Ανοίγει η συζήτηση για την επόμενη ημέρα στο ΠΑΣΟΚ

Λίγα 24ωρα μετά την παραίτηση του Γ.Παπανδρέου από την πρωθυπουργία και με το βλέμμα στα χαμηλά ποσοστά που δίνουν οι δημοσκοπήσεις στο ΠΑΣΟΚ, στο κόμμα ανοίγει η συζήτηση για την επόμενη ημέρα και για το ποιος θα κρατάει το τιμόνι στο δρόμο προς τις κάλπες, όποτε κι αν αυτές στηθούν.

Προς το παρόν, τα περισσότερα στελέχη αφήνουν την πρωτοβουλία των κινήσεων στον ίδιο τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, του οποίου η θητεία ολοκληρώθηκε στις 11 Νοεμβρίου.

Ο κ. Παπανδρέου, πάντως, δείχνει με τη στρατηγική που ακολουθεί ότι δεν σκοπεύει να παραιτηθεί.

Σχολιάζοντας τα ποσοστά του ΠΑΣΟΚ (11,9% σύμφωνα με την έρευνα της MRB για την Realnews) στον Real FM την Κυριακή, ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του κόμματος Χρήστος Πρωτόπαπας δήλωσε ότι με αυτά τα δεδομένα, είναι σαφές ότι το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να πάει σε εκλογές, αν πρώτα «δεν αλλάξουν πολλά» προκειμένου να αποκατασταθεί η σχέση του κόμματος με τον κόσμο.

Το θέμα της διαδοχής θα πρέπει να τεθεί πρώτα από τον ίδιο τον Γιώργο Παπανδρέου και «από εκεί και ύστερα θα πάρουμε όλοι ανοιχτά θέση» δήλωσε.

Μιλώντας στη ΝΕΤ, ο υπουργός Ανάπτυξης Μιχάλης Χρυσοχοΐδης τόνισε: «Ο Γ.Παπανδρέου πρέπει να κάνει τον απολογισμό του και να τον εκθέσει δημοσίως. Τα υπόλοιπα θα τα προχωρήσουμε μέσα από συντεταγμένες διαδικασίες. Υποχρεωτικά θα πρέπει να τρέξουν οι εξελίξεις στο ΠΑΣΟΚ».

Σε άλλο μήκος κύματος, μιλώντας στο Mega, ο υπουργός Δικαιοσύνης Μιλτιάδης Παπαϊωάννου επισήμανε ότι οι περιστάσεις δεν επιτρέπουν άνοιγμα εσωκομματικών μετώπων και εξέφρασε την άποψη ότι «κάποιοι βιάζονται, ενώ θα έπρεπε να είναι πιο σεμνοί».

Ο κ. Παπανδρέου δεν θα ηγείται της νέας κυβέρνησης. Πιθανές οι εκλογές κατά τον Φεβρουάριο-Μάρτιο.

Η συγκρότηση νέας κυβέρνησης, «με στόχο να οδηγήσει τη χώρα άμεσα σε εκλογές μετά την υλοποίηση των αποφάσεων του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου της 26ης Οκτωβρίου» αποφασίστηκε κατά τη συνάντηση του Προέδρου της Δημοκρατίας, του πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου και του προέδρου της ΝΔ Αντώνη Σαμαρά νωρίτερα απόψε (Κυριακή), σύμφωνα με ανακοίνωση που εξέδωσε η Προεδρία της Δημοκρατίας.

Σύμφωνα με την ίδια ανακοίνωση, «για τον προσδιορισμό των υποχρεώσεων που απορρέουν για την υλοποίηση των αποφάσεων της 26ης Οκτωβρίου και το χρονικό πλαίσιο που απαιτείται θα γίνει άμεσα συνάντηση εκπροσώπων των δύο πλευρών».

Τη Δευτέρα θα υπάρξει επικοινωνία των δύο αρχηγών, προκειμένου να αποφασιστεί το πρόσωπο που θα ηγηθεί του νέου κυβερνητικού σχήματος, καθώς, όπως αναφέρει και η ανακοίνωση της Προεδρίας της Δημοκρατίας «ο πρωθυπουργός Γιώργος Α. Παπανδρέου έχει ήδη δηλώσει ότι δεν θα ηγηθεί της νέας κυβέρνησης».

Τη Δευτέρα, εξάλλου, είχε αρχικά προγραμματιστεί και Συμβούλιο των Πολιτικών Αρχηγών υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Ωστόσο, σύμφωνα με πηγές της Προεδρίας της Δημοκρατίας, η σύσκεψη ματαιώθηκε. Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, η απόφαση για ματαίωση της σύσκεψης ελήφθη κατόπιν της άρνησης της Γενικής Γραμματέως του ΚΚΕ Αλέκας Παπαρήγα και του Προέδρου της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ να συμμετάσχουν σε αυτήν.

Μετά τη συμφωνία Παπανδρέου-Σαμαρά, αναμένεται να συναντηθούν αργότερα σήμερα στελέχη των οικονομικών επιτελείων της κυβέρνησης και του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Από την πλευρά της κυβέρνησης στην συνάντηση θα πάρουν μέρος ο υπουργός Οικονομικών Ε. Βενιζέλος, ο αναπληρωτής υπουργός κ Φ.Σαχινίδης και ο Πρόεδρος του Συμβουλίου Οικονομικών Εμπειρογνωμόνων (ΣΟΕ) κ Γ. Ζανιάς. Από την πλευρά της ΝΔ θα μετάσχουν, σύμφωνα με πληροφορίες, οι σύμβουλοι του Προέδρου του κόμματος Δ. Σταμάτης και Χ.Λαζαρίδης και ο βουλευτής Χ. Σταικούρας.

Νωρίτερα, υπό έντονες πιέσεις, ολοκληρώθηκε η συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου. Ο πρωθυπουργός, ξεκινώντας την ομιλία του, ενημέρωσε τους υπουργούς ότι ζήτησε από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κ Παπούλια, να καλέσει τον ίδιο και τον πρόεδρο της ΝΔ Α. Σαμαρά, σε κοινή συνάντηση, απόψε, στο Προεδρικό Μέγαρο. Ο κ. Παπανδρέου ενημέρωσε τα μέλη του υπουργικού συμβουλίου οτι δεν τίθεται τώρα θέμα παραίτησης του ιδίου και της κυβέρνησης.

Το πλαίσιο των επτά σημείων 

Κείμενο επτά αναγκαίων ενεργειών, μετά την σχετική αναφορά του πρωθυπουργού στην εισήγησή του, για την εφαρμογή της απόφασης της 26ης Οκτωβρίου διανεμήθηκε στα μέλη του υπουργικού συμβουλίου.

Οι επτά αυτές ενέργειες έχουν ως εξής:

1. Εκταμίευση της 6ης δόσης

2. Αμεση έναρξη και το ταχύτερο δυνατόν ολοκλήρωση των διαπραγματεύσεων με την Τρόϊκα για το νέο πρόγραμμα.

3. Κατάθεση πριν τις 20 Νοεμβρίου και ψήφιση πριν τις 31 Δεκεμβρίου του Προϋπολογισμού 2012.

4. Ολοκλήρωση της εκτέλεσης του Προϋπολογισμού του 2011 στο πλαίσιο της 5ης αναθεώρησης του Μνημονίου.

5. Λήψη όλων των αναγκαίων μέτρων για την ασφαλή συμμετοχή των ελληνικών τραπεζών και των ελληνικών ασφαλιστικών ταμείων στην διαδικασία που προβλέπει η απόφαση της 26ης Οκτωβρίου.

6. Διαμόρφωση των νομικών και χρηματοοικονομικών προϋποθέσεων για την εφαρμογή του νέου σχήματος συμμετοχής του Ιδιωτικού Τομέα (PSI).

7. Εκταμίευση α΄ δόσης του νέου προγράμματος για την κάλυψη δανειακών αναγκών της Ελλάδας (επιπλέον 20 δισεκατομμύρια ευρώ) πριν το τέλος Φεβρουαρίου 2012.

