Απίστευτο άρθρο για την Ελλάδα στις ΗΠΑ προβληματίζει…

Μιλώντας για μπλόφα, το αμερικανικό περιοδικό επιλέγει μια εντελώς διαφορετική προσέγγιση στο ζήτημα του ελληνικού χρέους και των σχέσεων της Ελλάδας με την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Με απλά λόγια, η συντάκτης του άρθρου, Μέριν Σόμερσετ Βεμπ, προειδοποιεί επί της ουσίας τους Ευρωπαίους ότι το ενδιαφέρον τους θα πρέπει να εστιάζεται στο να πειστεί η Ελλάδα να δεχθεί κάποια μέτρα: «Η Ελλάδα είναι πανίσχυρη. Όλος ο κόσμος υποθέτει ότι η Γερμανία έχει τη δύναμη και παρακολουθεί με ενδιαφέρον συνήθως τι είναι διατεθειμένη να δώσει η Γερμανία αντί να προσέξει τι είναι διατεθειμένη η Ελλάδα να δεχθεί.

Η Ελλάδα αποκαλείται ως «η ισχυρότερη χώρα στον κόσμο»: «Αν οι Έλληνες αποφασίσουν ότι δεν θέλουν να εγκρίνουν τα μέτρα και αποχωρήσουν από την ευρωζώνη, αυτό θα είναι game over για το ευρώ, την Ευρώπη και την εξαγωγική πολιτική της Γερμανίας».

Η συγγραφέας του άρθρου καλεί τους Ευρωπαίους εταίρους – και όχι μόνο – της Ελλάδας να «είναι πιο ευγενικοί», αφού κρατάει υποτίθεται στα χέρια της η χώρα μας την επιβίωση ή την καταστροφή! Και προσθέτει, ότι «μετά από μια αναδιάρθρωση η Ελλάδα θα έχει έναν από τους πλέον υγιείς ισολογισμούς στην Ευρώπη. Το μόνο που θα κάνει είναι να βελτιώσει τη θέση της.

Σαφώς κάποιοι χρηματοπιστωτικοί οργανισμοί δεν θα θέλουν να δανείσουν μια χώρα που πτώχευσε πρόσφατα. Υπάρχουν όμως τόσοι άλλοι που θα δάνειζαν μια χώρα με καθαρό ισολογισμό, ακριβώς γιατί η περίπτωση νέας χρεοκοπίας είναι απίθανη στο κοντινό μέλλον».

Σχολιάζοντας το δημοσίευμα που προκάλεσε αίσθηση στις Ηνωμένες Πολιτείες, αναλυτής σημείωσε ότι «η εκδίκηση δεν είναι οικονομική στρατηγική»!

Το δημοσίευμα αποκαλύπτει πόσα πράγματα θα μπορούσε να πετύχει η Ελλάδα εάν ο πολιτικός της κόσμος άφηνε κατά μέρος τα παιχνίδια πολιτικής επιρροής και ισχύος και ασχολούνταν με τη διάσωση της χώρας και της Ευρωζώνης…

Δεν υιοθετώ φυσικά πλήρως αυτή την άποψη, οφείλω όμως να παραδεχτώ ότι με 50% μείωση του χρέους και λίγη σοβαρότητα, μπορεί να δημιουργηθεί μια νέα αναπτυξιακή πορεία αξιοζήλευτη και πραγματικά ελπιδοφόρα.  Έχουμε τις προϋποθέσεις πια να χτίσουμε ένα σίγουρο μέλλον, και να γίνουμε οι πιο άνετοι οικονομικά στην Ευρώπη, αρκεί να πάψουμε να κοκορομαχούμε και αποφασισμένοι να στρωθούμε στη δουλειά, εξαλείφοντας τις παθογένειες του παρελθόντος. 

Έχουμε πια τις προϋποθέσεις , δεν μένει παρά να βρούμε την αποφασιστικότητα!

Τα σενάρια συνομοσιολογίας, και η ανεξήγητη επιτυχία τους σε σχέση με την πολιτική μας πραγματικότητα ....του Vpower

  Πόσες φορές πέσατε σε απίστευτες αναρτήσεις, που σας έκαναν να αναρωτηθείτε "μα καλά υπάρχουν αλήθεια άνθρωποι που πιστεύουν αυτές τις μπούρδες;". Σίγουρα πολλές, είναι αναμφισβήτητο! Φαίνεται τελικά ότι είναι ανεξήγητη η τάση των ανθρώπων να διαβάζουν ιστορίες φαντασίας. Είναι όμως πάντα έτσι? 

Η απάντηση είναι πως δυστυχώς όχι!  Δηλαδή, μεταξύ των αναγνωστών τέτοιων αναρτήσεων υπάρχουν πολλοί που δεν θεωρούν τις ιστορίες αυτές αποκυήματα φαντασίας, δεδομένου ότι αυτές δίνουν εξήγηση στα προσωπικά δράματα που αυτοί βιώνουν. Δηλαδή χρησιμοποιούν τις ιστορίες αυτές σαν άλλοθι των δραμάτων που βιώνουν στην προσωπική τους ζωή. 

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ένας υπάλληλος του Ο.Σ.Ε.  τον οποίο γνώρισα σε κάποιο από τα ταξίδια μου στην Ελληνική επαρχία. Μου μίλαγε με πάθος, σχετικά με μια φυλή ανθρώπων τους Υποχθόνιους, που ζουν στα έγκατα της Γης, που δεν μας τους αποκαλύπτουν οι Κυβερνήσεις γιατί συνωμοτούν μαζί τους, ώστε να κάνουν τους ανθρώπους της επιφάνειας, θύματα στις ορέξεις τους! Όλα αυτά τα έλεγε κραδαίνοντας ένα απο τα περιοδικά αυτού του περιεχομένου.

