσεις εναντίον της Ελλάδας, υπερβαίνοντας μερικές φορές και τις πιο σκληρές θέσεις της Γερμανίας, επειδή η Αθήνα δεν είναι συνεπής προς τις επιταγές του συμφώνου σταθερότητας. Με έμμεσο, αλλά σαφή τρόπο ο ντε Γιάχερ είχε επανειλημμένα υποστηρίξει την έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ.

Πού να φαντάζονταν οι Ολλανδοί υπουργοί ότι εδώ και δέκα μέρες η κυβέρνησή τους θα απειλείτο με... κατάρρευση εξαιτίας ακριβώς του συμφώνου σταθερότητας της Ευρωζώνης, το οποίο δεν πληροί πλέον η δική τους χώρα! Και ενώ οι Ολλανδοί μαζί με τους υπόλοιπους Ευρωπαίους «ξέσκισαν» πολιτικά τον Γιώργο Παπανδρέου, όταν αυτός τόλμησε να μιλήσει για τη διενέργεια δημοψηφίσματος στην Ελλάδα με θέμα την αποδοχή του Μνημονίου, προκειμένου να παραμείνει η χώρα μας στην Ευρωζώνη, πού να υποψιαστούν τον εξευτελισμό που τους περίμενε: ο Χέερτ Βίλντερς, ηγέτης του ακροδεξιού Κόμματος της Ελευθερίας, που είναι η δεύτερη πολιτική δύναμη της χώρας και στην οποία στηρίζεται η δεξιά κυβέρνηση, απαίτησε να γίνει δημοψήφισμα, προκειμένου η Ολλανδία να... αποχωρήσει από το ευρώ!

Οι Φιλελεύθεροι, από τους οποίους προέρχεται και ο πρωθυπουργός Μαρκ Ρούτε, και οι Χριστιανοδημοκράτες που συναπαρτίζουν τη δεξιά κυβέρνηση της Ολλανδίας που δεν έχει κοινοβουλευτική πλειοψηφία, κόντεψαν να πάθουν αποπληξία από το σοκ της απαίτησης του Βίλντερς, ο οποίος όποια στιγμή θέλει ανατρέπει την κυβέρνησή τους αποσύροντας απλώς την υποστήριξή του.

Το πανηγύρι άρχισε όταν το Κεντρικό Γραφείο Σχεδιασμού του ολλανδικού υπουργείου Οικονομικών δημοσίευσε έκθεση βάσει της οποίας, χωρίς πρόσθετα μέτρα λιτότητας, το έλλειμμα της Ολλανδίας το 2013 θα ανέλθει στο 4,5% του ΑΕΠ. Για να πέσει στο 3%, που ορίζει το εν ισχύι σύμφωνο σταθερότητας της Ευρωζώνης, πρέπει να γίνουν επιπλέον περικοπές κρατικών δαπανών ή αύξηση εσόδων συνολικού ύψους τουλάχιστον 9 δισεκατομμυρίων ευρώ.

«Το σοκ είναι σκληρό για αυτή τη δεξιά κυβέρνηση, η οποία, μαζί με τις κυβερνήσεις της Γερμανίας και της Φινλανδίας, έχει αποδειχθεί η πιο αδιάλλακτη απέναντι στην Ελλάδα και όλους εκείνους που άφησαν να τους ξεφύγουν οι λογαριασμοί τους», σημειώνει η γαλλική εφημερίδα «Λε Μοντ» και προσθέτει με εμφανή σαρκαστική διάθεση: «Αυτή τη φορά θα πρέπει να εφαρμόσει στον εαυτό της τις δικές της συμβουλές και μπορεί, αν το κάνει, να παρασυρθεί και η ίδια από την κρίση».

Πού να βρει τα λεφτά για πρόσθετες περικοπές ο δεξιός πρωθυπουργός Μαρκ Ρούτε; Ο ακροδεξιός Χέερτ Βίλντερς βρήκε την ευκαιρία να εκβιάσει την κατάσταση. Παρουσίασε μια μελέτη που ο ίδιος είχε παραγγείλει σε βρετανικό ειδικευμένο γραφείο και η οποία κατέληγε στο συμπέρασμα ότι την Ολλανδία τη συμφέρει να εγκαταλείψει το ευρώ και να επιστρέψει στο φιορίνι.