Η ομιλία του πρωθυπουργού 

Στο έργο του νέου κυβερνητικού σχήματος αναφέρθηκε ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου, κατά τη συνεδρίαση του υπουργικού Συμβουλίου, όπου ανακοίνωσε την πρόθεσή του να παραιτηθεί, εφόσον ο κ. Σαμαράς συμφωνήσει στον σχηματισμό κυβέρνησης συνεργασίας με συγκεκριμένο πλαίσιο λειτουργίας. Όπως ανέφερε ο πρωθυπουργός το προγραμματικό πλαίσιο που θέτει η παρούσα κυβέρνηση είναι το εξής:

«Πρώτα απ' όλα, να επιβεβαιώσουμε στους εταίρους μας ότι η Ελλάδα θα κάνει αμέσως, χωρίς καθυστέρηση, όλα όσα πρέπει να γίνουν για την εφαρμογή της απόφασης της 26ης Οκτωβρίου. Να δηλώσουμε διακομματικά ότι το πακέτο θα στηριχθεί με ευρύτερη πολιτική στήριξη και με ειλικρινή προσπάθεια για να υπάρξει σχηματισμός αυτής της νέας Κυβέρνησης. Να διασφαλίσουμε το ταχύτερο δυνατό την εκταμίευση της 6ης δόσης, των 8 δισεκατομμυρίων ευρώ.

»Να ζητήσουμε να ξεκινήσουν αμέσως οι διαπραγματεύσεις με την Τρόικα για την οριστική διαμόρφωση του νέου προγράμματος, δηλαδή της νέας δανειακής σύμβασης των 130 δισεκατομμυρίων ευρώ, προκειμένου να υπερψηφιστεί στη Βουλή με αυξημένη πλειοψηφία. Να διαμορφώσουμε το νομικό και χρηματοοικονομικό πλαίσιο, ώστε να οδηγηθούμε στη μείωση του ελληνικού δημόσιου χρέους κατά 100 δις ευρώ, δηλαδή 50% του ΑΕΠ, και αυτό μέσα στους επόμενους 5 μήνες, ίσως και νωρίτερα. Ταυτόχρονα, θα μειωθούν οι ετήσιοι τόκοι το 2012, κατά 5 δισ. ευρώ και, κατά 9 δισ., το 2013 και το 2014.

»Θα ακολουθηθούν όλες οι διαδικασίες, σύμφωνα με το χρονοδιάγραμμα της απόφασης της 26ης Οκτωβρίου έως τις αρχές του 2012, για να εξασφαλίσουμε 100 δις ευρώ νέο δάνειο, 30 δις ευρώ για τη χρηματοδότηση της συμμετοχής του ιδιωτικού τομέα, καθώς επίσης και 80 δισ. ευρώ, με βάση το νέο πρόγραμμα, για την κάλυψη των αναγκών μας».

Ο κ. Παπανδρέου επανέφερε και τα θέματα που είχε θέσει στην ομιλία του στη Βουλή, όπως το θέμα της ονομασίας των Σκοπίων, για το οποίο θα υπάρξει απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου το πολύ σε δύο εβδομάδες. Ο κ. Παπανδρέου διευκρίνισε ότι το θέμα αυτό δεν τίθεται ως προαπαιτούμενο «προς την άλλη πλευρά», αλλά πρόκειται για μια απλή επισήμανση ότι θα υπάρξει ένα τέτοιο θέμα και η νέα κυβέρνηση, αν υπάρξει, θα έχει να αντιμετωπίσει ένα τέτοιο θέμα.

Ο πρωθυπουργός δεν εξέφρασε καμία βεβαιότητα για θετική έκβαση της συζήτησης με τον κ. Σαμαρά. Αντίθετα, εξέφρασε 3-4 φορές τις επιφυλάξεις του. «Δεν είναι σίγουρο τι θα προκύψει», ανέφερε χαρακτηριστικά, δεσμευόμενος μόνο για τη δική του βούληση για να υπάρξει εθνική συναίνεση. Και πρόσθεσε πως «αν δεν ευοδωθούν οι προσπάθειες», η κυβέρνηση θα συνεχίσει κανονικά το έργο της. «Εμείς είμαστε κυβέρνηση», τόνισε «και εμείς πρέπει να κρατήσουμε τη χώρα όρθια, για όποιο διάστημα και όποιες κι αν είναι οι εξελίξεις». Ο κ. Παπανδρέου δεν έκρυψε επίσης ότι ο ίδιος θέλει να αποφευχθούν οι εκλογές.

Ζήτησε από τους υπουργούς, όσο δεν υπάρχει διάδοχο κυβερνητικό σχήμα, κάθε υπουργείο πρέπει να αποπνέει τη βεβαιότητα ότι η κυβέρνηση λειτουργεί. Πρέπει, πρόσθεσε, «να περάσουμε μήνυμα σταθερότητας, ότι υπάρχει λειτουργούσα κυβέρνηση, με ψήφο εμπιστοσύνης».

Τοποθετήσεις στο υπουργικό 

Είναι ανεπίτρεπτο πολιτικά, συνταγματικά, ηθικά και κοινοβουλευτικά να τίθεται ως προϋπόθεση για να συμφωνηθεί κυβέρνηση εθνικής ευθύνης, η παραίτηση του πρωθυπουργού: Αυτή είναι η κοινή συνισταμένη των τοποθετήσεων των υπουργών κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης του υπουργικού συμβουλίου.

Μετά την εισήγηση του πρωθυπουργού, πρώτος πήρε τον λόγο ο Δημήτρης Ρέππας, ο οποίος ανέφερε ότι ο Γιώργος Παπανδρέου, όπως δεσμεύθηκε από το βήμα της Βουλής θα παραιτηθεί μόλις συμφωνήσει ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης στον σχηματισμό της κυβέρνησης κοινής αποδοχής.

Ως προς το πρόσωπο του νέου πρωθυπουργού, ο υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης είπε ότι θα πρέπει να προέρχεται είτε από την πλειοψηφία της Βουλής, είτε να είναι τρίτο πρόσωπο ευρύτερης αποδοχής. Ο κ. Ρέππας πρόσθεσε ότι είναι ανεπίτρεπτο και απαράδεκτο ένα κόμμα να ασχολείται και να επεμβαίνει στα εσωτερικά ενός άλλου κόμματος.

Από την πλευρά του ο Κώστας Σκανδαλίδης επεσήμανε ότι η σημερινή κυβέρνηση έχει ολοκληρώσει όλο το πλαίσιο της συμφωνίας για την διαχείριση του χρέους και γι' αυτήν την προσπάθεια την επικύρωσε με ψήφο εμπιστοσύνης της Βουλής.

Ο υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης ανέφερε ότι η εντολή της ΚΟ του ΠΑΣΟΚ είναι να διερευνηθεί η δυνατότητα συγκρότησης κυβέρνησης από περισσότερα κόμματα, γιατί ένα κόμμα μόνο του δεν μπορεί να σηκώσει το βάρος της εφαρμογής της συμφωνίας για το χρέος. «Εάν δεν τελειώσει αυτή η ιστορία τις επόμενες ώρες και αύριο, τότε ο κόσμος θα μας πάρει με τις ντομάτες», φέρεται να είπε χαρακτηριστικά ο κ. Σκανδαλίδης.

Ο Γιάννης Ραγκούσης τόνισε στην παρέμβασή του ότι το πρόσωπο που θα ηγηθεί της νέας κυβέρνησης θα πρέπει να είναι υψηλών προδιαγραφών και απαιτήσεων, χωρίς ο ίδιος να θέτει ως προαπαιτούμενο τον πολιτικό χώρο από τον οποίο θα προέρχεται. Ο κ. Ραγκούσης ανέφερε ότι η κυβέρνηση συνεργασίας δεν θα είναι μια κυβέρνηση αποφυγής ευθυνών και επισήμανε ότι δεν πρέπει να υπάρχει ψευδαίσθηση ότι με την νέα κυβέρνηση θα απαλλαγούμε των ευθυνών μας, ούτε ότι η ΝΔ δεν θα επωμιστεί ευθύνες.

Η υπουργός Παιδείας, 'Αννα Διαμαντοπούλου, υπογράμμισε ότι ελλοχεύει ο κίνδυνος εξόδου της χώρας από το ευρώ και για να μπορέσει αυτό το ενδεχόμενο να αποφευχθεί επιβάλλεται η δέσμευση των δύο μεγάλων κομμάτων στο σύνολο των όσων προβλέπει το πακέτο της συμφωνίας της 26ης Οκτωβρίου.

Στη διαπραγμάτευση αυτή, πρόσθεσε η κ. Διαμαντοπούλου, ο πρωθυπουργός έκανε το μείζον βήμα με το να θέσει την παραίτησή του εφόσον συμφωνηθεί η νέα κυβέρνηση και διερωτήθηκε: «Ο κ. Σαμαράς τι βάζει;». Σε περίπτωση κατά την οποία ναυαγήσουν αυτές οι διαπραγματεύσεις, δεν απομένει παρά ο δρόμος των εκλογών, επισήμανε η υπουργός Παιδείας, με το ρίσκο ο πρωθυπουργός που θα προκύψει από αυτές να είναι ο πρωθυπουργός της δραχμής και η Ελλάδα να διολισθήσει στο δόγμα «ανήκομεν στην Ανατολή».

