Τα σενάρια συνομοσιολογίας, και η ανεξήγητη επιτυχία τους σε σχέση με την πολιτική μας πραγματικότητα ....του Vpower

  Πόσες φορές πέσατε σε απίστευτες αναρτήσεις, που σας έκαναν να αναρωτηθείτε "μα καλά υπάρχουν αλήθεια άνθρωποι που πιστεύουν αυτές τις μπούρδες;". Σίγουρα πολλές, είναι αναμφισβήτητο! Φαίνεται τελικά ότι είναι ανεξήγητη η τάση των ανθρώπων να διαβάζουν ιστορίες φαντασίας. Είναι όμως πάντα έτσι? 

Η απάντηση είναι πως δυστυχώς όχι!  Δηλαδή, μεταξύ των αναγνωστών τέτοιων αναρτήσεων υπάρχουν πολλοί που δεν θεωρούν τις ιστορίες αυτές αποκυήματα φαντασίας, δεδομένου ότι αυτές δίνουν εξήγηση στα προσωπικά δράματα που αυτοί βιώνουν. Δηλαδή χρησιμοποιούν τις ιστορίες αυτές σαν άλλοθι των δραμάτων που βιώνουν στην προσωπική τους ζωή. 

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ένας υπάλληλος του Ο.Σ.Ε.  τον οποίο γνώρισα σε κάποιο από τα ταξίδια μου στην Ελληνική επαρχία. Μου μίλαγε με πάθος, σχετικά με μια φυλή ανθρώπων τους Υποχθόνιους, που ζουν στα έγκατα της Γης, που δεν μας τους αποκαλύπτουν οι Κυβερνήσεις γιατί συνωμοτούν μαζί τους, ώστε να κάνουν τους ανθρώπους της επιφάνειας, θύματα στις ορέξεις τους! Όλα αυτά τα έλεγε κραδαίνοντας ένα απο τα περιοδικά αυτού του περιεχομένου.

Φυσικά στη συζήτηση αυτή, είχαμε διαφορετικά κίνητρα, καθώς αυτός έψαχνε τη δική μου αποδοχή, κι εγώ την αιτία του παραλογισμού του. Τελικά μετά από μια σειρά ερωτήσεων μου, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι ο άνθρωπος αυτός, βίωνε μια τραγική πραγματικότητα στη ζωή του. Ήταν χωρισμένος, η γυναίκα του και τα παιδιά του δεν του μιλούσαν, ακόμα και με τους συγγενείς του δεν είχε σχέσεις και ζούσε μόνος. Δηλαδή στις ιστορίες αυτές έβρισκε και ενδιαφέρον αλλά και το άλλοθι που εξηγούσε ίσως το κατάντημα του ( αφού όλοι συνωμοτούν εναντίον μας, είναι φυσιολογικό να αντιμετωπίζει τόσο ακραία προβλήματα ή έτσι νόμιζε τουλάχιστον) .

Κάπως έτσι εξηγώ εγώ τον τρόπο με τον οποίο γίνονται τόσο επιτυχημένες αυτές οι φανταστικές ιστορίες, σε πολλούς από τους συνανθρώπους μας (ευτυχώς όχι σε όλους) . Υπάρχουν φυσικά και αυτοί που απλώς ικανοποιούν την περιέργειά τους, και δεν επηρεάζονται, ούτε εξηγούν τίποτα μέσα από αυτές.

Κάπως έτσι πιστεύω ότι λειτουργούν και οι ιστορίες περί παράδοσης της Χώρας , στους κατακτητές δήθεν της Τρόικας, στην ψυχολογία του μέσου Έλληνα. Βλέπετε ο μέσος Έλληνας υποφέρει τα τελευταία 2 χρόνια τουλάχιστον, επειδή δια της βίας ήρθε αντιμέτωπος με τα λάθη που διέπραττε εδώ και δεκαετίες. Η ανάγκη του λοιπόν να απενοχοποιήσει τον εαυτό του είναι κρίσιμη, και για να επιτευχθεί απαιτούνται σενάρια συνομοσιολογίας , διάφοροι κακοί του παραμυθιού ( βλ. την κακιά μάγισσα Μέρκελ που δίνει το φαρμακωμένο μήλο(μνημόνιο, μεσοπρόθεσμο) στην πανέμορφη και ορφανή φτωχή Ελλαδίτσα) , οι προαιώνιοι εχθροί της ορθοδοξίας και δεν συμμαζεύεται η παραφιλολογία που επενδύει στην απενοχοποίηση του μέσου Έλληνα.