Βάσει αυτής αρνήθηκε να συναινέσει σε περικοπές και απαίτησε να γίνει πρώτα δημοψήφισμα, για να αποφανθεί ο ολλανδικός λαός αν επιθυμεί την αποχώρηση της χώρας του από το ευρώ! Στην πραγματικότητα ο Βίλντερς θέλει να εκβιάσει εκλογές, όπου ελπίζει βάσιμα να διεκδικήσει να αναδειχθεί η Ακροδεξιά πρώτο κόμμα!

Ο πρωθυπουργός Ρούτε, ο οποίος φυσικά δεν θέλει να ακούσει κουβέντα για εκλογές, αφού μόλις το φθινόπωρο του 2010 σχηματίστηκε με τα χίλια ζόρια η κυβέρνησή του, δεν μπορεί να αναζητήσει συμμάχους ούτε προς τα αριστερά του. Στις 20 Φεβρουαρίου παραιτήθηκε -ουσιαστικά καθαιρέθηκε- ο πολύ μετριοπαθής ηγέτης των Εργατικών, Γιομπ Κοέν. Αυτός λειτουργούσε σαν «τσόντα» της Δεξιάς, όποτε χρειαζόταν. Οι δημοσκοπήσεις έδειχναν όμως ότι οδηγεί το κόμμα του σε πλήρη καταστροφή και έτσι οι σύντροφοί του τον υποχρέωσαν να αποχωρήσει από την ηγεσία μήπως και σωθούν. Οι υποψήφιοι για τη διαδοχή του έχουν εκφράσει πολύ σκληρότερες θέσεις που δεν αφήνουν καμιά ελπίδα στον δεξιό πρωθυπουργό ότι μπορεί να τον διασώσουν για μια ακόμη φορά οι Εργατικοί.

Καθώς οι Εργατικοί καταρρέουν δημοσκοπικά ιδιαίτερα ανυπόμονο για την άμεση προσφυγή στις κάλπες είναι το πολύ αριστερό για τα ολλανδικά δεδομένα Σοσιαλιστικό Κόμμα. Παρόλο που το 2010 είχε έρθει μόλις πέμπτο κόμμα, σήμερα έρχεται πρώτο σε όλες τις σφυγμομετρήσεις της κοινής γνώμης!

ΣΥΝΔΡΟΜΟ

Η «μικρομέγαλη» ενοχλητική χώρα

ΞΕΣΠΑΘΩΣΑΝ οι Βέλγοι -και μάλιστα ακόμη και οι Φλαμανδοί, δηλαδή οι ολλανδόφωνοι- εναντίον των Ολλανδών, τώρα που τους πέτυχαν σε κρίση. «Ο αρχιφωνακλάς Γιαν Κέες ντε Γιάχερ εκφράζει το σύνδρομο της μικρομέγαλης χώρας, σύνδρομο που ανέκαθεν ταλάνιζε την Ολλανδία», γράφει η φλαμανδική εφημερίδα «Ντε Τέιτ» του Βελγίου, χλευάζοντας την προσπάθεια των Ολλανδών να εμφανίζονται ότι βρίσκονται στο επίκεντρο των ευρωπαϊκών πολιτικών εξελίξεων. «Ετσι όμως επιτείνουν τις εντάσεις και γίνονται και οι ίδιοι πλέον μέρος του προβλήματος», τονίζει η βελγική εφημερίδα. Οι Ευρωπαίοι ειδικά που πρόσκεινται στην Αριστερά θεωρούν την πολιτική στάση του Γιαν Κέες ντε Γιάχερ... «ηλίθια (!)» προσθέτει εμφανώς χαιρέκακα.

Γερμανική τάξις καθ' άπασαν την ΕΕ - του Γιώργου Δελαστίκ

Αυτοί που ανησυχούσαν για τις καταθέσεις τους μπορούν να κοιμούνται ήσυχοι, τουλάχιστον για τους επόμενους μήνες. Μετά τη συντριπτική επιβολή των γερμανικών θέσεων στη σύνοδο κορυφής της ΕΕ την Πέμπτη και την Παρασκευή με το ασύλληπτο σκορ του 26-1 (!), η Ευρωζώνη δεν απειλείται με άμεση διάλυση, άρα το ευρώ παραμένει για την ώρα κοινό νόμισμα και επομένως οι καταθέσεις σε ευρώ δεν κινδυνεύουν λόγω ενδεχόμενης εξαφάνισής του.