Ο Χρήστος Παπουτσής ανέφερε ότι εάν μέχρι αύριο δεν έχει τελειώσει η διαπραγμάτευση, τότε δεν υπάρχει άλλη προοπτική από το να παραμείνει η κυβέρνηση ως έχει.

Ο Πάνος Μπεγλίτης αναφέρθηκε στις προδιαγραφές και τα προσόντα που πρέπει να έχει ο πρωθυπουργός της νέας κυβέρνησης συνεργασίας, απορρίπτοντας «πολιτικά ζόμπι του παρελθόντος», όπως ανέφερε χαρακτηριστικά. Απαντώντας στην άποψη ότι όσοι έδωσαν ψήφο εμπιστοσύνης στον κ. Παπανδρέου το έκαναν για να παραιτηθεί, είναι ανεύθυνοι και «ας τον ρίξουν αύριο». Ο υπουργός Άμυνας θεωρεί την παραίτηση του πρωθυπουργού πριν την επίτευξη συμφωνίας, συνταγματική εκτροπή.

Παραίτηση Παπανδρέου ζήτησε ο Σαμαράς 

«Όσο δεν παραιτείται ο κ. Παπανδρέου, εμποδίζει την οποιαδήποτε λύση», δήλωσε εξερχόμενος του Προεδρικού Μεγάρου ο Αντώνης Σαμαράς, μετά τη συνάντησή του με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.«Είμαι αποφασισμένος να βοηθήσω. Εφόσον παραιτηθεί όλα τα' άλλα θα πάρουν το δρόμο τους», συμπλήρωσε.

Κυβερνητικές πηγές, σχολιάζοντας τη δήλωση του Αντώνη Σαμαρά περί παραίτησης του Γιώργου Παπανδρέου, προκειμένου να σχηματιστεί νέα κυβέρνηση, ανέφεραν ότι το θέμα δεν είναι το πρόσωπο του κ. Παπανδρέου, ο οποίος, άλλωστε το έχει ξεκαθαρίσει ήδη ο ίδιος. Προφανώς, ανέφεραν οι ίδιες πηγές, μόλις υπάρξει συμφωνία, πρωθυπουργός δεν θα είναι ο κ. Παπανδρέου. Το ουσιαστικό, κατά τις ίδιες πηγές, είναι η συμφωνία για το πρόγραμμα της νέας κυβέρνησης και η δέσμη των ενεργειών για την παραμονή της χώρας στο ευρώ.

Την ανάγκη «ο καθένας να αναλάβει τις ευθύνες του», ώστε «να στείλουμε μήνυμα σταθερότητας και εμπιστοσύνης προς τα έξω και μήνυμα σταθερότητας και ομαλότητας προς τα μέσα», ανέδειξε ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας Αντώνης Σαμαράς, κατά τη συνάντησή του, νωρίτερα, με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κάρολο Παπούλια, σημειώνοντας ακόμη ότι αντιλαμβάνεται την αγωνία του ελληνικού λαού.

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας συμφώνησε και τόνισε ότι «πρέπει να τελειώσει αυτή η εκκρεμότητα, που βασανίζει τον ελληνικό λαό, πού πάμε, τι κάνουμε». Εξέφρασε δε την πεποίθηση ότι «όλοι είμαστε υπεύθυνοι να δώσουμε λύση σ'αυτό το ερώτημα του ελληνικού λαού».

«Πράγματι πρέπει να τελειώσει η αβεβαιότητα, πρέπει να δώσουμε όλοι μία λύση στο ερώτημα του ελληνικού λαού», απάντησε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας.

Δύο ώρες νωρίτερα, στις 16:00, αντί για τις 18:00, θα συνεδριάσει το υπουργικό Συμβούλιο υπό την προεδρία του πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου. Στη συνεδρίαση ο πρωθυπουργός και ο αντιπρόεδρος και υπουργός Οικονομικών, Ευ. Βενιζέλος, θα ενημερώσουν τα μέλη της κυβέρνησης για την απόφαση της 26ης Οκτωβρίου και τη δανειακή σύμβαση και την πορεία των σχετικών συζητήσεων. Επίσης, θα συζητηθεί η προετοιμασία για την εκταμίευση της έκτης δόσης του δανείου.

Μόσιαλος

Εντός της ημέρας θα πρέπει να υπάρξει συμφωνία περί της κυβέρνησης συνεργασίας και του ονόματος του νέου πρωθυπουργού, τόνισε ο υπουργός Επικρατείας, Ηλίας Μόσιαλος, στη ΝΕΤ.

Ο κ. Μόσιαλος υπογράμμισε ότι υπάρχουν σε εξέλιξη συζητήσεις και διευκρίνησε πως έως αύριο θα πρέπει να «κλείσει το όνομα του νέου πρωθυπουργού». Είπε πως, όταν συμφωνηθούν και τα δύο, τότε θα παραιτηθεί ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου.

Ανέφερε ότι εφόσον υπάρξει συμφωνία, είναι πιθανόν να συγκληθεί και συμβούλιο πολιτικών αρχηγών, αλλά σημείωσε ότι πρέπει έως τα μέσα της εβδομάδας να ολοκληρωθούν όλες οι διαδικασίες και να έχει πάρει ψήφο εμπιστοσύνης η νέα κυβέρνηση.

Τόνισε, πάντως, ότι είναι απαραίτητο να συμμετέχουν τα δύο μεγάλα κόμματα στην κυβέρνηση συνεργασίας, χωρίς ωστόσο να περιοριστεί σε αυτά τα δύο κόμματα. Ανέφερε, τέλος, ότι ο χρόνος της κυβέρνησης αυτής δεν θα είναι μεγάλος και ότι μπορεί να συμμετέχουν και πολιτικοί και τεχνοκράτες.

Ας τελειώσουμε επιτέλους με το παραμύθι " Η κακομοιροελλαδίτσα κι ο κακός Γερμανικός Λύκος " του Vpower

Τα τελευταία χρόνια μεγάλη μερίδα Ελλήνων ξυπνά βλέποντας τον ίδιο εφιάλτη!

"Είναι λέει ένα κοριτσάκι μικρό ντυμένο με την γαλανόλευκη, και περπατά χαμένο στο σκοτεινό και κρύο δάσος, ξαφνικά διάφοροι κακοί λύκοι, άλλος ντυμένος με την γερμανική σημαία, άλλος με την φινλανδική, και άλλοι με άλλες ευρωπαϊκές, πετάγονται και ορμούν απειλητικά στο δύστυχο κι απροστάτευτο αυτό πλασματάκι . Στο σημείο αυτό ο Έλληνας, κάθιδρος και σχεδόν μελανιασμένος πετάγεται από τον ύπνο του μιας κι έχει ταυτίσει υποσυνείδητα τη δική του ύπαρξη, με την ζωή του μικρού αυτού κοριτσιού."

Ίσως να σας φαίνεται από τραγική  έως και ίσως αστεία η διήγηση μου, αλλά πιστέψτε με τόσο γελοίοι μου φαίνονται όλοι όσοι υστεριάζουν εδώ και καιρό, με επιχειρήματα τύπου, ξεπουλάνε τη Χώρα, ανοίγουν τα κλειστά επαγγέλματα για να μπουν οι πολυεθνικές, το μνημόνιο μας κατέστρεψε, η χρεοκοπία μας συμφέρει, οι πολιτικοί ήταν καλοί, κι ήρθε ο κακός Γιωργάκης, οι Δημόσιοι υπάλληλοι δεν είναι υπεράριθμοι, το Ελληνικό δημόσιο χρέος δεν είναι μεγάλο, τα στατιστικά στοιχεία ήταν μια χαρά αλλά η Κυβέρνηση τα πείραξε για να φουσκώσει το έλλειμμα, η διαφθορά του Κράτους δεν είναι όσο μεγάλη μας καταμαρτυρούν οι ξένοι.......  και δεν συμμαζεύεται το ανθολόγιο όσων έχουν αναλάβει με τέτοιου είδους αρλούμπες, να απενοχοποιήσουν τους Έλληνες και να οικοδομήσουν το φάντασμα της κακιάς Μέρκελ ( σαν την Κρουέλα ντε βίλ ένα πράγμα !) των σιωνιστών και μασόνων, και πάει λέγοντας.