Φυσικά στη συζήτηση αυτή, είχαμε διαφορετικά κίνητρα, καθώς αυτός έψαχνε τη δική μου αποδοχή, κι εγώ την αιτία του παραλογισμού του. Τελικά μετά από μια σειρά ερωτήσεων μου, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι ο άνθρωπος αυτός, βίωνε μια τραγική πραγματικότητα στη ζωή του. Ήταν χωρισμένος, η γυναίκα του και τα παιδιά του δεν του μιλούσαν, ακόμα και με τους συγγενείς του δεν είχε σχέσεις και ζούσε μόνος. Δηλαδή στις ιστορίες αυτές έβρισκε και ενδιαφέρον αλλά και το άλλοθι που εξηγούσε ίσως το κατάντημα του ( αφού όλοι συνωμοτούν εναντίον μας, είναι φυσιολογικό να αντιμετωπίζει τόσο ακραία προβλήματα ή έτσι νόμιζε τουλάχιστον) .

Κάπως έτσι εξηγώ εγώ τον τρόπο με τον οποίο γίνονται τόσο επιτυχημένες αυτές οι φανταστικές ιστορίες, σε πολλούς από τους συνανθρώπους μας (ευτυχώς όχι σε όλους) . Υπάρχουν φυσικά και αυτοί που απλώς ικανοποιούν την περιέργειά τους, και δεν επηρεάζονται, ούτε εξηγούν τίποτα μέσα από αυτές.

Κάπως έτσι πιστεύω ότι λειτουργούν και οι ιστορίες περί παράδοσης της Χώρας , στους κατακτητές δήθεν της Τρόικας, στην ψυχολογία του μέσου Έλληνα. Βλέπετε ο μέσος Έλληνας υποφέρει τα τελευταία 2 χρόνια τουλάχιστον, επειδή δια της βίας ήρθε αντιμέτωπος με τα λάθη που διέπραττε εδώ και δεκαετίες. Η ανάγκη του λοιπόν να απενοχοποιήσει τον εαυτό του είναι κρίσιμη, και για να επιτευχθεί απαιτούνται σενάρια συνομοσιολογίας , διάφοροι κακοί του παραμυθιού ( βλ. την κακιά μάγισσα Μέρκελ που δίνει το φαρμακωμένο μήλο(μνημόνιο, μεσοπρόθεσμο) στην πανέμορφη και ορφανή φτωχή Ελλαδίτσα) , οι προαιώνιοι εχθροί της ορθοδοξίας και δεν συμμαζεύεται η παραφιλολογία που επενδύει στην απενοχοποίηση του μέσου Έλληνα.

Είναι όμως η ανάγκη αυτή, φυσιολογική από μέρους του Λαού μας?  Όχι βέβαια, γιατί όποιος δεν αισθάνεται ένοχος, δεν βρίσκει και για πιο λόγο θα πρέπει να αλλάξει.

 Η αποδοχή της ενοχής μας είναι απαραίτητη προϋπόθεση της βελτίωσής μας.

 Δεν λέω φυσικά ότι οι πολιτικοί που κυβέρνησαν πρέπει να εφοδιαστούν με κάποιο συγχωροχάρτι, καθώς δεν ήταν λίγες οι περιπτώσεις που η διαφθορά τους, είχε αυστηρά προσωπικό χαρακτήρα, λέω όμως ότι δεν θα πετύχουμε τίποτα όσο είμαστε έτοιμοι μόνο τα λάθη των πολιτικών να δούμε. Έχουμε κι εμείς ως Λαός τις ευθύνες μας, και πρέπει επιτέλους να τις αποδεχτούμε και να προχωρήσουμε σε ένα νέο αυτή τη φορά δρόμο, μιας και οι παλιοί δρόμοι ξέρουμε πια σε ποια αδιέξοδα μας οδήγησαν!

 Μπορεί χάρη στα χρήματα των βορειοευρωπαίων φορολογουμένων, και χάρη στο δικό τους διαπραγματευτικό βάρος να μη χρειάστηκε να μάθουμε πόσο δύσκολο είναι να τυπώσουμε χρήμα από το μηδέν, να μη χρειάστηκε να μάθουμε πόσο δύσκολο είναι να ζούμε χωρίς εισαγωγές, να μη χρειάστηκε να μάθουμε πόσο δύσκολα επιβιώνεις εκτός του παγκόσμιου συστήματος συναλλαγών και εμπορίου, αλλά αυτό δεν πρέπει να γίνει αιτία για να φανούμε και πάλι αναξιόπιστοι, και πάλι λάτρεις των κενών περιεχομένου συνθημάτων των πεθαμένων πια δεκαετιών.

Το μέλλον είναι σήμερα, και είναι στο χέρι μας αν θέλουμε να συμβαδίσουμε με αυτό, η να δεχθούμε να μείνουμε για άλλη μια φορά στο ράφι της Ιστορίας, είναι στο χέρι μας αν θέλουμε να πάρουμε από την επιτήρηση της Τρόικας μαθήματα επαγγελματισμού και διαφάνειας, η αν θέλουμε να αναλωθούμε σε γκρίνιες και παραμύθια δαιμονοποίησης και νεοκατοχικών σεναρίων, είναι στο χέρι μας να γίνουμε ο Λαός που αποδεχόμενος τα λάθη του βελτιώνεται και με αισιοδοξία πορεύεται στο μέλλον, η αν θέλουμε να παραμείνουμε οι οπισθοδρομικοί και διεφθαρμένοι που κάθονται στο ράφι με τους ανάξιους. Δικό μας πια είναι το μαχαίρι, και το καρπούζι φυσικά και δεν έχουμε παρά να αποδείξουμε ότι διδαχθήκαμε από λάθη μας.