Οι εισοδηματίες καταθέτες μπορούν να ησυχάσουν. Αντιθέτως, οι εργαζόμενοι ή συνταξιούχοι μικροκαταθέτες μάλλον θα πρέπει να το πάρουν απόφαση ότι καταθέσεις σε λίγο δεν θα έχουν. Οχι επειδή θα τις χάσουν εξαιτίας κάποιας νομισματικής αναταραχής, αλλά επειδή με την πολιτική αέναης λιτότητας και φτώχειας σε όλες τις χώρες της ΕΕ που επέβαλε η καγκελάριος Ανγκελα Μέρκελ, οι ίδιοι οι εργαζόμενοι και οι συνταξιούχοι θα υποχρεωθούν να «φάνε» τις καταθέσεις τους, γιατί με τους μισθούς και τις συντάξεις τους θα είναι πλέον αδύνατον να τα βγάλουν πέρα! Αυτό είναι το ουσιαστικό αποτέλεσμα της συνόδου κορυφής της ΕΕ.

Για τους μισθοσυντήρητους και τους μικρομεσαίους από εδώ και πέρα το ευρώ θα συμβολίζει την οικονομική δυσπραγία, τη στέρηση, τη φτώχεια, τη μιζέρια.

Αυτά τα κοινωνικά στρώματα θα γίνονται διαρκώς φτωχότερα για τα επόμενα πολλά χρόνια. Η αιτία αυτής της ζοφερής προοπτικής είναι ότι μέσω της μείωσης των μισθών και συντάξεων και μέσω της ολοένα και μεγαλύτερης φορολογικής εξουθένωσης των λαϊκών και μεσαίων στρωμάτων συντελείται μια κολοσσιαία αναδιανομή του υφιστάμενου και του παραγόμενου κοινωνικού πλούτου εις βάρος των οικονομικά ασθενέστερων τάξεων.

Ποτέ διαδικασίες τέτοιου τύπου δεν διακόπτονται οικειοθελώς από τις κυβερνήσεις και τις ελίτ που τις έχουν θέσει σε κίνηση. Τις συνεχίζουν μέχρις ότου σημειωθούν κοινωνικές εξεγέρσεις και απειληθούν επαναστάσεις και ανατροπές. Μόνο τότε το κατεστημένο οδηγείται εκόν άκον σε αλλαγή πολιτικής. Κάτι τέτοιο όμως δεν είναι μέχρι στιγμής ορατό πουθενά στον ευρωπαϊκό ορίζοντα, σε καμία χώρα, άρα το φυσιολογικό είναι η συνέχιση αυτής της πολιτικής λεηλασίας των εισοδημάτων και υποβάθμισης του βιοτικού επιπέδου των Ευρωπαίων εργαζομένων, πρωτίστως βεβαίως των Ελλήνων, όπως ήδη παρατηρούμε.

Εχουμε να κάνουμε με ένα βαθύτατα πολιτικό πρόβλημα που φυσικά έχει σοβαρότατες οικονομικές και κοινωνικές παραμέτρους. Δεν έχουμε να κάνουμε με κάποιο οικονομικό πρόβλημα τεχνοκρατικού χαρακτήρα. Είναι εντελώς εσφαλμένη η θεώρηση του ζητήματος π.χ. από τη σκοπιά του αν η πολιτική που επιβάλλει η Μέρκελ σε όλη την Ευρώπη στραγγαλίζει την ανάπτυξη.

Το Βερολίνο γνωρίζει άριστα ότι αυτή η πολιτική οδηγεί στην ύφεση και όχι στην ανάπτυξη. Η ύφεση όμως στην υπόλοιπη ΕΕ είναι αυτή που υπηρετεί τα γερμανικά σχέδια ηγεμονίας στην ευρωπαϊκή ήπειρο! Η ύφεση δηλαδή συνιστά στρατηγική επιλογή της Γερμανίας για να επιβάλει την επικυριαρχία της στην Ευρώπη, δεν αποτελεί ένα ανεπιθύμητο αποτέλεσμα μιας κακής οικονομικής πολιτικής!