Αλλά ας προσπαθήσω να τεκμηριώσω εν συντομία τα λεγόμενά μου, τοποθετώντας τα πράγματα στη θέση τους!

Πρώτα - πρώτα αγαπητέ συνέλληνα, έχε υπόψιν σου σε παρακαλώ, ότι η Ε.Ε. που τόσο ξαφνικά άρχισε να σου μυρίζει και να σε απειλεί δήθεν, μέχρι το 2007 σου έδινε περισσότερα από όσα σου έπαιρνε, κι αν αυτό δεν ήταν αντιληπτό σε εσένα, τότε κοίτα στον καθρέφτη του σπιτιού σου να δεις ποιος ήταν αυτός που με την ανοχή του σε αδίκησε όλα αυτά τα χρόνια τόσο, κι εσένα και την πατρίδα σου μαζί.

Επίσης έχε υπόψιν σου, ότι αν τόσα χρόνια Δημοκρατίας που δήθεν έζησες μεταπολιτευτικά, υπήρχε έστω και ένας τίμιος Εισαγγελέας σ'αυτή τη Χώρα, θα είχε κατάσχει όλες τις άδειες ταξί, φαρμακείων,φορτηγών κ.λ.π. επειδή χορηγήθηκαν η μεταβιβάστηκαν με παράνομο κι αντισυνταγματικό τρόπο. Δηλαδή αν είχες τσίπα θα τα άνοιγες τα επαγγέλματα και μόνος σου, όχι επειδή αυτό θέλει η Τρόικα αλλά επειδή θα σεβόσουν την ισονομία και τα ίσα δικαιώματα των Ελλήνων πολιτών που σου επιβάλλει το Σύνταγμά σου το ίδιο. 

Ακόμη το Ελληνικό Δημόσιο χρέος είναι όχι απλώς μεγάλο, είναι τεράστιο για τα οικονομικά δεδομένα της Χώρας μας, αλλά φυσικά δεν είναι ο μόνος λόγος για την αδυναμία δανεισμού. Φταίνε επίσης, το σπάταλο Δημόσιο, οι ανύπαρκτες δημόσιες και ιδιωτικές επενδύσεις, η  Διαφθορά, τα Greek Statistics και η δικαιολογημένη αναξιοπιστία μας, η ανοργανωσιά και η ανικανότητα, η αστάθεια και το φορομπηχτικό Κράτος, ο τεράστιος εσωτερικός πληθωρισμός αλλά περισσότερο ο χαρακτήρας του κωλόπαιδου που ενώ τόσα χρόνια έτρωγε με δέκα μασέλες από την Ε.Ε. σήμερα έγινε βαποράκι των δυνάμεων που αντιμάχονται το € και ευνοούν το $. 

Επίσης τα στατιστικά στοιχεία δεν ήταν ποτέ αληθινά, όχι απλώς επειδή μας κυβερνούν κλέφτες, αλλά επειδή το Ελληνικό Κράτος δεν είναι σε θέση να μετρήσει τίποτε με αξιοπιστία. Έτσι κι αλλιώς θα έλεγε ψέμματα, απλά και μόνο για να μην παραδεχτεί ότι δεν είναι ικανό να μετρήσει. Φυσικά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν προσάρμοζαν τα ψέμματα ανάλογα με τις ανάγκες τους οι Κυβερνήσεις, φυσικά και το έκαναν, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι αν ήθελαν θα μπορούσαν να πουν την αλήθεια.

Επιπρόσθετα, μη νομίζεις ότι τα παραλένε σχετικά με το θέμα της Κρατικής διαφθοράς, η αλήθεια είναι πως είναι μεγαλύτερη απο όσο είναι οι Ευρωπαίοι ικανοί να καταλάβουν. Δεν χρειάζομαι εδώ πολλά επιχειρήματα για να πεισθείς αγαπητέ μου συμπολίτη, συμβουλέψου τη ζωή σου και τις εμπειρίες σου και θα συμφωνήσεις μαζί μου. Μόνο ένα παράδειγμα θα σου δώσω έτσι γιατί κάνεις τον αμνήμονα. Στο υπουργείο εργασίας μας, εργαζόταν υπάλληλος συνεργείου καθαρισμού Αιγύπτιος, που έπεσε για να αποκαλυφθεί πως  ......ήταν ανασφάλιστος!

Οι πολιτικοί ήταν ανέκαθεν διεφθαρμένοι, δεν πήρε καμιά πρωτιά ο Γιωργάκης, ίσως μάλιστα να είναι ο λιγότερο διεφθαρμένος από όσους προηγήθηκαν. Στα χρόνια διακυβέρνησης του Σημίτη, σύμφωνα με τις εκθέσεις της ΤτΕ και μόνο με το σκάνδαλο του Χρηματιστηρίου, χάθηκε το 60% του ρευστού που υπήρχε στη Χώρα, ενώ οι συμβάσεις έργων, οι αγοραπωλησίες, και οι προμήθειες, έσπασαν κάθε ρεκόρ εξαπάτησης Έθνους στα παγκόσμια χρονικά. Έφαγε δε τόσα πολλά που για τον επόμενο δεν έμειναν παρά κάτι κοκαλάκια, τόσο λίγα που ο ίδιος δεν καταδέχτηκε να φάει τίποτα. Τα άφησε για τους αυλοκόλακες του αρνούμενος να ασχοληθεί με τα ψιλολόγια.

Και τέλος, μήπως πρέπει αγαπητέ συνέλληνα να σου θυμίσω ότι το χρέος κάθε Βουλής είναι να ψηφίζει ανάλογα με τα συμφέροντα του Λαού που την εξέλεξε κι όχι ανάλογα με τα συμφέροντα τα δικά μας? Μήπως πρέπει να σου θυμίσω ότι η Μέρκελ ορκίστηκε στο Γερμανικό Σύνταγμα και όχι στο δικό μας? Μήπως να σου θυμίσω αγαπητέ συνέλληνα, οτι η Τρόικα και το Δ.Ν.Τ. είναι στη Χώρα μας, όχι επειδή η ίδιοι ήθελαν να έρθουν, αλλά επειδή εμείς (δια της εκλεγμένης μας Κυβέρνησης) τους το ζητήσαμε, εκλιπαρώντας προκειμένου να μη γίνει στάση πληρωμών?


Δεν τα γράφω αυτά , επειδή θέλω την καταδίκη του μέσο-Έλληνα όχι φυσικά, τα γράφω γιατί θέλω απλά να πω το αυτονόητο: Δυστυχώς μόνο το μέλλον μας επηρεάζουμε αφού το παρελθόν και το παρόν μας είναι ήδη διαμορφωμένα, έχουμε μια μισητή Κυβέρνηση τώρα που δεσμεύτηκε να αλλάξει δια στόματος Πρωθυπουργού, έχουμε μειώσει το χρέος μας στο μισό σχεδόν, και έχουμε εξασφαλίσει τη χρηματοδότηση του Ελληνικού Κράτους χάρη στο EFSF που συνέστησε η Ευρώπη.


Τι άλλο χρειαζόμαστε για το βουλώσουμε και στρωθούμε στην δουλειά επιτέλους? Γιατί πρέπει το όνειρο της εξουσίας μερικών , και η συνακόλουθη γκρίνια τους να θέτουν σε κίνδυνο το Ευρωπαϊκό μέλλον της Χώρας μου? Γιατί όσοι ονειρεύονται μια Ελλάδα αποκομμένη οικονομικά και πολιτικά από την υπόλοιπη Ευρώπη δεν μεταναστεύουν στη Σιβηρία να τελειώνουμε με δαύτους? 


Δεν είμαι ΠΑ.ΣΟ.Κ. ούτε το ψήφισα ποτέ μου ( και γι'αυτό δεν το μισώ όπως μερικοί που νοιώθουν πως τους έριξε ο συνέταιρος στην κλεψιά ΠΑ.ΣΟ.Κ.) αλλά το ΠΑΣΟΚ Κυβερνάει επειδή ο Λαός το ψήφισε, κι αν πιστεύετε ότι κακώς το ψηφίσατε, περιμένετε την επόμενη ευκαιρία για να πείτε ξανά την γνώμη σας. Προσωπικά πιστεύω ότι ούτε το ΠΑ.ΣΟ.Κ. σας πρόδωσε ούτε ο Σαμαράς θα σας προδώσει, ούτε κανείς άλλος. Ο μόνος προδότης είναι το μυαλό σας που δεν σας αφήνει να γίνετε ικανοί να ζείτε, ανεξαρτήτως υποσχέσεων.