Είναι όμως η ανάγκη αυτή, φυσιολογική από μέρους του Λαού μας?  Όχι βέβαια, γιατί όποιος δεν αισθάνεται ένοχος, δεν βρίσκει και για πιο λόγο θα πρέπει να αλλάξει.

 Η αποδοχή της ενοχής μας είναι απαραίτητη προϋπόθεση της βελτίωσής μας.

 Δεν λέω φυσικά ότι οι πολιτικοί που κυβέρνησαν πρέπει να εφοδιαστούν με κάποιο συγχωροχάρτι, καθώς δεν ήταν λίγες οι περιπτώσεις που η διαφθορά τους, είχε αυστηρά προσωπικό χαρακτήρα, λέω όμως ότι δεν θα πετύχουμε τίποτα όσο είμαστε έτοιμοι μόνο τα λάθη των πολιτικών να δούμε. Έχουμε κι εμείς ως Λαός τις ευθύνες μας, και πρέπει επιτέλους να τις αποδεχτούμε και να προχωρήσουμε σε ένα νέο αυτή τη φορά δρόμο, μιας και οι παλιοί δρόμοι ξέρουμε πια σε ποια αδιέξοδα μας οδήγησαν!

 Μπορεί χάρη στα χρήματα των βορειοευρωπαίων φορολογουμένων, και χάρη στο δικό τους διαπραγματευτικό βάρος να μη χρειάστηκε να μάθουμε πόσο δύσκολο είναι να τυπώσουμε χρήμα από το μηδέν, να μη χρειάστηκε να μάθουμε πόσο δύσκολο είναι να ζούμε χωρίς εισαγωγές, να μη χρειάστηκε να μάθουμε πόσο δύσκολα επιβιώνεις εκτός του παγκόσμιου συστήματος συναλλαγών και εμπορίου, αλλά αυτό δεν πρέπει να γίνει αιτία για να φανούμε και πάλι αναξιόπιστοι, και πάλι λάτρεις των κενών περιεχομένου συνθημάτων των πεθαμένων πια δεκαετιών.

Το μέλλον είναι σήμερα, και είναι στο χέρι μας αν θέλουμε να συμβαδίσουμε με αυτό, η να δεχθούμε να μείνουμε για άλλη μια φορά στο ράφι της Ιστορίας, είναι στο χέρι μας αν θέλουμε να πάρουμε από την επιτήρηση της Τρόικας μαθήματα επαγγελματισμού και διαφάνειας, η αν θέλουμε να αναλωθούμε σε γκρίνιες και παραμύθια δαιμονοποίησης και νεοκατοχικών σεναρίων, είναι στο χέρι μας να γίνουμε ο Λαός που αποδεχόμενος τα λάθη του βελτιώνεται και με αισιοδοξία πορεύεται στο μέλλον, η αν θέλουμε να παραμείνουμε οι οπισθοδρομικοί και διεφθαρμένοι που κάθονται στο ράφι με τους ανάξιους. Δικό μας πια είναι το μαχαίρι, και το καρπούζι φυσικά και δεν έχουμε παρά να αποδείξουμε ότι διδαχθήκαμε από λάθη μας.

Το σενάριο «του ρεαλισμού» - Της Κατερινας Σωκου

Κέρδη 95 δισ. ευρώ ετησίως θα έχει η ευρωπαϊκή οικονομία αν οι πολιτικοί αποφασίσουν να επιτρέψουν μια ελεγχόμενη χρεοκοπία της Ελλάδας. Οπως σημειώνουν οι ακαδημαϊκοί Τζον Ντάνιελσον του London School of Economics και Γκάσπερ ντε Βρις του Erasmus School of Economics και Duisenberg School of Finance, οι επιλογές των Ευρωπαίων πολιτικών τις επόμενες εβδομάδες είναι πιθανό να καθορίσουν τη μελλοντική ευμάρεια της Ευρώπης. Οπως σημειώνουν χαρακτηριστικά, ή θα θρέψουν την κρίση με άγνοια, πολιτική διαφωνία και αδράνεια –το σενάριο της στρουθοκαμήλου, όπως το ονομάζουν– ή θα αναγνωρίσουν την πραγματικότητα, αντιμετωπίζοντας το κόστος της αναδιάρθρωσης και αίροντας την αβεβαιότητα. Το δεύτερο σενάριο –«του ρεαλισμού»– θα έχει ως αποτέλεσμα μια αύξηση του ευρωπαϊκού ΑΕΠ κατά 22% την επόμενη εικοσαετία, σε σχέση με το αν θα επιλεγεί ο στρουθοκαμηλισμός.