Δεν έχουμε δηλαδή να κάνουμε με κάποιο «γερμανικό λάθος», αλλά με μια συνειδητή επιλογή κορυφαίας σημασίας.

Το ζήτημα επομένως δεν είναι να πειστούν οι Γερμανοί ότι δήθεν κάνουν λάθος και έτσι να διορθώσουν και να αλλάξουν την πολιτική τους, αλλά να συναντήσουν τόσο ισχυρή αντίσταση ώστε να διαπιστώσουν ότι αυτή η πολιτική δεν περνάει και να αναγκαστούν να την εγκαταλείψουν.

Αυτό όμως για την ώρα παραμένει όνειρο θερινής νυκτός. Στις Βρυξέλλες έγινε το ακριβώς αντίθετο. Οι ηγέτες 25 κρατών-μελών της ΕΕ υπέκυψαν και συμπαρατάχθηκαν με το Βερολίνο, παρ' όλο που ήταν εξόφθαλμο ότι πολλοί από αυτούς διαφωνούσαν με τις γερμανικές θέσεις.

Από τη στιγμή που συνέβη αυτό, γιατί άραγε θα έπρεπε κανείς να ελπίζει ότι οι Γερμανοί θα αλλάξουν πολιτική; Τέτοιες ελπίδες είναι παντελώς αβάσιμες.

ΕΛΛΑΔΑ

Ατελείωτο μαρτύριο διαρκών εξετάσεων

ΔΕΝ ΕΚΔΙΩΚΕΤΑΙ άμεσα η Ελλάδα από την Ευρωζώνη. Οχι μόνο γιατί δεν υπάρχει καμία απολύτως νομική βάση για να γίνει αυτό νομίμως, αλλά και γιατί είναι τόσο άθλια η δημοσιονομική κατάσταση όλων σχεδόν των χωρών της ζώνης του ευρώ, ώστε είναι αδύνατον να βρεθούν κάποια κριτήρια που να ορίζουν οι συνθήκες και να τα παραβιάζει μόνο η Ελλάδα και όχι π.χ. η... Γαλλία ή η Ιταλία! Αυτό που θα γίνει όμως είναι μια διαδικασία διαρκών ετήσιων στόχων ελλείμματος και χρέους που οι Γερμανοί ελπίζουν ότι θα τους πιάνουν όλα τα κράτη της Ευρωζώνης πάση θυσία, με τεράστιο κοινωνικό κόστος καταβαράθρωσης του βιοτικού επιπέδου των λαών τους. Ενα ατελείωτο μαρτύριο διαρκών εξετάσεων.

Εποχή νέου Μνημονίου του Γιώργου Δελαστίκ

Ξεκαθαρίζουν τα πράγματα στο πολιτικό σκηνικό της χώρας. Οι όροι της πολιτικής αναμέτρησης στην εποχή του νέου Μνημονίου έχουν σχεδόν όλοι καταστεί πλέον σαφείς. Εν πρώτοις, η στάση του πρωθυπουργού, Γιώργου Παπανδρέου, και της κυβέρνησής του. Ο πρωθυπουργός δεν προτίθεται να κάνει πρόωρες βουλευτικές εκλογές ούτε φυσικά δημοψήφισμα για ναι ή όχι στο Μνημόνιο. Είναι επίσης αποφασισμένος να εφαρμόσει την πολιτική του Μνημονίου έναντι οιουδήποτε πολιτικού, εθνικού ή κοινωνικού κόστους. Αδιαφορεί παντελώς για τις αντιδράσεις των εκατοντάδων χιλιάδων λαού, θεωρώντας ότι κάποια στιγμή θα ξεφουσκώσουν και ότι, ούτως ή άλλως, και ένα εκατομμύριο λαού να βγει στους δρόμους δεν είναι σε θέση να ανατρέψει την πολιτική του, στον βαθμό που ο ίδιος ελέγχει την κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ.

Οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ δεν είναι διατεθειμένοι να ανατρέψουν την κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου. Μερικές δεκάδες από αυτούς ίσως διαφωνούν ειλικρινά με την πολιτική του. Τίποτε όμως δεν δείχνει ότι θα υπάρξουν επτά ή περισσότεροι από αυτούς που να είναι αποφασισμένοι να καταψηφίσουν το νέο Μνημόνιο, πυροδοτώντας εξελίξεις. Υπέρτατο κριτήριο των βουλευτών είναι η επανεκλογή τους, άρα η παραμονή τους στο ΠΑΣΟΚ.

Οι δεξιοί ηγέτες της ΕΕ και όλα τα θεσμικά της όργανα, μαζί φυσικά με τον Αμερικανό πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα, υποστηρίζουν αποφασιστικά τον Γ. Παπανδρέου και την πολιτική του Μνημονίου. Ιδίως τώρα που ήρθε η ώρα της εκποίησης των ΔΕΚΟ, της κρατικής γης και κάθε δημόσιας περιουσίας, οι ηγέτες της Ευρωδεξιάς, και ιδίως αυτοί που κατέχουν πρωθυπουργικό αξίωμα ή ηγετικές θέσεις στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, στην Ευρωζώνη, στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα κ.λπ., ακόμη και η υποψήφια για τη θέση του διευθυντή του ΔΝΤ Κριστίν Λαγκάρντ, στηρίζουν αταλάντευτα τον Γ. Παπανδρέου.

Πίεσαν για συναίνεση όλοι αυτοί τον πρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας Αντώνη Σαμαρά - δηλαδή για υποταγή στη γραμμή του Μνημονίου. Τον πίεσαν όλοι οι ηγέτες της Ευρωδεξιάς σε πρωτοφανή βαθμό, βαθύτατα προσβλητικό για τη χώρα μας. Τον πίεσαν όχι γιατί διαφωνούν με την πολιτική του, η οποία είναι άκρως νεοφιλελεύθερη. Τον πίεσαν για συμβολικούς λόγους, με στόχο να τσακίσουν την ψυχολογική αντίσταση του ελληνικού λαού στο Μνημόνιο. Να απελπιστεί ο κόσμος και να αποδεχθεί την ξένη κατοχή της πατρίδας μας και την καταβαράθρωση του βιοτικού του επιπέδου. Απέτυχαν. Ο Αντώνης Σαμαράς δεν υπέκυψε - τουλάχιστον για την ώρα.

Ο λαός αντιστάθηκε όσο μπορούσε. Εφτασε κοντά στα όρια της ειρηνικής διατράνωσης της θέλησής του μέσα στο πλαίσιο του δημοκρατικού κοινοβουλευτικού πολιτεύματος. Ισως στις 28 Ιουνίου, την ημέρα ψήφισης του νέου Μνημονίου, να μαζευτεί ακόμη και μισό εκατομμύριο κόσμος στο κέντρο της Αθήνας, γύρω από τη Βουλή. Μέχρι εκεί μπορεί να πάει ο λαός, όχι παραπέρα. Εκεί βρίσκεται το όριο της ειρηνικής διαμαρτυρίας.

Ο έκδηλος εκφυλισμός του πολιτικού συστήματος, που ήδη καλπάζει ως συνέπεια της πολιτικής του Μνημονίου και της στάσης της κυβέρνησης και των βουλευτών απέναντι στις διαμαρτυρίες του ελληνικού λαού, δεν συνιστά κατά κανέναν τρόπο κίνδυνο για το σύστημα παρά τις δραματικές μεγαλοστομίες περί του αντιθέτου. Η καταρράκωση του κύρος των βουλευτών, το γιαούρτωμα κάποιων υπουργών ή μια αποχή από τις εκλογές ακόμη και της τάξης του 50% ή του 60% ή και παραπάνω δεν εμποδίζει φυσικά καμιά κυβέρνηση να εφαρμόσει την πολιτική της.