Τα τρία κόμματα του ΠΑΣΟΚ - Ανάλυση του Γιαννη Mαυρη,www.publicissue.gr

Η επέτειος των τριάντα χρόνων από την ανάληψη της διακυβέρνησης της χώρας (18/10/1981) βρίσκει το ΠΑΣΟΚ στο χειρότερο σημείο της μεταπολιτευτικής του ιστορίας. Το κυβερνών κόμμα -που διαχρονικά έχουν ψηφίσει κάποια στιγμή στη ζωή τους 6 στους 10 σημερινούς ενήλικες πολίτες (61%)- έχει έρθει σε ανοικτή ρήξη, όχι μόνον με τα κοινωνικά στρώματα τα οποία εξέφρασε επί μακρόν, αλλά και την ιστορικά διαμορφωμένη πολιτική και ιδεολογική του ταυτότητα. Με βάση τον κλασικό δείκτη κομματικής ταύτισης, σήμερα, μόλις 16% των ενήλικων πολιτών (ένας στους 6) αισθάνεται «κοντά», ή «πολύ κοντά» στο ΠΑΣΟΚ. Είναι περιττό να τονιστεί, ότι παρόμοιο ποσοστό για τον πυρήνα της κοινωνικής επιρροής του κόμματος δεν έχει καταγραφεί ποτέ μετά το 1981. Το πρόβλημα για το ΠΑΣΟΚ δεν είναι μόνον το γεγονός ότι 9 στους 10 πολίτες (87%) πιστεύουν ότι το ΠΑΣΟΚ κινείται σε λάθος κατεύθυνση, αν και το συγκεκριμένο ποσοστό είναι διαχρονικά το υψηλότερο παρατηρηθέν στον εν λόγω δείκτη.

Περισσότερο σημαντικό είναι, ότι τα 2/3 (66%) του συνολικού εκλογικού σώματος (χωρίς δηλαδή να λαμβάνεται υπ’ όψιν η τάση αποχής) τείνει πλέον να απαξιώσει συνολικά τη συνεισφορά του ΠΑΣΟΚ στη διακυβέρνηση της χώρας.

Σε σύγκριση με την προηγούμενη δεκαετία, όταν το 58% την αποτιμούσε θετικά και μόνον 32% αρνητικά (τα διαθέσιμα στοιχεία αφορούν το 2000), η εικόνα σήμερα έχει πλήρως αντιστραφεί.

Στη συνείδηση της κοινής γνώμης, η διαδικασία πολιτικής και ιδεολογικής μετατόπισης του ΠΑΣΟΚ γίνεται αντιληπτή προσωποποιημένα. Οι τρεις εντελώς διακριτές περίοδοι ταυτίζονται με τους αντίστοιχους ηγέτες του. Το σημερινό ΠΑΣΟΚ του Γιώργου Παπανδρέου δεν μπορεί εύκολα να συσχετιστεί ούτε με το ΠΑΣΟΚ του προκατόχου του Κώστα Σημίτη, ούτε βεβαίως με το ΠΑΣΟΚ του πατρός και ιδρυτή του Ανδρέα Παπανδρέου. Η διαφοροποίηση των τριών ηγετών αφορά πριν από όλα τη συγκριτική τους αξιολόγηση στην επετηρίδα των πρωθυπουργών της Μεταπολίτευσης. Ετσι, ο Ανδρέας Παπανδρέου αξιολογείται από το 36% των ερωτηθέντων ως ο πλέον σημαντικός πρωθυπουργός της περιόδου, ενώ ο Κώστας Σημίτης μόνον από το 3% και ο Γιώργος Παπανδρέου από το 1%. Από την άλλη πλευρά, η συντελούμενη ιδεολογική μετατόπιση καταγράφεται ευδιάκριτα στην τοποθέτησή τους στην κλίμακα Αριστερά/Δεξιά.

Η σύγκριση των αντίστοιχων τριών περιόδων διακυβέρνησης της χώρας είναι επίσης καταλυτική. Η πρώτη κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου (1981-1985) παραμένει η πλέον δημοφιλής της Μεταπολίτευσης (33%), ενώ η πρώτη κυβέρνηση Κώστα Σημίτη (1996-2000) καταγράφει ποσοστό μόλις 4% και η σημερινή του Γιώργου Παπανδρέου 1%.

Οι θεσμικές αλλαγές της πρώτης περιόδου συγκεντρώνουν υψηλά ποσοστά αποδοχής: η δημιουργία του ΕΣΥ 89%, η αναγνώριση της Εθνικής Αντίστασης 75% και ο εκδημοκρατισμός του συνδικαλισμού 53%. Στα επιτεύγματα της διακυβέρνησης Σημίτη καταχωρείται μόνον η ένταξη της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ενωση (80%), ενώ η ένταξη της Ελλάδας στην ΟΝΕ και κυρίως οι Ολυμπιακοί Αγώνες συγκεντρώνουν υψηλότερα ποσοστά αποδοκιμασίας.

Η σημερινή διακυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου χαρακτηρίζεται αρνητικά κυρίως από την καθολική αποδοκιμασία του Μνημονίου, το οποίο απορρίπτεται από το 83% των ερωτηθέντων. Με βάση τη σύγκριση των «τριών ΠΑΣΟΚ», σε επτά (7) τομείς διακυβέρνησης, το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου θεωρείται εκείνο επί της διακυβέρνησης του οποίου οι Ελληνες πολίτες είχαν καλύτερο βιοτικό επίπεδο (64%), και σύστημα υγείας (63%), καλύτερη οικονομία (63%), εκπαίδευση (44%), και δημόσια διοίκηση 35%, ενώ και η θέση της χώρας στον κόσμο ήταν ισχυρότερη (56%). Μόνον τα έργα υποδομής, προσμετρώνται στο ΠΑΣΟΚ του Κώστα Σημίτη (46%), ενώ τίποτα στο ΠΑΣΟΚ του Γιώργου Παπανδρέου.

Γιατί δεν πρέπει να γίνουν εκλογές - Της Ναντιας Ι. Γιαννακοπουλου

Από πολλές πλευρές, ακόμα και από βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, διατυπώνεται η άποψη ότι πρέπει η χώρα να προχωρήσει σε εκλογές. Ως κύρια επιχειρήματα προβάλλονται: α) η ανάγκη η (όποια) κυβέρνηση να έχει νωπή πολιτική νομιμοποίηση, ώστε να μπορέσει να εφαρμόσει τα δύσκολα μέτρα που απαιτούνται, β) οι πολίτες να εκφραστούν μέσα από συντεταγμένες διαδικασίες, γεγονός που θα οδηγήσει και σε κοινωνική εκτόνωση. Επιπροσθέτως, πολλοί υποστηρίζουν ότι αν δεν προκύψει αυτοδύναμη κυβέρνηση –όπως πολλές δημοσκοπήσεις καταδεικνύουν– θα οδηγηθούμε σε συνεργασίες ώστε να υπάρξει επιμερισμός του πολιτικού κόστους και πιο εύκολη υλοποίηση των αναγκαίων μέτρων.

Ολα αυτά ακούγονται εύλογα. Ομως, υπάρχουν και ισχυρά αντεπιχειρήματα, που δείχνουν ότι οι εκλογές, σε αυτή τη συγκυρία, θα ήταν ένα μεγάλο ρίσκο που θα μπορούσε να οδηγήσει σε ανεξέλεγκτες καταστάσεις.

Πρώτον, οι πιέσεις που δέχεται η ελληνική οικονομία είναι τρομακτικές. Σε διεθνές επίπεδο, τα σενάρια που μας αφορούν είναι πάνω στο τραπέζι και θα αναπροσαρμόζονται για αρκετούς ακόμα μήνες. Στο εσωτερικό, τα ζητήματα που έχουν δρομολογηθεί για το αμέσως επόμενο διάστημα, είναι πολλά και κρίσιμα. Από τους προϋπολογισμούς του 2011 και του 2012, έως τις αποκρατικοποιήσεις και την εργασιακή εφεδρεία. Αν η εκλογολογία αρκεί για να παγώσει τις όποιες μεταρρυθμίσεις, ας φανταστούμε πόσο θα απονευρώσουν τη χώρα οι πραγματικές εκλογές!

Δεύτερον, οι εκλογές συνήθως συνοδεύονται από υποσχέσεις, συχνά λαϊκίστικες και δημαγωγικές. Στη δημιουργία αυτού του κακού ιστορικού προηγούμενου, κανένα κόμμα δεν είναι αναμάρτητο. Αλλά κάποια μοιάζουν και να μην έχουν διδαχθεί τίποτα, ούτε καν από τα λάθη των άλλων...