Οι δύο οικονομολόγοι εστιάζουν τους υπολογισμούς τους στο μακροοικονομικό κόστος – δηλαδή τη διαφορά στον ρυθμό ανάπτυξης μεταξύ των δύο σεναρίων. Αυτό επιχειρείται για πρώτη φορά, καθώς μέχρι τώρα οι προσεγγίσεις του κόστους μιας ελληνικής χρεοκοπίας είναι μικροοικονομικές, και βασίζονται στην έκθεση του χρηματοοικονομικού κλάδου στα ελληνικά ομόλογα ώστε να υπολογίσουν το κόστος των πιθανών διαγραφών. Ειδικά για την Ελλάδα, υπολογίζουν τη διαγραφή του χρέους της στα 210 δισ. ευρώ, ενώ για την Πορτογαλία στα 40 δισ. ευρώ. Θα ακολουθήσει ανακεφαλαιοποίηση κάποιων τραπεζών, αν και θεωρούν το κόστος των 300 δισ. ευρώ που αναφέρει το ΔΝΤ υπερβολικό.

Στη προσέγγισή τους συγκρίνουν τη μέχρι σήμερα αργή ανταπόκριση της Ευρωζώνης με τον τρόπο που χειρίστηκε η Ιαπωνία την κρίση στην αρχή της δεκαετίας του ’90: Ελπίζοντας για το καλύτερο, σχεδιάζοντας μερικές διασώσεις, εξωραΐζοντας δάνεια και επιχειρώντας να διασφαλίσει το status quo. Οπως σημειώνουν, αυτό δημιούργησε τράπεζες-ζόμπι, προκαλώντας χρόνια αποπληθωρισμού και οικονομικής στασιμότητας. Το κόστος για την Ιαπωνία έχει υπολογιστεί, και ανέρχεται σε 0,67% του ΑΕΠ ετησίως τις δύο τελευταίες δεκαετίας – κάτι που θεωρούν λογικό υπολογισμό και για την Ευρώπη, λόγω της αβεβαιότητας σχετικά με την πολιτική βούληση να αντιμετωπιστεί η κρίση και την έκθεση των εμπορικών τραπεζών.

Όπως προειδοποιούν, αυτό θα οδηγήσει σε απροθυμία του ιδιωτικού κλάδου να επενδύσει. Υπάρχει μάλιστα φόβος να δημιουργηθούν και στην Ευρώπη τράπεζες-ζόμπι, καθώς η ΕΚΤ καθίσταται ο δανειστής για πολλές τράπεζες ακόμη και για εθνικές κυβερνήσεις. Αυτό οδηγεί σε έναν φαύλο κύκλο μεταξύ μείωσης της ρευστότητας, του δανεισμού και της ανάπτυξης.

Η αναδιάρθρωση του χρέους της Ελλάδας θα σπάσει αυτό το αδιέξοδο, εκτιμούν οι δύο ακαδημαϊκοί. Αυτή είναι προτιμότερο βέβαια να γίνει με οργανωμένο τρόπο, σε αντίθεση με τη χαοτική χρεοκοπία στην οποία θα μπορούσε να οδηγήσει η προσέγγιση της στρουθοκάμηλου. Οι Αρχές θα πρέπει να προβλέψουν την προστασία άλλων χωρών, αντιμετωπίζοντας πιθανά προβλήματα ρευστότητας στην Ιταλία και την Ισπανία. Το ΔΝΤ επίσης θα πρέπει να συνεισφέρει, καθώς όπως σημειώνουν είναι σημαντικό η ΕΚΤ να μη συνεχίσει να χρησιμοποιείται για την προσφορά ρευστότητας και διάσωσης, αφού η αξιοπιστία της αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για την ανάπτυξη της Ευρωζώνης.

Επανεκκίνηση

Οπως καταλήγουν, η Eυρωπαϊκή Ενωση πρέπει να αναγνωρίσει την πραγματικότητα και να επιτρέψει την αναδιάρθρωση του ελληνικού και πιθανώς του πορτογαλικού χρέους, δίνοντας στις δύο χώρες τη δυνατότητα μιας επανεκκίνησης αν κάνουν τις σωστές προσαρμογές στην οικονομία τους. Αυτό θα είναι καλό και για την ευρωπαϊκή οικονομία και για τις εμπλεκόμενες χώρες, εκτιμούν. Σε αυτή την περίπτωση, υποθέτουν ότι η ανάπτυξη των επόμενων είκοσι ετών θα είναι αντίστοιχη με εκείνη των τελευταίων είκοσι, της τάξης του 1,67% ετησίως.