Δεν έχουν ανάγκη οι πολιτικοί την επιδοκιμασία των πολιτών ή την αγάπη του λαού. Αλλα κέντρα τους επιλέγουν, τους προωθούν και τους παρουσιάζουν από τα Μέσα Ενημέρωσης ώστε τελικά ο λαός να τους εκλέγει. Πέρα από τα φληναφήματα, κανένας ουσιαστικά βουλευτής -ιδίως κυβερνώντος κόμματος, αλλά όχι μόνο- δεν αισθάνεται ότι λογοδοτεί στον λαό. Αυτός είναι ο λόγος που σήμερα οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ δεν σκέφτονται, ούτε κατά διάνοια, να ευθυγραμμιστούν με τη λαϊκή βούληση στο θέμα του νέου Μνημονίου, ενώ όσοι το κάνουν θα εξοντωθούν πολιτικά.

Η υπονόμευση της Δημοκρατίας δεν γίνεται από πολίτες που φωνάζουν "κλέφτες" τους υπουργούς και τους βουλευτές, αλλά από τον τρόπο που οι ίδιοι αντιλαμβάνονται και ασκούν το λειτούργημά τους.

Χρεοκοπεί η Ελλάδα ή η... ΕΕ; του Γιώργου Δελαστίκ

Στην πολιτική επίθεση εναντίον της χώρας μας που έχει εξαπολύσει η Γερμανία και άλλες δυνάμεις της ΕΕ και στην κερδοσκοπική επίθεση που τη συνοδεύει, χρησιμοποιούνται ένα σωρό προπαγανδιστικοί μύθοι και ανακρίβειες, προκειμένου να τρομοκρατήσουν τους Ελληνες εργαζόμενους και να παραλύσουν εκ των προτέρων τις όποιες αντιδράσεις τους στα μέτρα στραγγαλιστικής λιτότητας που υποχρέωσαν τον πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου να εξαγγείλει. Επικεντρώνοντας όλη τη συζήτηση στο ύψος του ελλείμματος και του δημόσιου χρέους, επιχειρείται η παραπλάνηση της ανενημέρωτης κοινής γνώμης.

Χρεοκοπεί άραγε μια χώρα όταν επί σειρά ετών έχει ελλείμματα; Ναι, είναι η απάντηση που προσπαθούν να υποβάλουν. Οχι, είναι η σωστή απάντηση. Σε καμιά περίπτωση δεν αρκούν τα ελλείμματα για να οδηγηθεί μια χώρα σε χρεοκοπία.

Για του λόγου το αληθές, ας δούμε τι γίνεται στις οικονομικές υπερδυνάμεις του πλανήτη - την ευρωζώνη, τις ΗΠΑ, την Ιαπωνία.

Και οι τρεις, ολόκληρη τη δεκαετία 2001 - 2010 (εννοείται ότι για το 2010 αναφερόμαστε σε προβλέψεις) είχαν ελλείμματα και μόνο ελλείμματα και τα δέκα ανεξαιρέτως συνεχή χρόνια!

Η ευρωζώνη 6,6% για το 2010 και 6,2% για το 2009, αλλά και 2,5% το 2002 ή 3% το 2003.

Πολύ χειρότερη η κατάσταση στις ΗΠΑ: έλλειμμα 10% το 2010 και 12,5% το 2009 ή 5,9% το 2008. Επίσης 3,7% το 2002 και 4,8% το 2003.

Στην Ιαπωνία απερίγραπτα χειρότερα τα πράγματα: έλλειμμα 8% το 2002 και επίσης 8% το 2003, αλλά και 5,8% το 2008 και 10,5% το 2009 ή 10,2% το 2010! Για ολόκληρη τη δεκαετία, τα ελλείμματα της Ιαπωνίας ήταν σαφώς χειρότερα από αυτά της Ελλάδας!

Ναι, λένε κάποιοι, όμως η Ελλάδα δεν έχει μόνο υψηλά ελλείμματα έχει και υψηλό δημόσιο χρέος. Η Ιαπωνία να δείτε! Στο 135,4% (!) του ΑΕΠ της βρισκόταν το δημόσιο χρέος της ήδη από το 2000 και καθόλου δεν έχει μειωθεί στη διάρκεια της δεκαετίας. Αντιθέτως έχει εκτοξευθεί στο 197,2% (!), όταν το ελληνικό δημόσιο χρέος ήταν 112,6% το 2009 και εκτιμάται ότι θα φτάσει στο 125% το 2010.