Η Ν.Δ., π.χ., η οποία υπόσχεται μηδενισμό του ελλείμματος μειώνοντας φόρους και εξαγγέλλοντας μικρότερες (!) περικοπές δαπανών από ό,τι υλοποιεί η κυβέρνηση, που μιλάει για «άμεση αποκατάσταση των μισθών και συντάξεων» και «μαγικές» επαναδιαπραγματεύσεις, φαντάζεστε τι άλλο έχει να υποσχεθεί σε μια προεκλογική περίοδο;

Οσοι λένε ότι η σημερινή κυβέρνηση πληρώνει το «λεφτά υπάρχουν» του 2009, πώς είναι σίγουροι ότι η όποια κυβέρνηση προκύψει από τις εκλογές δεν θα είναι ξανά δέσμια των προεκλογικών υπερβολών της; Και τελικά τι χρειαζόμαστε αυτή τη στιγμή;

Μια κυβέρνηση με επίγνωση των προβλημάτων, η οποία –παρά τα λάθη της– είναι προσηλωμένη στην επίλυσή τους και λαμβάνει αποφάσεις μεγάλου πολιτικού κόστους ή να μπούμε σε μια περίοδο υποσχέσεων, λαϊκισμού, πελατειακών δεσμεύσεων και υποχωρήσεων σε οργανωμένες ομάδες και συμφέροντα;

Ας δούμε όμως και τα πιθανά αποτελέσματα μιας εκλογικής αναμέτρησης. Οι περισσότερες δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι μπορεί να μην προκύψει αυτοδύναμη κυβέρνηση. Ορισμένοι αυτό το εύχονται, ώστε όλα τα κόμματα να αναγκαστούν να συνεργαστούν μετεκλογικά. Το κατανοώ, αλλά δεν το συμμερίζομαι.

Το μεγάλο ζητούμενο σήμερα είναι η κυβερνητική αποτελεσματικότητα. Η διαχείριση των θεμάτων είναι ευκολότερη όταν γίνεται από μια ομοιογενή κυβέρνηση πλήρους θητείας. Μια κυβέρνηση συνεργασίας με περιορισμένο χρονικό ορίζοντα, όπου ο ένας θα πετάει στον άλλο το μπαλάκι των δύσκολων αποφάσεων, δεν θα μπορεί να διαχειριστεί την κρίση. Ειδικά όταν δεν ξέρουμε πόσο καιρό θα διαρκέσει η συγκυβέρνηση, οπότε, αναπόφευκτα, όλοι θα έχουν το βλέμμα στραμμένο στην επόμενη μέρα.

Αν ο λαός στις επόμενες εκλογές επιβάλλει συνεργασίες, αυτό ασφαλώς θα είναι σεβαστό. Αλλά επειδή οι προβληματισμοί που έθεσα είναι βάσιμοι, υπάρχει λόγος να προκαλούμε την τύχη μας;

Τέλος, η κρίση έχει πλέον ξεφύγει από τα στενά ελληνικά πλαίσια, καθώς η δική μας δημοσιονομική κρίση, έχει εξελιχθεί σε συστημική κρίση της Ευρωζώνης. Η Ελλάδα είναι μέρος του προβλήματος, κυρίως όμως είναι καταλύτης εξελίξεων. Μια περίοδος προεκλογικής ακινησίας και λαϊκίστικης έξαρσης, την οποία ίσως διαδεχθεί μια πιθανή ακυβερνησία μερικών εβδομάδων, δημιουργεί ιδανικές συνθήκες για μια εκτός ελέγχου κερδοσκοπική επίθεση εναντίον της Ελλάδας, αλλά και συνολικά της Ευρωζώνης, η οποία σήμερα αποτελεί το κύριο στήριγμά μας.

Για όλους αυτούς τους λόγους, στη δική μου τουλάχιστον κρίση, η πλάστιγγα γέρνει κατά των εκλογών.

Και στο (εύλογο) ερώτημα «τι γίνεται με το ζήτημα της νομιμοποίησης και της λαϊκής εκτόνωσης», η απάντηση είναι ότι στην πολιτική τη νομιμοποίηση τη δίνει η ίδια η δραματικότητα της στιγμής. Οι Ελληνες βουλευτές –και ειδικότερα αυτοί του ΠΑΣΟΚ– δεν πρέπει να χρειαζόμαστε την καθαρτική διαδικασία των εκλογών για να πράξουμε το καθήκον μας απέναντι στην πατρίδα.

Ο στόχος πρέπει να είναι ένας: σε δύο χρόνια από τώρα, στη λήξη της παρούσας Βουλής, η Ελλάδα να έχει ξεπεράσει τις συμπληγάδες της ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας και της κοινωνικής έκρηξης.

Χωρίς πολλές κουβέντες και θεωρητικές περικοκλάδες. Διότι εκτός από τη «νομιμοποίηση» της συγκυρίας, υπάρχει και η κρίση της Ιστορίας.

* Η κ. Νάντια Ι. Γιαννακοπούλου είναι βουλευτής του ΠΑΣΟΚ στον νομό Μεσσηνίας.

Η κάθαρση της πολιτικής ζωής του τόπου είναι μονόδρομος αν θέλουμε ενα καλύτερο μέλλον!

Εδώ και ενάμιση χρόνο, η επικρατούσα αφήγηση ήθελε το πρόβλημα της Ελλάδας να είναι μονοδιάστατα οικονομικό, το οικονομικό πρόβλημα μονοδιάστατα δημοσιονομικό και το δημοσιονομικό πρόβλημα μονοδιάστατα ζήτημα υπερδιόγκωσης ενός σπάταλου κράτους. Αυτή η ακολουθία των αναγωγών οδηγούσε στην ουσιαστική κατάργηση της πολιτικής: εναλλακτικές λύσεις δεν υπάρχουν και ο μόνος δρόμος που επιβάλλεται «αντικειμενικά» είναι εκείνος της δρακόντειας λιτότητας.

Ολα δείχνουν, ωστόσο, ότι βαίνουμε προς αλλαγή σελίδας. Η μνημονιακή πολιτική καταρρέει όχι εκ των έξω, από απεργούς ή «Αγανακτισμένους» (οι οποίοι μπορεί να αποδειχθούν μόνο πρόδρομο φαινόμενο σοβαρότερων, μελλοντικών αναταράξεων), αλλά εκ των έσω, υπό το βάρος της ίδιας της νίκης της. Εδώ δεν πρόκειται για ιδεολογική τοποθέτηση, αλλά για απλή καταγραφή του πασιφανούς: Η οικονομία συρρικνώνεται κατά 8.5% εντός διετίας και το χρέος, αντί να τιθασεύεται, μεγεθύνεται ανεξέλεγκτα. Ενα χρόνο μετά το δάνειο των 110 δισ. και το Μνημόνιο Ι, η κυβέρνηση ετοιμάζεται να δανειστεί άλλα 100 δισ., με αντάλλαγμα το Μνημόνιο ΙΙ. Ενώ το φάρμακο αποδείχθηκε χειρότερο από την ίδια την ασθένεια, οι θεράποντες ιατροί το μόνο που έχουν να προτείνουν είναι ισχυρότερες δόσεις του ίδιου φαρμάκου.

Με αυτά τα δεδομένα, το πρόβλημα της Ελλάδας έχει πάψει να είναι κυρίως οικονομικό. Αυτό που βιώνουμε είναι μια γενικευμένη κοινωνική, πολιτική και εθνική κρίση, όμοια της οποίας δεν έχουν ζήσει οι μεταπολεμικές γενιές. Η καταγεγραμμένη ανεργία υπερβαίνει το 16% (για τους νέους 42%) και το ποσοστό φτώχειας το 20%, ενώ οι αυτοκτονίες και η εγκληματικότητα αυξάνονται εκθετικά - μια πραγματική κοινωνική καταστροφή, εντελώς ασυνήθιστη για αναπτυγμένη χώρα του δυτικού κόσμου. Το χειρότερο είναι ότι δεν διαγράφεται προοπτική εξόδου από το τούνελ: όσοι πίστεψαν ότι μπόρα είναι θα περάσει σε ένα - δύο χρόνια, συνειδητοποιούν ότι έχουν μπροστά τους μια μαύρη δεκαετία, όπου το ένα Μνημόνιο θα διαδέχεται το άλλο κι η διαβόητη «εσωτερική υποτίμηση», που ήδη έριξε τους μισθούς των νέων ανθρώπων στα 520 ευρώ, θα έχει ως μόνο κάτω φράγμα τις εργασιακές σχέσεις τύπου Μπανγκλαντές.

Απότοκος του δραματικού κοινωνικού προβλήματος είναι η πολιτική κρίση, η οποία τείνει να πάρει «καθεστωτικό» χαρακτήρα, με την περιρρέουσα οργή εναντίον της κυβέρνησης κατά πρώτο λόγο, αλλά και συνολικά του πολιτικού κόσμου, κατά δεύτερο. «Με την πολιτική μας τον ενάμιση τελευταίο χρόνο καταφέραμε να αδειάσουμε τις τράπεζες και να γεμίσουμε τις πλατείες», υποστήριξε στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ ο Π. Κουκουλόπουλος, ενώ ο Δ. Καρύδης δήλωσε ότι «οι μισοί ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ είναι σε κατάθλιψη και οι άλλοι μισοί στις πλατείες».

Δεν θα έπρεπε να εκπλήσσει το γεγονός ότι ένα από κεντρικά συνθήματα που νοηματοδοτούν το κίνημα της πλατείας είναι εκείνο περί «πραγματικής Δημοκρατίας». Ευρύτατα στρώματα του πληθυσμού έχουν την αίσθηση του εμπαιγμού. Ψήφισαν ένα ΠΑΣΟΚ που έλεγε ότι «λεφτά υπάρχουν» και υποσχόταν κεϋνσιανά μέτρα αναδιανομής υπέρ των ασθενεστέρων. Εισέπραξαν, όμως, μια σκληρότατη πολιτική που όχι μόνο δεν έχει λαϊκή νομιμοποίηση, αλλά ελέγχεται για αντισυνταγματικότητα: ποια διασταλτική ερμηνεία του Συντάγματος επιτρέπει απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων ή διορισμό ξένων επιτρόπων -συγγνώμη, «εμπειρογνωμώνων»- σε ελληνικά υπουργεία; Πώς επιτρέπεται να υπογράφει η Ελλάδα δανειακή σύμβαση με την οποία παραιτείται του δικαιώματος ασυλίας εθνικής κυριαρχίας και εκτίθεται σε αναγκαστική κατάσχεση δημόσιας περιουσίας από τους πιστωτές της, χωρίς καν να κυρωθεί μια τόσο σοβαρή σύμβαση από τη Βουλή;

Φαίνεται ότι ο πρωθυπουργός αντιλαμβάνεται ότι η σύγχρονη ελληνική τραγωδία απαιτεί κάποιου είδους πολιτική κάθαρση, εξ ου και οι ταλαντεύσεις του μεταξύ δημοψηφίσματος και εκλογών. Επί του προκειμένου, υπάρχει το προηγούμενο του προέδρου Ντε Γκωλ κατά τον καυτό γαλλικό Μάιο του 1968. Στην αρχή έκλινε προς το ενδεχόμενο της απολυταρχικής εκτροπής, προτού το εν πολλοίς αυθόρμητο κίνημα εξελιχθεί σε κομμουνιστική επανάσταση (ταξίδεψε μάλιστα κρυφά στη γαλλική βάση του Μπάντεν-Μπάντεν, στη Γερμανία, για να σταθμίσει τα υπέρ και τα κατά ενός πραξικοπήματος). Τελικά, πείσθηκε από τον πρωθυπουργό του, Ζωρζ Πομπιντού, να ακολουθήσει την καθαρή λύση των βουλευτικών εκλογών, τις οποίες κέρδισε πανηγυρικά.

Ωστόσο, σε αντίθεση με τη Γαλλία του ’68, στην Ελλάδα του 2011 δεν είναι ορατό το φάντασμα του κομμουνισμού, που θα μπορούσε να συσπειρώσει το «κόμμα του νόμου και της τάξης» γύρω από την κυβέρνηση. Αντί για «τον συμβιβασμό της Γκρενέλ» που προσέφερε στους ψηφοφόρους ο Πομπιντού -35% αυξήσεις στον κατώτατο μισθό και 10% στον μέσο- η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ έχει να προσφέρει μόνο τα Μνημόνια Ι και ΙΙ. Τέλος, ο Γ. Παπανδρέου δεν είναι Ντε Γκωλ - ένας πολιτικός που έβγαλε τη Γαλλία από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ και παρέλυσε την Ευρωπαϊκή Κοινότητα επί χρόνια με την «πολιτική της άδειας καρέκλας», προκειμένου να διαπραγματευθεί σκληρά για τα εθνικά συμφέροντα, όπως εκείνος τα εννοούσε. Ισως εδώ ταιριάζει η παράφραση του Σλάβοϊ Ζίζεκ: Κάποτε η Ιστορία επαναλαμβάνεται, πρώτα σαν τραγωδία και ύστερα σαν φάρσα.

Η αναγέννηση του ΠΑΣΟΚ που ζήτησε ο κ. Σκανδαλίδης, δεν είναι απλά μια ευχή, είναι η καθημερινή αγωνία των Αρχιερέων της διαφθοράς που ανησυχούν πλέον σοβαρά για την επιβίωσή τους!

Με αφορμή την έκκληση Σκανδαλίδη προς το παλιό ΠΑΣΟΚ και την έκκληση του για αναγέννηση ( βλ. http://olympia.gr/2011/08/29 )
γράφω τα παρακάτω...

   Το ΠΑΣΟΚ που αργοπεθαίνει , είναι αυτό που στα τέλη της δεκαετίας του '90 αυτοπροσδιοριζόταν ως εκσυγχρονιστικό, και είχε αναγάγει τη μίζα σε φυσιολογική και αναμενόμενη κρατική συμπεριφορά. Ήταν η εποχή που άνθρωποι, σαν τον Π.Καμμένο ( βουλευτή Ν.Δ.) , και τον Μ.Χαραλαμπίδη ( μέλος Κ.Ε. ΠΑΣΟΚ & Συγγραφέας ), είχαν καταγραφεί ως γραφικοί στη συνείδηση του Λαού . Δεν υπήρχε τότε καμιά διαφορά μεταξύ νόμιμου και μαύρου χρήματος και σύσσωμο το πανελλήνιο πίστευε σε παραμύθια τύπου , " μπορεί όλοι οι Έλληνες να γίνουν πάμπλουτοι μέσω του Χρηματιστηρίου ", " Τα Κράτη της Ε.Ε. δεν γίνεται να χρεοκοπήσουν " , " Η Ελλάδα θα ενσωματώσει οικονομικά τη Βαλκανική ενδοχώρα " , " ΠΑΣΟΚ & Ολυμπιακός έχουν πάντα το αλάθητο και το δίκιο " κ.λ.π.

  Για να επιτευχθεί όλος αυτός ο πανεθνικός παραλογισμός το σύστημα της τότε εξουσίας χρησιμοποίησε τα δύο ισχυρότερα όπλα καθυπόταξης των Λαών .....

Α) Την προπαγάνδα

Β) Τη διαφθορά

Το καθένα απο αυτά είναι κι απο μόνο του αποτελεσματικότατο, αλλά όταν συνδυαστούν είναι ικανά να κάνουν ενα Λαό ακόμη και να αυτοκτονήσει....

Και αυτό δέχθηκε να κάνει ο μέσος Έλληνας, οικονομικά να αυτοκτονήσει!

Δέχθηκε δηλαδή απο τη μια να παίξει το οικονομικό του μέλλον στο Χρηματιστήριο, θυσιάζοντας κόπους μιας ζωής, ακόμη και δανειζόμενος χρήματα. Όταν όλα αυτά δεν έφτασαν, δέχθηκε και παρακαλούσε να παιχτούν και τα αποθεματικά των ασφαλιστικών του Ταμείων, των Δ.Ε.Κ.Ο. κ.λ.π. και αφού εξαφανίστηκε το ρευστό απο τη Χώρα, κατόπιν ήρθε η ώρα της δεύτερης φάσης του εκσυγχρονιστικού σχεδίου. 

Ο υπέρογκος Κρατικός δανεισμός με αφορμή την Ολυμπιάδα.

Νέες ελπίδες για κονόμες, που και πάλι αποδείχθηκαν για την πλειοψηφία των πολιτών φρούδες, αφού  τα φτηνά εργατικά χέρια των λαθρομεταναστών , αποδείχθηκαν για τους Κρατικούς εταίρους προτιμητέα έναντι των ντόπιων, και τίποτε πλέον δεν μπορούσε να σώσει τον 'Ελληνα.