Επειτα, ο περιορισμός της συζήτησης στο δημόσιο χρέος δεν επιτρέπει την πλήρη απεικόνιση της κατάστασης.

Αν επεκτείνουμε την ανάλυση στο συνολικό χρέος κάθε χώρας (το σύνολο του ποσού δηλαδή που έχει δανειστεί το κράτος, οι επιχειρήσεις και οι ιδιώτες, άρα δημόσιο συν ιδιωτικό χρέος), η εικόνα αλλάζει εντυπωσιακά.

Σύμφωνα με τα στοιχεία του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, το συνολικό χρέος της Ελλάδας είναι στο ύψος του 179% του ΑΕΠ. Εξαιρετικά υψηλό, μπορεί να νομίσει κανείς. Ισως, αλλά ο μέσος όρος της ΕΕ είναι... 175%! Ιδιο δηλαδή με της Ελλάδας.

Στο συνολικό χρέος δε καθόλου «πρωταθλήτρια» της ευρωζώνης δεν είναι η Ελλάδα. Την ξεπερνούν η Ολλανδία (!) με 234%, η Ιρλανδία με 222%, το Βέλγιο με 219%, η Ισπανία με 207%, η Πορτογαλία με 197%, η Ιταλία με 194% και πάει λέγοντας.

Εντυπωσιακά στοιχεία προκύπτουν επίσης όταν ασχοληθεί κανείς με το εξωτερικό χρέος μιας χώρας (πόσα χρωστούν δηλαδή το κράτος, οι επιχειρήσεις και οι ιδιώτες μιας χώρας σε ξένες τράπεζες, δεδομένου ότι πάντα ένα τμήμα του χρέους αναφέρεται σε τράπεζες της ίδιας της χώρας).

Περιορίζοντας το δείγμα στις βαλλόμενες μεσογειακές χώρες (Ελλάδα, Πορτογαλία, Ισπανία) και στην Ιρλανδία, η οποία ως... χώρα-φούσκα του νεοφιλελευθερισμού έχει συρρικνωμένο σχετικά δημόσιο χρέος αλλά αστρονομικό χρέος επιχειρήσεων και ιδιωτών, προκύπτει μια εντελώς διαφορετική κατάταξη αυτών των χωρών.

Στο εξωτερικό χρέος, λοιπόν, διαπιστώνουμε ότι η Ιρλανδία χρωστάει στους ξένους το... 414% του ΑΕΠ της και η Πορτογαλία το 130% του δικού της ΑΕΠ.

Σε σαφώς καλύτερη μοίρα βρίσκονται η Ελλάδα με 89,5% του ΑΕΠ και η Ισπανία με 80% βάσει των στοιχείων που δίνει η γερμανική εφημερίδα «Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε».

Υπάρχουν κι άλλες χώρες της ευρωζώνης, λοιπόν, που στην πραγματικότητα χρωστούν περισσότερα στις τράπεζες ή στους ξένους από την Ελλάδα.

ΕΠΙΘΕΣΕΙΣ

Κερδοσκοπικά και πολιτικά τα αίτια

Εξι χώρες της ευρωζώνης τουλάχιστον με επικεφαλής την Ολλανδία και το Βέλγιο, έχουν συνολικό χρέος (δημόσιο και ιδιωτικό) μεγαλύτερο από αυτό της Ελλάδας! Δέκα ολόκληρα χρόνια η Ιαπωνία έχει δημόσιο χρέος τρομερά μεγαλύτερο από αυτό της Ελλάδας και παράλληλα την ίδια δεκαετία έχει ελλείμματα κατά μέσο όρο πολύ χειρότερα από τα ελληνικά!

Ο κατά κεφαλήν εξωτερικός δανεισμός της Ιρλανδίας είναι σχεδόν οκταπλάσιος (!) από της Ελλάδας. Το γεγονός ότι για καμιά από αυτές τις χώρες δεν λένε ότι χρεοκοπεί (πολύ σωστά, άλλωστε), ενώ το λένε για την Ελλάδα (εντελώς αβάσιμα), αποδεικνύει ότι η χώρα μας βρίσκεται στο επίκεντρο πολιτικών και κερδοσκοπικών επιθέσεων.