Κατόπιν ήρθε ο Καραμανλής που δυστυχώς ούτε τη διαφθορά πάταξε, ούτε το Κράτος επανίδρυσε, με αποτέλεσμα σήμερα ο Έλληνας να έχει πια αλλάξει απόψεις, και έστω και κατόπιν εορτής να ανησυχεί πια για όλα όσα θεωρούσε δεδομένα τότε. Βέβαια δεν ξεχνάμε την απογραφή που έκανε μόλις βγήκε, και δεν την ξεχνάμε απλούστατα γιατί μόνο χάρη σ'αυτή κατανοούμε την μετέπειτα παθητική έναντι της διαφθοράς στάση! Βλέπετε πρακτικά ανέλαβε ενα ήδη χρεοκοπημένο Κράτος, γεγονός που του έδωσε δυο επιλογές τότε:


α) να πει την αλήθεια, να ξεκινήσει μαραθώνια ειδικά δικαστήρια και να γίνει ο Πρωθυπουργός της και τυπικά πλέον χρεοκοπημένης Ελλάδας
β) να συμβιβαστεί, να συνεχίσει την τακτική των  Greek statistics και να ελπίζει οτι κοροϊδεύοντας τους επενδυτές θα συνέχιζε να καλύπτει τα κολοσσιαία ελλείμματα με καινούρια δάνεια.


Πικρό το ποτήρι που ήπιε μόλις ανέλαβε και πια δυστυχώς όλοι γνωρίζουμε την επιλογή του δε νομίζετε?


Το ΠΑΣΟΚ την ίδια εποχή, απασχολημένο με την χώνεψη και επένδυση των κλεμμένων χρημάτων, ούτε καν που μίλαγε, και συμπεριφερόταν με τη λογική : Άσε τα παιδάκια να παίξουν μπάλα , όταν έρθει η ώρα θα μιλήσουμε ξανά εμείς τα αληθινά αφεντικά της Χώρας.


αλλά ο Καραμανλής αποδείχθηκε σκληρότερο καρύδι από όσο περίμεναν, όχι μόνο δεν την πάτησε με τις φωτιές του 2007 αλλά χάρη στην άμεση προκήρυξη εκλογών και το θρυλικό πια τριχίλιαρο, τους αποστέρησε από τα δύο μεγαλύτερά τους όπλα, την εκτεταμένη προεκλογική περίοδο, που θα την αξιοποιούσαν επικοινωνιακά, ως τα απόλυτα αφεντικά των Μ.Μ.Ε. και φυσικά την επακόλουθη σκανδαλολογία.


Έτσι πλέον το παλιό ΠΑΣΟΚ πανικόβλητο πλέον, ( επειδή η μακρόχρονη παραμονή στην εξουσία του Καραμανλή θα έφτιαχνε ενα νέο κατεστημένο στη Χώρα ) έχασε κάθε έλεγχο!
Χτυπούσε πλέον αλύπητα σε κάθε επίπεδο:


Επικοινωνιακά μετονομάζοντας τα Σκάνδαλα του ΠΑΣΟΚ σε σκάνδαλα Καραμανλή (βλ. Siemens ) , και ασχολούμενο με ψύλλου πήδημα. Φανταστείτε αν κάθε φορά που κάποιος ΠΑΣΟΚΟΣ υφυπουργός πήδαγε μια γραμματέα με την υπόσχεση διορισμού , είχαμε και από ένα τρίμηνο σκάνδαλο στον Τύπο τι θα γινότανε....  δεν θα συζητούσαμε ποτέ για τίποτε άλλο μέχρι 2500 μ.χ. 


Αλλά δεν έφτανε αυτό φυσικά, αφού διέρρεαν στο διεθνή οικονομικό Τύπο πληροφορίες με προφανή σκοπό την δυσφήμηση της Χώρας και την αδυναμία δανεισμού του Κράτους. Το βρωμερό έργο της χρεοκοπολογίας ανέλαβε τότε ποιός άλλος; Ο Σημίτης! που προειδοποιούσε ( δήθεν !) για προσφυγή της Χώρας στο Δ.Ν.Τ. ! 

Αλλά για ποια χρεοκοπία μας προειδοποιούσε ; Γι' αυτή που μόνος δημιούργησε και πόνταρε απο κοινού με φίλους του , αγοράζοντας CDS ; 
Ακριβώς αυτό που δήθεν φοβόταν για το καλό μας, αυτό επιθυμούσε, και για να μην βρεθούν τα δανεικά και αργήσουν οι φίλοι να εισπράξουν τα κέρδη των CDS γι'αυτό φρόντισε να μας ξεφωνίσει προειδοποιώντας μας δήθεν σε ανύποπτο χρόνο, και για να έχει στην φαρέτρα του αργότερα το χαρτί σας προειδοποίησα δήθεν!


Μας προειδοποίησε δηλαδή οτι θα χρεοκοπήσουμε, αυτός που απέκρυψε με λογιστικά μαγειρέματα και ψεύδη την αληθινή οικονομική κατάσταση της Χώρας, αυτός που συνήψε για λογαριασμό μας και κρυφά απο τους Εταίρους μας Δάνεια αναγκάζοντάς μας έτσι και δυσθεώρητους τόκους να πληρώνουμε, αλλά και να παλεύουμε να διασώσουμε την αξιοπιστία μας στην Ευρώπη.


Ανησυχούσε για την αξιοπιστία μας αυτός που πρώτος, και σε μεγαλύτερο βαθμό από κάθε άλλον μας κατέστησε αναξιόπιστους διεθνώς, και φυσικά πρακτικά ανίκανους για αξιοπρεπή δανεισμό. 


 Η μέγγενη πλέον είχε πιάσει τον Καραμανλή  και μαζί με αυτόν ολόκληρη τη Χώρα, μιας και τα επιτόκια δανεισμού άρχισαν την φρενήρη πορεία στο εξωτερικό, και στο εσωτερικό κάθε κίνηση για αύξηση των εσόδων αποτύγχανε παταγωδώς ( θυμάστε τα Συνταγματικά κολλήματα που έκανε λόγο το ΠΑΣΟΚ για την τακτοποίηση των υπαιθρίων με το νόμο Σουφλιά, τα ίδια κολλήματα δεν υπάρχουν σήμερα όχι μόνο οταν αφορούν υπαίθριους αλλά  ούτε καν εξ' ολοκλήρου αυθαίρετες κατασκευές! ) 


Φυσικά ο Καραμανλής επέλεξε να φύγει και είδαμε όλοι μας πόσο αποφασισμένος για την φυγή ήταν. Ουσιαστικά ήταν σαν να 'λεγε στον Παπανδρέου, " Ξεπέρασες τόσο πολύ τα όρια ανόητε που τώρα πια πάλεψε εσύ μόνος σου με τα σκυλιά που έβαλες να ξεσκίσουν τη Χώρα " 

Όλα αυτά δεν θα γινόντουσαν αν μεταξύ των Ανώτατων Δικαστικών υπήρχε έστω και ένας τιμητής του όρκου του, έστω και ένας τίμιος Λειτουργός του Κράτους! και το λέω αυτό για να δείξω το μέγεθος της συμμορίας που καταλήστεψε τη Χώρα, αφού αποδεδειγμένα πια " ούτε ένας δεν τους ξέφυγε "

Όλο λοιπόν αυτό το τεράστιο κύκλωμα διαφθοράς και προδοσίας του Ελληνικού Έθνους αντιμετωπίζει πια μόνο ένα φόβο ! Το ενδεχόμενο να λογοδοτήσει για τις πράξεις του σε μια Δικαιοσύνη που δεν θα ελέγχεται απο το ίδιο.

Για να αντιμετωπίσει λοιπόν τον φόβο αυτό, γι'αυτό κρούει των κώδωνα ο Σκανδαλίδης, και μιλά για αναγέννηση του παλαιού ΠΑΣΟΚ. Είναι σαν να λέει: Δεν φτάνει που καταληστέψαμε τα Κρατικά Ταμεία, πρέπει να μη χάσουμε την πρόσβαση στην εξουσία, ώστε κρατώντας τη Δικαιοσύνη εσαεί όμηρό μας να εξασφαλίσουμε την παντοτινή μας ατιμωρησία. 


Αυτός λοιπόν είναι ο λόγος για τον οποίο ο κ.Σκανδαλίδης κόπτεται για την αναγέννηση του παλιού ΠΑΣΟΚ, η ατιμωρησία που έχει και που φοβάται οτι στο μέλλον μπορεί να χαθεί.